მარადი

სიცოცხლე სიკვდილია, ოღონდ არა მარადიული...
სიკვდილი კი სიცოცხლეა, ოღონდ მარადიული...


ძახილი კ/ფილმს "ფესვები"

კ/ფილმს "ფესვები"

ძახილი ხორცის,ძახილი სულის...
სამშობლო მიხმობს,მეძახის დედა,
მეც მინდა მათთან,მიმიწევს გული,
და როდის ჩავალ ვიძახი "ნეტავ".
მე ფოთოლი ვარ ხითმოწყვეტილი,
ჩემი ფესვები დაბრუნებას მთხოვს,
სახლიდან შორს ვარ გადახვეწილი,
ჩემს სამშობლოში ალბათ უკვე თოვს...
ძახილი მესმის გულს ვერ ვერევი,
მიხმობს სამშობლო:"დაბრუნდი მალე..."
ცრემლით ვპასუხობ სევდანარევი:
"მოვალ უთუოდ...ცოტაც მაცადე..."
გადის თვეები,გავიდა წლები
და მეც ისევე ვარ მამულს გარეთ,
გადის წუთები და მეც ვბერდები,
ძახილი მშობლის მატირებს მწარედ...
მესმის ძახილი და გულიც მიწევს,
მიხმობს სამშობლო ისევ გელიო,
დარდი და სევდა ერთბაშად მიტევს,
მინდა სამშობლოს მიწას ვემთხვიო.
გავიდა დრო და მე სიკვდილს ვებრძვი,
ვკვდები მე ისევ სამშობლოს გარეთ,
ძახილი მშობლის მე ისევ მესმის,
ისევ ისევე მატირებს მწარედ.
:მისმინე შვილო,უსმინე ბაბუს
მე რომ მოვკვდები დამწვარი ფერფლი
წაიღე იქით... დამარხე მამულს...
სადაც სიკვდილიც სიცოცხლეს ეტრფის.


კიდევ ერთი ღამე თეთრად ნათენები,

კიდევ ერთი ღამე თეთრად ნათენები,
და ეს მკრთალი მთვარე ცივი უგძნობელი,
კიდევ ერთი გრძზნობა ცრემლით ნატარები,
და კვლავ ჩემი გული მწარედ განათელი...
დღეს ეს სიყვარული მწველი ულმობელი,
ჩემს გულს ანაფოტებს ცივი,უგრძნობელი...
ისევ ნაღვლიანი უძილო თეთრი ღამე,
და მის ანარეკლში სევდა მოკამკამე...
და კვლავ კვნესის გული ჩემი ნაწამები,
ფიქრი ფიქრად არ ღირს,მე კვლავ ვიტანჯები,
კოშკები თავს მენგრევა ოცნებით აგებული,
ისევ ვეწამები უკვე წამებული...


შენი თვალები

შენი თვალები მე ძილს დამიფრთხობს,
შენი თვალები სიღრმემდე შემძრავს,
შენი თვალები მუზას დაიპყრობს
და ძველ კუპლეტებს ერთ ლექსად შეკრავს.
შენი თვალები მე გულს მომიკლავს,
შენმა თვალებმა მაჩუქა სევდა,
შენი თვალები ცრემლებს მომიტანს
და ამ ცრემლებში კვლავ თვალებს ვხედავ...
შენი თვალებით ვიცოცხლე დღემდე,
შენი თვალებით მოვკვდები ალბათ,
...ოო!შენ თვალებო მინდა რომ მსდევდე
აქაც და იქაც,ყოველთვის,მარად...


წამით

წამით ვიცინი და მხოლოდ წამით,
გული რატომღაც ცუდს მიგრძნობს კიდევ,
დამძიმებულა გარემო ავით,
რატომღაც ცრემლი მომაწვა ისევ.
აჰა ამბავი ნანახი სიზმრის,
აღარ ყოფილა ქვეყნად საშველი,
ვინც შვილს უყვარდა ის აღარ არის,
მისი სიცოცხლის ჩაქრა სანთელი.
და ეხლა ვდგევარ გაოგნებული,
ცუდი ამბავი გულს მიღრნის მტანჯავს...
მწარე ფიქრებით დამძიმებული
ვაიმე დაო დედა აღარ გყავს...
ოხ,ვწუხვარ!ვწუხვარ...ო,დიდად ვწუხვარ...
მაგრამ წუხილი ვის შველის მარტო?!
და ეხლა გარეთ წვიმაში ვდგევარ...
ისევ ვჩურჩულებ "რისთვის და რატომ?!"


სხვაგვარი

სხვაგვარი გავიცანი,
სხვაგვარი აღმოჩნდა,
ცხოვრება თურმე
ყოფილა გამოცდა.
სხვანაირ მომავალს
მე მაშინ ვხატავდი
ოცნების გმირებს...
ვცდილობდი...ვბაძავდი...
მაგრამ მიმბაძველი
ცუდი გამოვდექი,
ოცნების სარეცლიდან
ცრემლებში გადმოვწექი.
ფიქრები გაიფანტა,
შეწყდა ფანტაზია,
თურმე რეალურად
გული გამბზარვია.
... ... ...
სხვაგვარი გამიცნო,
ვყოფილვარ სხვაგვარი,
ცრემლით და ტკივილიტ,
შიშით და საზარი...
გული მოგიკალი,
ალბათ იმედებიც,
ალბათ ოცნებებში
ეხლაც იგვენთები,
ალბათ აღარ ფიქრობ
რამე შეიცვლება,იქნებ ასეცაა
იქნებ შეიძლება...ჩემი აღარ გჯერა,
იქნებ შევიცვალო,
გთხოვ არ მიმატოვო
გთხოვ რომ შემიბრალო...
... ... ...
P.S
იმედი არ დაკარგო
მე კი შეგპირდები
დღეიდან ვეღარ მიცნობ
ვფიცავ შევიცვლები...


მე ვდგევარ ქვიშის ცხელ უდაბნოში

მე ვდგევარ ქვიშის ცხელ უდაბნოში
და მაოცებენ წვეთები წვიმის,
და ჩემს სულიერ აზრთა ქაოსში
თუ კი რა ხდება არავინ იცის.
ცხელ უდაბნოში წვიმის წვეთები
მე კვლავ ისევე ისე მაოცებს
ცად აღმართული პირამიდები
როგორც ყოველთვის ახლაც მაოგნებს.
საკვირველია რაც კი აქ მოხდა
მაგრამ ხომ კარგავს ძალას ყოველი
მე გაოცების ოხვრა აღმომხდა
მე გაოცებას სულ სხვას მოველი.
ხომ გამაოცა წვიმით უდაბნომ,
კვლავ ხომ მაოცებს პირამიდები,
მაგრამ იმათზე ძლიერ და უფრო
მე მაოცებენ შენი თვალები...


სწორედ ამ წამს...

რას ვინატრებდი ამწამს?
მე ვინატრებდი ამ წამს.,.
არაფერს შევცვლი,არა.,.
დანაპირების არ მწამს.,.,.