გალაკტიონ ტაბიძე - არხევს ახალი სიცოცხლის აკვანს

galaktion tabidze arxevs axali sicocxlis akvans
ეს გაზაფხული გამძაფრებული

პატიმრობისას გაარღვევს საკანს,

გახარებული ხელის კანკალით

არხევს ახალი სიცოცხლის აკვანს.

გაცოცხლებულა ირგვლივ ყოველი,

მფეთქავი ძალა არეს ჰფენია,

სულ რომ არ იყო ქვეყნად ღიმილი,

შეხედე, ახლა რაოდენია!

მჩქეფარე წყაროს, ამოყრილ ხეებს,

ჩვენს განახლებას ეუბნება ბანს,

ეს გაზაფხული უხარებს დღეებს

და არხევს ახალ სიცოცხლის აკვანს..


გალაკტიონ ტაბიძე - ახალი გვერდი

galaktion tabidze axali gverdi poezia literatura
საქართველოში წინათ მრავალი,

ისტორიულად არწარმავალი,

ვიდოდა მტრობა - გესლით მავალი,

და სისინებდა ქვეწარმავალი.


მისგან სიბნელე არეს ჰფენია,

შეხედეთ: გესლი რაოდენია,

ის ანადგურებს “ვეფხისტყაოსანს”,

რომ რუსთაველის ჩაჰკლას გენია.


ის შხამავს ასე უბრალოდ მზიანს

ვაჟა-ფშაველას დეკას და ღვიას,

ის წიწამურთან ილიას ხვდება

და მზიურ შუბლში უმიზნებს ტყვიას.


ყოველი კარგის წინააღმდეგი,

პირმშვენიერ დღის როს არს დამდეგი,

მშობლიურ მიწას სწყვეტს ბარათაშვილს

და სიგიჟემდე მიჰყავს ყაზბეგი.


და პოეზიის, ვით ბედისწერა,

ბნელ მწუხარებად იცვალა ჟღერა, -

ყოველი მხრიდან, ყოველი მხრიდან

დასტრიალებდა ბედითი ძერა.


ჭაობებიდან იყო ეს ასე...

მაგრამ ცივ კლდიდან ახლა ძვირფასად

ამოსკდა წყარო ანკარა ასად,

და აღტაცება ჯერარნახული

მოჰფინა შორად მიწას და ცასა.


სიცოცხლე დილის გულლმობიერი

სხივთა კრთომაში იყოს ძლიერი.

უფრო და უფრო, სულ მაღლა-მაღლა

იწევდეს მნათი პირმშვენიერი.


ჩვენს ხანას ვერვინ ეტყვის: შეჩერდი!

ძგერს ყველას სიმი დღეს, როგორც ერთი.

უმძაფრესია ახალი ხანა

და ისტორიის ახალი გვერდი!.


გალაკტიონ ტაბიძე - ავდრის მოლოდინში

galaktion tabidze avdris molodinshi
წარსულმა ღამემ შენს ფანჯარაში

დათოვა თოვლი ია-ზამბახის!

შენი ალვა დგას, როგორც დარაჯი,

მზეთუნახავი და მკრთალი სახის.

სისხლივით ელავს ფოთლები ვაზის,

ბროლი, მარჯანი და ნელი რვალი,

ხალივით მთვრალი ხაზი შირაზის

ალვაში შედის მრავალთ-მრავალი.

ნელ ლერწებით და ვაზის მტევნებით

მიყვარს ქალწულის დაგვირგვინება.


წარსულს ჩვენ აღარ დავედევნებით

და არც ცრემლები დაგვედინება.

ამ მწიფე მტევნებს დალეწავს ქარი,

თუ მწიფობისთვემ შეცვალა დარი -

მებაღემ მოსვლა თუ არ ინება!

შენ სული გქონდა ისე კეთილი,

ოჰ! სერაფიმის ცისფერი სული!

ახლა დაღლილი და დაფლეთილი

არის ქსოვილი ფერმიღებული.

ვის დაიფარავს სუსტი ქსოვილი?

ვერც შენ, და ვერც სხვას... ცივია წვიმა!

ქსოვილი, წვიმის ცვრებით სოველი,

წაიღო ქარმა, ქორმა, არწივმა.

ფიქრები ქარის ქვითინში კვდება,

ფიქრები კვდება ნისლში და ქარში.

