მარად ძველი და მარად ახალი

marad dzveli da marad axali leqsebi miyvarxar menatrebi
მარად ძველი და მარად ახალი
ზღვა ჩაგვჩურჩულებს ნაზად: ”მიყვარხარ”.
ტკბილად ნებივრობს ტალღა მაღალი.
მე ლამაზ გრძნობებს გულით ვინახავ
და მაგონდება სიმღერა ერთი.
მე ზღვასთან ერთად ვიმღერებ შენთვის:
მხოლოდ შენთვის მზერა ჩემი ვნების ცეცხლით აენთო,
მხოლოდ შენთვის თავს იწონებს მზის ჩასვლა და დაისი,
შენს თვალებში ვიჭერ მზის სხივს და ჩემს გულში ვინახავ
და თან ნაზად, როგორც ტალღა, ჩაგჩურჩულებ ”მიყვარხარ”.


ნამდვილი სიყვარული ჩანახატი

namdvili siyvaruli chanaxati
ნამდვილი სიყვარული ალბათ ნიჭია.. რომელიც მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია.. რომელიც წმინდა, ამაღლებული, უმანკო, ნაზი და სათუთია..
იცით რა ბედნიერებაა იმის გაცნობიერება რომ შენ გაქვს ნიჭი.. ნიჭი გიყვარდეს.. ნიჭი გენატრებოდეს.. ნიჭი აღმერთებდე.. მისი არსებობაც კი რომ ბედნიერებას განიჭებდეს... მისი სიხარულით რომ ხარობდე და მისი ტკივილი რომ გტკიოდეს..
სიყვარული ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ მოდის.... როცა გრძნობა იბადება გულში მთელს შენს ცხოვრებას, ფიქრებს, აზრებს იპყრობს... მთელი ცხოვრება მხოლოდ შენს საყვარელ ადამიანს უკავშირდება.. მასთან რაგაც უხილავით ხარ მიჯაჭვული და გასაქანს არ გაძლევს..
ნამდვილი სიყვარული მარადიულია.. ის არასოდეს ქრება უკვალოდ და დიდ ტკივილსაც ტოვებს სულში...დიდი დრო და სიძლიერეა საჭირო იმისთვის რომ სიყვარულით გამოწვეული სიგიჟეების, მძაფრი განცდებისა და ეიფორიებისაგან განთავისუფლდე... ამას იმდენად დიდი დრო სჭირდება რომ, ჩვენი ცხოვრების მანძილზე დრო აღარ გვრჩება იმისთვის რომ ხელახლა შეგვიყვარდეს...
ზოგი იტყვის სიყვარული ვნებააო.. მაგრამ ცდებით.. სიყვარული ვნებაც არის.. მაგრამ ვნებას არ შეიძლება ვუწოდოთ სიყვარული.. ნამდვილი სიყვარული წმინდაა, ხელუხლებელი.. ვნებამ მართლაც ცეცხლივით იცის აგიზგიზება, მაგრამ მალევე ქრება.. თანაც უკვალოდ...
ნამდვილი სიყვარული მარადიულია.. ჩაუქრობელი..
სიყვარული ყველაზე დიდი ვნებაა, რადგან იგი ერთბაშად ეუფლება გონებას, გულსა და სხეულს..
ეს გრძნობა პატარა გულში ყველაზე დიდ ადგილს იკავებს...

აი ეს არის ,,ნამდვილი სიყვარული''...!!!


იცი ჩემო, როგორ მენატრები ( ჩანახატი )

