ნიკა ნორიელი - სიშორიდან სიახლოვემდე


სიახლოვიდან სიშორემდე არც თუ ბევრია,
თუმც არც ახლოა სიშორიდან სიახლოვემდე...
და თუ წარსულთან შეგუება ყველას ბედია,
მაშინ არ ვიცი რას ვცდილობდი მე აქამომდე...


ნიკა ნორიელი - ლალე


მთის თავზე იდგა პატარა სახლი,
სადაც ცხოვრობდა უბრალო კაცი.
უფრო ქოხს ჰგავდა, ჩალით და კარით,
საკვამურიდან ბოლავდა კვამლი.


ნიკა ნორიელი - მე და მუსიკა


მე და მუსიკა ისევ დავიპყრობთ უკიდეგანო, დაზოლილ ქუჩებს.
კვლავ გადავლახავთ ამოვარდნილ ქარიშხლებს ღამის.
ვიტყვით ჩვენს სათქმელს, ვიტყვით მძაფრად, უხეშად, მალვით.
ვიქნები მხეცი, ის კი ნაზი ირემი ბარის.


ნიკა ნორიელი - მოგონებები


მოგონებები დაგვყვება მუდამ,
ზოგჯერ ცუდიც ხომ გაგვიკარგდება.
წარსული დროის აწმყოსთან ბრძოლა.
მთავარი მაინც მხნედ არის დგომა...


ნიკა ნორიელი - მეოცნებობა


ხანდახან ვფიქრობ, კალამი მიჭრის,
არა, უბრალოდ ასე მგონია.
დანამდვილებით ვერაფერს ვიტყვი
ასჯერ ნათქვამი იქნებ ჭორია.


ნიკა ნორიელი - სიცოცხლე მინდოდა


გულის ძგერის ხმა მესმოდა,
მატარაბელი მიჰქროდა,
ქუჩაში ქალი ტიროდა,
მე კი სიცოცხლე მინდოდა..


ნიკა ნორიელი - როდესაც მთვარე ამოვა ცაზე

როდესაც მთვარე ამოვა ცაზე,
მაშინ დავდგები მე მაღალ მთაზე.
და გადავხედავ ცხოვრებას გზაზე
და დავფიქრდები საკუთარ თავზე.


ნიკა ნორიელი - შენ


მე ხომ გიჟის შემოვიცვი მანტია,
ღამეები ღვინის სმაში ვათენე
და სანთელი ჩემთვის აღარ ანთია,
იარაღში ჩემი ტყვია გავტენე.


ნიკა ნორიელი - წუთის წამები


მე დავდიოდი უგზოუკლოდ ქუჩაში ერთი
და დავეძებდი,რომ მეპოვნა მე ჩემი ღმერთი.
არ მაშინებდა ქარიშხალი, ტოტების ტეხა,
უსასრულობის დასასრულთან ნერვების შეხლა.


ნიკა ნორიელი - შენთან გავჩნდები


მე შენთვის ავაშენე ედემის ბაღები,
თითქოს წაიქეცი, მაგრამ არ ვარდები.
ნისლში თუ თოვლში შენთან მოვფრინდები.
ქარში თუ წვიმაში მე შენთან გავჩნდები.


მურმან ლებანიძე - გოგონა კითხულობდა


გოგონა კითხულობდა
ლექსს, ძვირფასს, მღელვარებით
და სულის ფორიაქს ამაოდ მალავდა...
უფსკრულში დაეშვა მუქლურჯი მწვერვალებით,
ანაზდად დარბაზში პოეტი დალანდა...


მორის ფოცხიშვილი - სარკეში სარკე


შენთან ჩურჩული კვლავაც ტკბილია,
მე ვამსხვრევ ჩემი დუმილის კოლოფს,-
ამ ხიდზე მე ჯერ არ გამივლია,
მე ავაშენე ეს ხიდი მხოლოდ.