არ არის არსად ბედნიერება!

ფიქრები კვდება ნისლში და ქარში.

ეს მწუხარე და მწველი ზუზუნი

მიჰყვება ფიქრებს ნისლში და ქარში.


ძველ გაზაფხულის მღელვარე სუნი

მიჰყვება ფიქრებს ნისლში და ქარში.

ჩამავალი მზის მომაკვდავ ალებს

ისვრის ღრუბლები და დაღლილობა:

მთებს, ირმებს, შველებს, ხევს და ნაპრალებს

აწუხებთ ღრუბლის მძიმე ჭრილობა..


გალაკტიონ ტაბიძე - არგონავტები ახალი დროის

galaktion tabidze argonavtebi axali drois
ახალი დროის არგონავტები

მიეშურებით კოლხიდის მხარეს,

ოქროვ, შენ მაინც არ ათავდები

თუ სხვა გრძნობები მიაქვს სამარეს.


ვით ძველი დროის არგონავტები,

ვით ძველი დროის არგონავტები,

მიეშურებით კოლხიდის მხარეს -

ახმაურებით და აზავთებით.


თქვენ არ გაშინებთ ზვირთების ლავა,

დაბრკოლებანი გარემოისა,

თქვენი ოცნება ნაპირზე ავა,

არგონავტებო, ახალ დროისა..


გალაკტიონ ტაბიძე - აკაკის ლანდი

galaktion tabidze akakis landi poezia
მდუმარე მხარეს შორი მთებისას

დაჰხარის ღამე და ანდამატი.

იქ, როგორც ლანდი მწუხარებისა,

გამოჩნდა მაღალ პოეტის ლანდი!


თეთრი ჭაღარით მოსილი თმები

ელავდა ელვის ელვა-ციმციმით

და მოხიბლული იყო მთიები

დიდებულ სახის ღვთაებრივ ღიმით.


მძიმე და დაღლილ ფეხის ხმას გრძნობდა

ნელი-ნელ მსვლელი ღრუბელი ჩუმი

და მოძრაობდა ღამის მნათობთა

აღელვებული ელიზიუმი.


გრძნობოდა თანაბარ მოახლოებას

განცვიფრებული და დიდი მთები,

შეუცნობ-ხშირი შრიალით შეკრთა

მშობლიური ტყის მწვანე ზვირთები


მაშინ ბავშვივით მიჩუმდა შქერი,

შეწყდა მდინარეთ ზვირთების მღერა, -

მხოლოდ გრიალმა გზა მრავალფერი

ნაპერწკლის დროშით ააელფერა,


და საიდუმლო შუქით შემოსა

მიწყნარებული გზა იშვიათი: -

ჩუმად... დაღლილი სანთლებით მოდის

მწუხარე ლანდი...მაღალი ლანდი.


ოჰ! ასეთია დღეს განსაცდელი

და არ დაგვტოვებს პოეტი ობლად,

რომ არ აანთოს ისევ სანთელი,

დავიწყებული ხატის მახლობლად.


იქნება ჩვენთვის, იქნება ჩვენში,

იქნება ჩვენთან მარად და მარად!

ჩვენი სიზმრების სიდიადეში

ჩვენი ფიქრების ლურჯ ნიავქარად.


მადლს არ მოგვაკლებს და შუქს უსიტყვოს

მისი, პოეტის, მადლით ანთება.

კურთხეულ იყოს, კურთხეულ იყოს,

კურთხეულ იყოს ეს მოლანდება!.


გალაკტიონ ტაბიძე - აჰა, თენდება!

galaktion tabidze aha tendeba poezia
აჰა, თენდება! ოქროსფერ სხივით

ენთება შენი შარავანდედი,

მტრედისფერ ცაზე სიხარულია,

მტრედისფერ ცაზე გამოჩნდა გედი.

მზისკენ - ვარდისკენ მისი სხივებით

ანთებული და ფრთანათუთქარი

ამოსაწუწნად მიდის ღრუბელი -

ლურჯი ფუტკარი.

ისარივით ზე აინავარდა

და ახმაურდა ცად პროპელერი,

მზის სადიდებლად გუგუნი ისმის,

განახლებული მღერის სოფელი.

ზეციდან ქვეყნად ეშვება ნისლი,

ქვეყნიდან ზეცად მიილტვის გული,

ო, ბუნებაო, რა ჯადო არის

შენს სიმღერებში დამკვიდრებული!.


