ლია სტურუა - გაზაფხული

lia sturua gazafxuli leqsebi poezia
ის, რაც ყველასთან მოდის,
მე უნდა შემემთხვეს:
იისფერი დეციბელები,
ყურებში რადიოები,
მემბრანები გასკდომაზე...
როდის იყო ასეთი ხმამაღალი


ვაჟა ხორნაული - ლექსების კრებულიდან

vaja xornauli khornauli leqsebis krebulidan poezia literatura
დარდის ფიალა ბევრჯერ დავცალე,
სიხარულისაც მდენია ცრემლი.
ბედნიერება, როგორც წაწალი,
იყო და თანაც არ იყო ჩემი.


ვაჟა ხორნაული – ერთგულება

vaja xornauli khornauli ertguleba poezia
განსაცდელის ჟამი თუ დაუდგათ,
ერთმანეთს ისე ჩაეჭიდებიან
და მიენდობიან,
როგორც მიწისძვრისას კედლები.


ვაჟა ხორნაული - ლექსების კრებულიდან

vaja khornauli xornauli leqsebis krebulidan
გულო, სარკმელო უფლისა,
სამყაროს ხმებით სავსეო,
ასეთი თავდავიწყებით
რამ შეგაყვარა სამზეო?!


leqsebi

წვიმის წვეთებით აგიხსნი სიყვარულს,
თოვლის ფანტელით მოგეფერები,
მზის სხივებით გაგიშლი გულს და
შენს ირგვლივ იქნება ლამაზი ფერები.


ვაჟა ხორნაული - პაპა და შვილიშვილი

vaja xornauli khornauli papa da shvilishvili
სარეცხის თოკზე ფრთებით დაკიდებულ
ფრინველივით ფართხალებს ხალათი,
გვარიანად გაცვეთილ-გამოხუნებული,
და თითქოს ჩავლილი საუკუნის


ვაჟა ხორნაული - არწივი

vaJa xornauli khornauli arwivi poezia literatura
ცის ტალღებს ააშრიალებს,
იფრენს წინაპრის კვალზედა,
ლამაზ ჩრდილს გადაატარებს
ხან ხმელზე, ხანაც – ზღვაზედა,


ვაჟა ხორნაული - ვით ცა და დედამიწა

vit ca da dedamiwa vaja xornauli khornauli

გოგო და ბიჭი

თითქოს არსაიდან მოსულნი,
თითქოს გაზაფხულის
მწვანე ხელისგულზე ამოზრდილნი
უკვდავების ყვავილებივით.


ვაჟა ხორნაული - ლექსების კრებულიდან

vaja xornauli leqsebis krebulidan poezia literatura
იის და კაცის თვალებში
თითქოს სამოთხის ნამია,
ჰაერში ანგელოზების
ფრთათა სითბო და ჩქამია,