ici chemo rogor menatrebi
იცი ჩემო, როგორ მენატრები, როგორც ქვეყნად არასოდეს არსად, არვინ არვის, არა ჰნატრებია. სიმართლეა ეს მე ვიცი, რადგან იმ დიდ ტკივილს რასაც გავუძელი, ვერ შესძლაბდა ვერა, ღმერთის გარდა. თვითონ ღმერთი გარდმოვიდა ჩემში, მან გაუძლო ამ ტკივილებს, ამ დარდს, მან იბრძოლა, გაიმარჯვა, დადრკა, სიყვარულად ანთებული ღვივის.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი ეხლა აქ ხარ, ჩემთანა ხარ გხედავ. მე გეხები, ვსაუბრობ და გისმენ, სიყვარულის ცრემლში თვალი ცურავს.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც რიჟრაჟს დილის ჰანგი ჩიტთა და მიმწუხრზე, მზის სხივების კეცვა, როგორც მშვიდი ზღვის სუნთქვა და ზეცის კამკამა ცის მჭვირვალება, ხედვა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც წვიმის წვეთთა სუსხი, ფეთქვა, როგორც თოვლის სისპეტაკე, კდემა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც დიდი მხურვალე მზის სხივთა მწველი, მფრქვევი სინათლე და ღელვა, როგორც ქარის შემოტევა მძლავრი, როგორც დიდი ჩანჩქერების ჩქეფა, როგორც ნელა მოკამკამე წყაროს სიხალისე, სიცოცხლე და ძგერა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც შროშნის მშვენიერი ხედვა, როგორც ნამი სამკაული მინდვრის, როგორც ქვიშა ცხელ უდაბნოს მიწის. როგორც ცაზე ღრუბლის ქულა ერთი, ცის ტატნობზე მიუსაფრად მყოფი, როგორც ირგვლოვ ხე, ბალახი, ბუჩქი, როგორც ცაზე მზე, მთვარე, ვარსკვლავი. როგორც ღამე, როცა ცაზე ვარსკვლავთ გაუმართავთ ო, მეჯლისი დიდი.
იცი ჩემი, როგორ მენატრებიი ვით გალობა ბულბულისა, შაშვის, ვით შრიალი ფოთოლთ: ვერხვის, ჭადრის, ვით სიმღერა ანგელოზთა დასის.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი ო, ვერ აღწერს მას ვერც გული, გონი, მას მხოლოდ ვგრძნობ, უნდა იგრძნო სულით, რადგან სიტყვა ვერ შესწვდება მაღლივ, ის სიმაღლე, ის ღვთის დარი ყოფა, ის საუფლო ღმერთის ნების ქმნილის, სულის ყოფა და სავანე მისი, მხოლოდ გრძნობით არიქმება ყოფათ.


მინდა სიყვარულში შეგედარო..

minda siyvarulshi shegedaro chanaxati
როცა არც გშია, არც გწყურია, არც გცივა..
სახლიც გაქვს და პრობლემებიც არ გაწუხებს, მაგრამ გტკივა სული.
ადამიანი როდესაც შენში აღწევს და გრძნობ, რომ უძლური ხარ, შენ არაფერი შეგიძლია, ვერაფერს გახდები, რადგან ეს ცხოვრებაა, ცხოვრებას კი რაც არ უნდა არგუმენტები მოვიტანოთ სიყვარული ამოძრავებს.
ცხოვრება უმნიშვნელოა სიყვარულის გარეშე,
ეს სიტყვა არასოდეს გაუფასურდება.
დრო როდესაც, ნებისმიერი ასაკის ადამიანი ერთნაირად სუსტდება, როდესაც ადამიანი ხვდება, რომ ცხოვრება ძალიან უაზრობაა.
საათობით ვზივარ და მივჩერებივარ ერთ წერტილს, ვგრძნობ, ვგიჟდები.
იძახიან სიყვარული ადამიანს არ კლავსო, მაგრამ ილუზიების და ოცნებების დიდ, უზარმაზარ მორევში მიითრევს.
ვგრძნობ, მთელი სამყაროს შეცვლა შემიძლია თუ მოვინდომებ, შემიძლია გავაკეთო ის რაც ჯერ არავის გაუკეთებია,
ისიც შემიძლია, რომ დავწერო ისეთი რამ რაც არავის დაუწერია ჯერ, დავრჩე ყველას გულებში.
ყველას ყველაფერი შეუძლია, თუ მოინდომებს, მაგრამ
ზიხარ, პატარა ბავშვივით უსუსური ხარ და სული გტკივა.
აი, სწორედ ასე, სული გტკივა,
ისე გტკივა, რომ ამ ტკივილს ვერაფრით შველის.
მიჩნდება სურვილი გავიქცე, გავფრინდე,
მიჩნდება სურვილი ყველაფერი შენ მოგიძღვნა, ჩემი თავი, რომელიც შესაძლებელია უმნიშვნელოც კი იყოს.
ცხოვრებაში რაც ერთისთვის ყველაფერს წარმოადგენს, შესაძლებელია მეორესათვის არაფერი იყოს, მაგრამ ცხოველებისგან იმით განვსხვავდებით, რომ გაგვაჩნია გრძნობები და გვაქვს საშუალება ერთმანეთის მნიშვნელოვანით ვიცხოვროთ.
ხან ტელეფონის ზარს ველოდები,
ველოდები მოსვლას,
ყველაფერში და ყველგან მას ვხედავ, ანუ შენ.
სწორედ ასეთი წარმომედგინა სიყვარული, ნამდვილი სიყვარული,
უიმისობით, რომ სული გაგეყინება, უიმისოდ არაფერი, რომ არ გიხარია.