გალაკტიონ ტაბიძე - აყვავილებულ ველებს სალამი!

galaktion tabidze ayvavilebul velebs salami
აყვავილებულ ველებს სალამი!

აქ ნაცნობია ჩრდილი ყოველი,

ტბების ვარდები, ფშნების წალამი -

სიტყვები გულზე დასაქსოველი.


უფლება აქვთ, რომ თვლიდნენ თავისად,

როცა არ უნდა ჰქონდეთ უფლება,

მაშინ მთებს ისე უუკვდავესად

შუბლი მოწყენით მოეღრუბლებათ..


გალაკტიონ ტაბიძე - ალპები

galaktion tabidze alpebi poezia
კარგია, კარგია მაღალი ალპები,

როს ნისლი ეხვევა, ან ქარის აფრები,

ან როცა სიმშვიდის იპყრობს ლეტარგია,

ან როცა იღვიძებს, - კარგია, კარგია!


ასე, პოეზიის მაღალი მახვილი,

იმ მზისა თუ ნისლის სწორად ამსახველი,

ღამით თუ ცეცხლია, მშვიდ დროში სარკეა,

თანაბრად დიდია, თანაბრად კარგია!


გალაკტიონ ტაბიძე - ალუჩა, შვიდი წლის ბავშვი

galaktion tabidze alucha shvidi wlis bavshvi poezia
ის იყო შვიდი წლის ბავშვი.

მაისი, მინდორი, ჩიტი,

სიმღერა ოქროსფერ ნავში,

ზეცათა ლაჟვარდი-ჩითი.

ო, შვიდი... ო, შვიდი წელი

ოქროსფერ, ოქროსფერ ნავით...

მოცარტი, შენიე, შელი -

მოზვავდნენ ახალი ზვავით.

გავიდა კვლავ წელი შვიდი,

იმ ნავებს თან გაჰყვა რული,

მშფოთვარედ გადიქცა მშვიდი,

გემების გამოჩნდა სული.

დაიმსხვრა გემების წყებაც,

ზღვა ქუხდა ბურუსში შავში.

ტალღებმა გააბეს ყეფა,

ტალღებმა წაიღეს ბავშვი.

ბრძოლისგან დაღლილი სახე

და ტყვია ჩამჯდარი თავში,

მე თვითონ დაჭრილი ვნახე,

ალუჩა, შვიდი წლის ბავშვი.


1917.


გალაკტიონ ტაბიძე - ამ ბნელი ღამით

galaktion tabidze am bneli gamit
ამ ბნელი ღამით ვიღაც დადის საქართველოში.

ამ ბნელი ღამით ვიღაცა კვნესის.

ვახსენოთ ჩვენ ის უკანასკნელ სადღეგრძელოში.

სადღეგრძელოში ვახსენოთ ჩვენ ის.

ამ ბნელი ღამით სადღაც ისმის ხმა დაირისა.

თვალი მევსება ცრემლების ნამით.

უკვე ცისკარმა შორი მთები დააირისა...

ის კი... კვლავ კვნესის ამ ბნელი ღამით.


გალაკტიონ ტაბიძე - აღარ არის მენესტრელი

galaktion tabidze agar aris menestreli
ეს ოცნება არის ჭრელი,

ფიქრი ბნელი ღამისა,

აღარ არის მენესტრელი

უნაზესი დამისა.

იყო ირგვლივ ზიანება

და ყორნების ჩხავილი,

თოვლმა სილას მიანება

ნოვალისის ყვავილი.

მაგრამ გულში დარდს ნუ ისევ,

ოცნება თუ გშორდება,

ყოველივე იგი ისევ

ისე განმეორდება.

1919.


გალაკტიონ ტაბიძე – აღავსე, მზეო

galaktion tabidze agavse mzeo qartuli poezia
აღავსე, მზეო,

ეს შემოდგომა

ნაყოფით, რასაც

ვთვლით და ვერ ვითვლით,

დამავალ შუქის

ფერთა მოდგომა

ტოტთა სიუხვით,

ფერთა სიყვითლით.


რომ ამაყობდეს

მოწევის დროით

შრომა დიადი,

შრომა სამზეო,

ვენახთა ხვავით,

ყანის ოქროთი

ეს შემოდგომა

აღავსე, მზეო.