ნოდარ ებრალიძე - ჩე­ლა

nodar ebralidze chela proza literatura
"... ღმერ­თო, ას­ე­თი ხალ­ხი­ცაა ქვეყ­ნად, ის­ი­ნიც ჩვენ­სა­ვით ად­ა­მი­ა­ნე­ბი არ­ი­ან, არ­ა­და შვიდ სა­ა­თამ­დე ლო­გინ­ში წვა­ნან; მე­რე სად? თა­ვის სახ­ლ­ში, ბი­ნა­ში. სამ­სა­ხურ­შიც და­დი­ან რვა სა­ა­თის­თ­ვის, იქ­აც სხე­დან, ან­და ოთ­ა­ხებ­სა და დარ­ბა­ზებს ჰგვი­ან, სა­ღა­მო­თი შინ ბრუნ­დე­ბი­ან, სა­მუ­შა­ოს­თან საქ­მე აღ­ა­რა აქვთ. მე­ო­რე დღე­საც, კარ­გა გა­თე­ნე­ბამ­დე, სა­წოლ­ში კოტ­რი­ა­ლო­ბენ. ად­გე­ბი­ან, ჩა­ის მი­ირ­თ­მე­ვენ, უბ­ა­ტო­ნოდ ხმას არ­ა­ვინ გას­ცემს, ჩა­იც­ვა­მენ და გას­წე­ვენ სა­მუ­შა­ო­ზე... მე და ჩე­მის­თა­ნებ­მა რა­ღა და­ვა­შა­ვეთ? ღმერ­თო, მთე­ლი ღა­მე ამ ალ­ქა­ჯებს უნ­და ვა­ყუ­რა­დოთ, რა­მე არ მო­ი­წი­ონ. ოთ­ხი სა­ა­თის­თ­ვის უკ­ვე ზე­ზე უნ­და ვი­ყო. და­ვარ­წყუ­ლო, ბა­გა­ში შვრია ჩა­ვუ­ყა­რო, გავ­წ­მინ­დო, დავ­ვარ­ცხ­ნო, შე­საბ­მე­ლად გა­ვამ­ზა­დო. მე­რე ბაშ­ტე­ებს მივ­დ­გე და­სა­სუფ­თა­ვებ­ლად. იპ­ოდ­რო­მი­დან მობ­რუ­ნე­ბუ­ლი გა­მოვ­ხ­ს­ნა და, სა­ნამ არ და­უწყ­ნარ­დე­ბა გულ-მუ­ცე­ლი, ვა­ტა­რო, გა­მო­ვა­ნა­ბი­ჯო; ოფ­ლის შეშ­რო­ბას ვინ და­ე­ძებს, ფერ­დი არ უნ­და უფ­ეთ­ქავ­დეს, თით­ქოს ახ­ლა გა­მო­ვიყ­ვა­ნე თავ­ლი­და­ნო. თუ შე­ჯიბ­რის დღეა, კი­დევ უარ­ე­სი, თი­თო სა­ა­თი უნ­და ამ­ათ ჩაწყ­ნა­რე­ბას..."


ბაჩო კვირტია - მძინარე ციკლოპის ძახილი

bachi kvirtaia mdzinare ciklopis dzaxili proza literatura
- დღეს მო­რი­გე ხარ? გა­მარ­ჯო­ბა...
მო­ხუ­ცი ხა­რა­ტი და­მა­ხინ­ჯე­ბულ ხელს მიწ­ვ­დის.
- ხო, მო­რი­გე ვარ. გა­გი­მარ­ჯოს...


ემზარ კვიტაიშვილი - სი­ცა­რი­ე­ლე

emzar kvitaishvili sicariele poema literatura poemebi
დღეს ვამ­ხელ - ათ წელ­ზე მე­ტია, ამ სა­ში­ნე­ლე­ბის და­წე­რა მინ­დო­და და ყო­ველ­თ­ვის ფეხს ვით­რევ­დი, შე­კა­ვე­ბუ­ლი მო­ლო­დი­ნით ვთვრე­ბო­დი. ეს არ იყო სი­ზარ­მა­ცე. არც ახ­ლა გახ­ლავთ მთლად იოლი და­საძ­ლე­ვი ყოვ­ლის გამ­ხე­ლა, სამ­ზე­ო­ზე გა­მო­ტა­ნა, აშ­კა­რად, ჯი­ქურ თქმა იმ­ი­სა, რაც ყვე­ლა თქვენ­გან­მა ის­ე­დაც კარ­გად იც­ის. რამ­დენ­ჯერ მოხ­და ის, რი­სიც მე­ში­ნო­და: მი­ზა­ნი - მიზ­ნად, სურ­ვი­ლი - სურ­ვი­ლად დამ­რ­ჩა. რა მექ­ნა, გავ­ბე­დე, მე­ტი გა­და­დე­ბა ცოდ­ვის გა­დი­დე­ბა იქ­ნე­ბო­და