იცი რა მინდა
სიყვარულში შეგედარო.
იცი რა მინდა
შენი სული გავათბო ოდესმე ასე თუ გაიყინება.

იცი რა მინდა
სიყვარულში შეგედარო და შენ ჩემზე კარგად იცოდე სიყვარული.

იცი რა მინდა
ყველაფერ კარგში შეგედარო, და შენ მაჯობო.


წარსულის კადრები..

warsulis kadrebi chanaxatebi
ვიხსენებ წარსულს და ვხდები ძველი იცი როგორი ?
მტვერი რომ დასდებია ავეჯს და გადაწმენდა შჭირდება სიეთი ,მაგრამ სად ჩანს დამლაგებელი?
მე ველოდები ამ დროს კი გადის წუთები წამები და მე ისევ უკან ვარ წარსულის ერთ ერთ მოგონებაში ჩაძირული ბოლომდე და ამსვლაც კი არ მინდა.
მოგონებებად ვიშლები და ეპიზოდებად ვნაწილდები.
სიზმარში ვიხსნები და დალექილ ოცნებებს ვაღვივებ.ფარულ ფიქრებს ვამხელ საკუთარ თავთან აღიარებაც რომ მიჭირს ისეთს.წვიმის წვეთებს ვეკედლები მათთან ერთად ვსულდგმულობ.
ციდან ვიყრები და მილიარდ ნაწილაკად დედამიწას ვეალერსები .მომენატრე ვეუბნები და მიწას დავასკდები.მერე კი მოვა ერთი ღვთისნიერი და მტვერს გადამწმენდ მე ვბრუნდები რეალობაში გამარჯობათ მე ახალი ვარ სულ ახალი ,მაგრამ ავეჯს მტვერი რომ გადაწმინდო ვერასდროს გახდება ახალი რადგან ის უკვე ნახმარია .მე კი ცხოვრებამ მიხმარა და თავსი კვალიც დატოვა ,რომელიც არასდროს წაიშლება ჩემს მეხსიერებაში.ახლა სხვანაირი ვარ ისეი არა როგორც ადრე ვიყავი .ნეტა უკეთესი როგორ უნდა ვიყო აკი უნდა დავძველებულიყავი ,მაგრამ ანტიკვარი ხომ უფრო ძვირად ღირებულიაიმაგრამ მე ვარ ანტიკვარი როიიქნებ გაფუჭებული და ლაქ გადაცლილი მაგიდავარ ან და სკამიიან საათი რომელიც კედელზე კიდია დიდი ხანია და უკვე აღარ წიკ-წიკებს .ვინ ვარი
არა მე ალბათ ის ვარ რომელიც იყო წარსულში მოდის მომავალში ,მაგრამ უკან რჩება ფეხები რისი ეშინიაი მომავლის თუ იმ ადამიანის რომელმაც გადამაცალა გადამხადა საბანი რომლის ქვეშაც მთელი ცხოვრება ვიმალებიიდა ნეავ ის ვინ იყო ,რა უნდოდა ან რა ესაქმებოდა ჩემთან რატო აფათურებს ხელს ჩემს სულში.
