ამ ქვეყნად ყველა აღმართზე უფლის იმედით ვიარე

ამ ქვეყნად ყველა აღმართზე უფლის იმედით ვიარე,
ხან ზვავმა გადამიარა,
ხან ზვავზე გადავიარე,
შენი ხმა მენატრებოდა
(ის მომირჩენდა იარებს),


"მზე-ღმერთის მესაიდუმლე"

მზე-ღმერთის მესაიდუმლე,
მთა-მზისა, ყანა-მზისაო,
ცამ, ვარო სიყვარულისა
და სიყვარული ცისაობს.
მწვანე ბილიკი-ცოცხლისა,
თეთრი ბილიკი-მკვდრისაო,


პოეზია მარადის

ზეცა ჩემი ნუგეში, პოეზია - მარადის.
მოვარდისფრო ღრუბლებსი ჩემი გული გადადის.

მუზა როგორც ცოცხალი, როგორც ღვთიურ ფერისა, -
ისევ მაღალ ზევიდან მღვრიე თვალებს ეღირსა.


დრო

დრო არ ითმენს, იგი ყოველს აძველებს
და ჩვენც ასე მას უძალოდ მივსდევთ.
და შეუცვლის ფორმებს ზღვებს და მთა-ველებს
და არა სცნობს იგი რაიმ მიზეზს.



"პაშა"

_უი შეგჭამა ნადირმა, ქვე რავა მიიზლაზნება ეს შეჩვენებული! გგასწი, გასწი, თორემ მგლებს მივცემ შენს თავს!
_მუუუ.
_,,მუ” შენ და დოზანა! ისე ზმუი, თითქოს გესმოდეს ჩემი ლაპარაკი!
_მუუუ.
_აი, შენ ერთი სახრე! (სოფლის შარაზე ყმაწვილი ქალი გამოჩნდება)
_გამარჯობა, პაშა ბებო!
_ვისი ხარ, ბოშუნა?
_ლამარას შვილიშვილი ვარ.

.


სავსე მთვარეზე

ჩემი ოცნება ფრთებს შეისხავს დაკარგულ ცაზე,
შემოვიზღუდავ ჩემი გრძნობების მღვრიე საფიქრალს,
სემირამიდას სავსე მთვარეზე დავენახვები,
და სიყვარულის ქარიშხალი აანთებს მაგ ცეცხლს,
სუნთქვა შეკრული როგორც ამბიონს სამუსაიფოდ,
დავეწაფები ანთებულ ბაგეს ცხელი წყურვილით,
ავსებულ თვალებს სასიამოვნოდ დავიმეგობრებ,
და უთენია ალიონზე დაგეწაფები.




ლამაზად ჩამოთბა

ლამაზად ჩამოთბა, შენი ცხოვრების მშვიდ სამკვიდროში,
ლამაზად გამოჩნდა შენი სარკმელის თეთრი ფარდები.
ლამაზად აინთო მაგ თვალების სუსტი თანხმებით,
მშვიდად დაიწყო შენი გრძნობების ნაზი სათქმელი.