... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ...

" ... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ეკლის გვირგვინი რომ დაადგეს არც გაუგია... "


ვაჟა ხორნაული


თითქმის ნამდვილი ისტორია

თურმე მყვარებიხარ როგორც აღარავის,
მაგრამ რაღატომღაც განზე გამირბიხარ,
მე ვარ მსახიობი სულის კარნავალის
შენ აფარებული ხორცის ნიღაბი ხარ.


ქეთი ბერიაშვილი - ცხოვრებაში უამრავი რამაა-უამრავი გამაა

" რამდენი ფერთა გამაა-ცხოვრების გზაზე გამოფენილი,
თითქოს გალობა ისმის ზეციდან ღვთის საკრავისა,
შენი სახე მიბოძა ღმერთმა დასავლურ ფონზე გამოხატული,
დღეს ნათელი იღდგენს თავს, ხვალ შენ აღიდგენ ნათელს
და მიწოდებ მოციმციმე ვარსკვლავს,
ცა გაიხსნება,ხიდი გაიდება-ფიქრი დაიწყება შენზე კოშმარული,
შენც აითვისებ დაწყებულ ჩემს ფიქრს,
განაგრძობ მხურვალეთ და გაოცებით . "


ალბათ ჩვენ

ალბათ შენ,ალბათ მეც
ლამაზი ფერებით
დავხატავთ მთვარეს და
ღმერთს შევევედრებით.


უსასრულოდ

სუსხიანი ზამთარი,უღიმღამო დღეები
შენზე ფიქრით დამთვრალი
ვერა,ვერ შეგელევი.
საოცარი ზღაპარი,საოცარი დღეები


მეგობრობის სანთლები

უსასრულოდ გრძელდება დღეს ფიქრების ფართები
თურმე ჩუმად ჩამქრალა მეგობრობის სანთლები.
გრძნობა ჩუმად გაიყო,მისგან აღარა იყო
გამახსენდა ზღაპარი,იყო და არა იყო.



მაპატიე

მაპატიე, თუკი ისევ შეგაწუხე

ძილში თუკი დაიძახე დედა,

ჩემს ირგვლივ ხომ ყველაფერი ნათელია

ამ ნათელში მე სიბნელეს ვხედავ.


სევდის ნისლში

1. უაზრობით გადაღლილი გავურბივარ უაზრობას და ისევ უაზრობისკენ მივრბივარ, და ვხვდები რომ აზრიანი მხოლოდ ის მონაკვეთია – უაზრობიდან უაზრობამდე.

2. დრო გავიდა... და თითქოს წარსულს მივაბარეთ ყველაფერი, მაგრამ წარსული წასული არ არის, ის ისევ აქ არის, ჩემში.

3. მეფიქრებოდი, მედარდებოდი, მენატრებოდი... და სულ პაწაწინა იმედის ანაბარა, ნოტების კორიანტელში ისევ ველოდი შენი ხმის გაგონებას