არავის ვუშვებ და ის მაინც ცდილობს შემოიჭრას ჩემს სულის იმ ნაჭუუჭში სადაც იმალება ბევრი ამ რასაც ვერ ამჩნევენ სხვები რასაც ვერასდროს დაინახავს ის ვინც შესცქერის ამ საათს თუ მაგიდას და ფიქრობს ისინი ხომ უკვე ძველია და გადასაყრელი ,ის ხომ ასე მოიქცევა მართლაც წამიღებს სანაგვეზე და სიე გადამაგდებს ერთ წამსაც არ დაფიქრდება .მე კი აღმოვჩნდები სამყაროში სადაც ისედაც ვცხოვრობ ,მაგრამ აქ ლაპარაკობენ იმაზე რაზეც ჩვენს სამყაროში ამაზე ლაპარაკის ეშიმიათ ,ეშინიათ აი რაა არის ყველაფრის პასუხი შიში რომელსაც საგულდაგულოდ მალავს ყველა საკუთარ გულის სიღმეში და არ ამხელს ამ საიდუმლოს.
მე კი არ ვარ ეს ნივთი ხო მეც აქვე ამ შიშის სამყაროში ვცხოვრობ.მესმის ვხედავ და ვგრძნობ , ეს სიმღერა ისეთი გულში ჩამწვდომია .... მესმის ჩემი სულის ხმა ვგრძნობ ამას და ვმშვიდდები თითქოს შვებაა ეს ჩემთვის .ეს წვიმაც ხომ მე ემკუთვნის რა ეგოისტი ვარ არაიიცი თან როგორი მინდა რომ ვიყვირო ჩემი ხარ თქო ხმამაღლა შემომხედე როგორ მიყვარხარ თქო მე მეკუთვნი ,მაგრამ რატო არ ვაკეთებ ? ალბათ იტყვიან გაგიჯდაო ... ვიღაც უყვარსო და ჩვენ რაში გვაინტერესებს მაგის სიყვარული წავიდეს და იმას უთხრასო იმას კი ვერ წარმოიდგენენ რომ მე წვიმაზე ვარ შეყარებული .მის თითოეულ წვეთს ვეტრფი ვეალერსები და ვნებიანად ვკუცნი.
ისიც მეუბნება მომეფერე მომეალლერსე ჩამეხუტე მეც უარს ვეღარ ვეუბნები და ამას ვაკეთებ . წვიმის კიბეზე ავდივარ ნელ ნელა და მივიწევ ზემოთ მომავლისაკენ ,ყოველი ნაბიჯი კი უცნობია ისინი მილიარდ ნაწილაკებად არინ შეკრულნი და ცჩემთვის კიბეს ამზადებენ მე კი მივდივარ იცი რა ვქენი ბოლოს ავედი ბოლოში და რა დამხვდა იქ ამას კი ვერავის ვეტყვი ,ჯობს ისევ წვიმას მოვუსმინო ნახე ნახე რეებს მიჩურჩულებს...


მიყვარხარ ( ჩანახატი )

miyvarxar chanaxati
...მახსოვს მიმიკოცნე თვალები და მითხარი.....არასოდეს იტიროო....მე ვერ დაგპირდი, რადგან ვიცოდი აბეზარი მონატრება კვლავ მოითხოვდა ცრემლს.....
მე ახლაც დაგეძებ ჩემი თვალებით, რომლებშიც მუდამ შენი სახე კიაფობს...მე ახლაც მონატრებით აღსავსე ვწერ ამ სიტყვებს, რომლებსაც შენი თვალები გადაურბენენ...გადაიკითხავენ და....ალბათ მოენატრებათ ჩემი კოცნა.....ჩემი შეხება...სითბო.....
იქნებ შენს თვალებსაც ენატრება ჩემი თვალები...იქნებ...იქნებ....


ფიქრები ... ( ჩანახატი )

fiqrebi chanaxati
ფიქრები ხომ განუწყვეტლივ სულ გვიბნევენ თავგზას,სიბნელე კი აძლიერებს სიყვარულს და ტანჯვას,სიბნელეში მარტო ვზივარ შენი სახე მელანდება,ყურში კი შენი ხმა ჩამესმის...ვიცი მოგაგონდება ცოდვა რომ მიმატოვე,და მონატრებაც გაგაწამებს ალბათ ხანდახან.გაგახსენდება როგორ გვიყვარდა,შემოგაწვება ნაღველიც ალბათ.როგორ მინდპდა სიყვარული ერთად გვესწავლა,ერთად გვესუნთქა რადა გრძნობა დაგვეფრქვია ზეციდან ფრენით,რატომ წახვედი შენ ხომ სიცილი გიყვარდა ჩემი,რატომ დამტოვე ოცნებებმა დაკარგეს ფერი.ახლა მთვრალი ვარ ალკოჰოლმა დამათრო განა,მე ხომ დამათრო უშენობამ ჩემო პატარა,მე მენატრები შენზე ვფიქრობ ტანჯვა მერევა,ცრემლი კი ნამავს თვალის უპეს,მღერის სიყვარულს,მღერის დაბრუნდი ჩამეხუტე იყავი ჩემთან თორემ უშენოდ ბრუნვა შეწყვიტა დედამიწამაც გული აღარ ცემს ოცნებები რეალობას გავს....


ახალი ეტაპის ახალი ფურცელი ( ჩანახატი )

axali etapis axali furceli gadaishala chanaxati
დრამატულ ოცნებებს შეკედლებული ღვარძლიანი ფიქრები იფრქვეოდა ჰაერში.
მდუმარედ მჯდარი სასტიკი თვალებით შემომყრებდა და თვალებშI ირეკლავდა შეშIნებულ სახეს .მისი მრისხანება მზაკვრუობა და ბოღმა უფრო და უფრო იზრდებოდა .სამყაროს იპყრობდა და ამით უფრო ნადგურდებოდა.სულში ჩაფურთხებული შეჰყურებადა მას სამყარო .გულში სიბოროტი უფრო მეტი ეღვრებოდა .მის წინ მჯადარი "მე" კი გაოცებული შეშინებული დამცირებული გამოხედვით შესცქეროდა მას და გუში ყველაფერი შიშს და ტკივილს მოეცვა .ხმის ამოღებასაც ვერ უბდეავდა მის გაბოროტებულ სულს და სხეულს ვერ უბედავდა ეშინოდა კვდებოდა .ბოლოს კი ფეხზე წამოდგა ბოლოჯე ჩახედა თვალებში შემოტრიალდა და გზას გაუდგა.ის კი წამოვარდა ფეხზე ხმას ვერ იღებდა გაკვირვებული შეჰყურებდა თითქოს ის სიამაყე და წყეული განცდები სადღაც გაიფანტა მხოლოდ სიმარტოვეს გრძნობდა დასუსტდა დასუსტდა ისეთი უსუსური გახდა როგორც არასდროს ყოფილა ."მე "ისევ შემობრუნდა და კიდევ ერთხელ ჩახედა თვალებში.ახლა როლები შეიცვალა.ის აღარ გავდა სუსტ არსებას და უკვე იმაზე ძლიერი გახდა,ძიმილი დასთამაშებდა სახეზე ბოროტი ღიმილი რომელიც საოცარ ფარულ აზრებს იფარავდა.უეცრად ორივე წარსულის ფიქრებმა მოიცვა და მორევშI გადაიყოლა ორივე მიექანებოდნენ და ერთდებოდნენ ხვდებოდნენ რომ მათ ერთი სახე და ერთი სული ქონდათ ,თან ეს სტკიოდათ ყველაზე მეტად .მათი სულები სულ მთლად განადგურებულიყო და საბოლოოდ გაქრობას ექვემდებარებოდნენ.ეშინოდათ სწორედ ამის და ისნი შეერთდნენ შეერთდნენ .ისეთები გახდნენ როგორც არასდროს ყოფილან . სული კი გამთელდა და დამშვიდდა გაქრა ტკივილი .შური და ბოროტება მათ აღარ შურდათ საკუთარი სულების .მორევი კი უფრო და უფრო ითრევდა ორივეს საბოლოოდ კი სადღაც უფსკრულში გადაისროლას ადაც მათი ცხოვრების ახალი ეტაპის ახალი ფურცელი გადაიშალა .....


რა მალე დაგეძინა დე

ra male dagedzina de chanaxati dedaze
- ძნელი იქნება მეორედ დაბადება არა, დე
- რატო, დე
- აბა, როგორ ვიპოვო ახალი დედა
- ახალი რატომ უნდა იპოვო
- აბა შენ ხომ აღარ იცხოვრებ დედამიწაზე
- აი, როგორც მე მიპოვე, ისე იპოვი ახალ დედასაც.
- ვინ მომეხმარება ახალი დედის მოძებნაში?
- მე რომ მიპოვე, ვინ დაგეხმარა
- არავინ დე, ჩემით მოგძებნე
- ჰოდა, იმ ახალ დედასაც შენით იპოვი
- არა, დე, მასე კი არა, მე მოვიფიქრე როგორც უნდა მოვიქცეთ.
- როგორ, დე
- აი ჯერ ხომ შენ მოკვდები, ჰოდა, როცა კვდებიან ცაში ადიან, ცაში კიდევ პატარავდებიან, პატარავდებიან და მოხუცებიც კი ბავშვებად იქცევიან. ე.?. შენც უნდა მოძებნო ახალი დედა ხომი
- ჰო, ალბათ ჰო
- ე.?. შენ მეორედ დაიბადები და გაიზრდები.
- მერე მე დავბერდები, მოვკვდები და წავალ ცაში. და დავიწყებ იქ ნელ-ნელა დაპატარავებას, დაპატარავებას, დაპატარავებას და გავხდები სულ, სულ პატარა, აი ისეთი, როგორებიც იბადებიან ხოლმე
- მერეი
- რა მერე დე, ვერ მიხვდი
- ვერა, დე
- დე, რა სულელი ხარ, მერე შენ ხომ უკვე დიდი იქნები, ჰოდა ისევ შენ გიპოვი დე.
- ჰო, დე, ჰო...
- ანდა კიდევ იცი რა
- რა, დე
- რა და, შენ რომ მოკვდები და ცაში რომ ახვალ, ეცადე, მალე დაპატარავდე და მე მიპოვე, მე დედა ვიქნები და შენ ჩემი შვილი, ჰა დე
- კარგი დე, ასე მოვიქცეთ, ასე უკეთესია
- ჰო დე, თორემ მე არ მინდა დაბერება
- კარგი დე, მე შენი შვილი ვიქნები, ოღონდ ახლა დაიძიენე
- სიზმარში გნახავ, დე
- მეც დე, მეც გნახავ...ოღონდ ახლა დაიძინე რა, ჩუუ
- დე, დე... მოდი მე დაგაძინებ, ვითომ უკვე ჩემი შვილი ხარ დე...დეეე, დეეე, არ გესმის დე რა მალე დაგეძინა დე.


ყველა ნიღბით დადის

yvela nigbit dadis leqsi teatri rolebi
ყველა ნიღბით დადის, დიდი თუ პატარა,
ცხოვრებამ თამაში ვერაფით გვაკმარა...
ვთამაშობთ ქუჩაში გრიმით და ნიღბებით,
ერთმანეთს ვუღიმით, ერთმანეთს ვჭირდებით...
ცხოვრება თეატრია, იცვლება როლები...
ვართ ერთი ეპოქის ბრმა მსახიობები..


სცენას და პარტერს

scenas da parters erti hyofs farda leqsi msaxiobi nigabi tamashi
სცენას და პარტერს ერთი ჰყოფს ფარდა,
დღეს ყველა თამაშობს არტისტის გარდა,
მრავალი ნიღაბი, მრავალი მიმიკა,
გულში კი ერთია, სევდა და ლირიკა,
გიტოვებთ ჰაერს, ჩემს ფერთა გამას,
თქვენ მორჩით ტირილს, ჩვენ მოვრჩით თამაშს.


წლები ვერ წაშლის

wami ver washlis leqsebi cxovrebaze sicocxle
წლები ვერ წაშლის ცხოვრების წარსულს,
ვერც დარდს ჩვენს გულში სულ რომ ანთია,
სითბო, სიკეთე, სიყვარული მუდამ ვაფრქვიოთ,
რადგან სიცოცხლე ხანმოკლე და წარმავალია!