განშორებამ სიყვარული მომიმატა

ganshorebam siyvaruli momimata
განშორებამ სიყვარული მომიმატა,
ამ სიშორემ უფრო მეტი დარდი.
სიყვარულმა ცრემლებიც კი დამიმატა,
არ მითქვია თუ როგორ მიყვარდი.

განშორებამ ხასიათიც შემიცვალა,
ვიძირები სიყვარულის ზღვაში,
ნუთუ ასე სიშორით უნდა გვეწვალა?!
რომ გაგვეგო ერთმანეთის ფასი.

ეგ ცრემლები ახლა ჩემთვის ტკივილია,
მენატრები, შორით გეფერები,
არ მითქვია შენთვის ხშირად ეს სიტყვები:
მიყვარდი, მიყვარხარ, მეყვარები.

დასრულდება განშორების სინანული,
დაეშვება მზე უძირო ზღვაში,
დაგვილოცა ღმერთმა ჩვენი სიყვარული,
რადგან ვიცით სიყვარულის ფასი!


იცი რა მაცდურია

ici ra macduria leqsebi
იცი რა მაცდურია შენი ღიმილი და გამოხედვა?
იცი რა მიმზიდველია
შენი გარეგანი სილამაზე და ეშხი?
იცი რა ფაქიზია შენი შინაგანი სამყარო და
სული? რამდენად ამოუცნობi ხარ თვითონ,
როგორც პიროვნება და..........
იცი რა?....
დიდია სურვილი შენი ნახვისა და შენით ტკბობისა?
ნამდვილად დაჯილდოვებული
ხარ ღვთაებრივი სილამაზით,
რომელიც მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია.
შენი სილამაზე და სულიერი მშვენიერება
ენით აუღწერელია
მე მჯერა რომ შენს გვერდით ყოფნისას ადამიანი
ხდება უბედნიერესი....


მე შენ მიყვარხარ

me shen miyvarxar leqsi siyvarulze
მე ახლა ნახატს სასოებით,კრძალვით გიხატავ...
ამ ნახატს ვარქმევ სათაურად_
"მე შენ მიყვარხარ"...
ცისფერი ფერით ვაფერადებ ნახატზე მეჩეთს,
და ტუშით ვაწერ ცისფერ ფერზე _
"მაგიჟებ მე შენ " . . .
გულს ვხატავ სისხლით და თუ რატომ,

ამას მიხვდები . . .
ვწერ შავი ტუშით წითელ გულზე _
"მე შენ მჭირდები ". . .
ვდგევარ ნახატთან და ფიფქები თავზე მათოვენ ,
თვალებში თხოვნა მიწერია _
ნუღარ დამტოვებ ! . . .
მე ახლა ნახატს სასოებით,

კრძალვით გიხატავ.
ამ ნახატს ვარქმევ სათაურად
"მე შენ მიყვარხარ..


ქუჩაში

quchashi leqsebi
უცებ ქუჩაში ეტლი იხუვლებს,
გაჰყვება მჭახე გამოძახილი,
მე მივეყრდნობი რკინის რიკულებს
გაოგნებული და თავდახრილი.

ყმუის ქარბუქი და ძვლებში ატანს
უჟმური სივრცე, შემაშფოთები,
და ნეკერჩხლები რკინის ლატანებს
ეხეთქებიან წითელ ფოთლებით.

ასდის ოქტომბრის ცივი სურნელი,
ნაცრისფერ ლოდებს სუსხი ერევა,
წითელი ბუჩქი, შვების მსურველი,
მიმოიფანტა წითელ ცრემლებად.

შემოგარენში მიმოიფანტა,
მიმოეფინა ქალაქს ვედრებით,
მერე ჰაერში წამოიმართა
მტვრისა და შხამის შავი სვეტები.

კვამლის მორევში მივიმალები,
სახლები ძლივსღა მოჩანს შორიშორს
და ფაბრიკები ცივი მილებით
კვამლს აფურთხებენ მზიან ჰორიზონტს.


ყური დაუგდე შენს გულის კარნახს

yuri daugde shens gulis karnaxs
ყური დაუგდე შენს გულის კარნახს
მიყევი წყნარად, აუჩქარებლად
კარი გააღე გამოდი გარეთ
იქვე ხის ძირში მე დამინახავ
მომიახლოვდი ნუ გეშინია
არაფერს გიზავ, ნუ გამირბიხარ,
რა დაგემართა აღარ გახსოვარ
აღარ გჭირდები მე ისევ აქ ვარ
დაგელოდები უკუნისამდე
ჩემო პატარავ, ნუ მიუარებ
უშენოდ თავი არაფრად მიღირს
პასუხს მოველი მიდი მითხარი
რამ დაგადუმა.
არ მეუბნები? კაირგი დაგიცდი
მთელი ცხოვრება შენთან დავრჩები..


მე შენს თვალებში

me shens tvalebshi leqsebi
მე შენს თვალებში მზის სხივების თამაში მიყვარს,
ცისარტყელების ათინათი ათასფერება,
მე შენს ბაგეზე დილის ნამის სისველე მიყვარს,
ჩუმი ნიავი, შენს თმებს ნაზად რომ ეფერება...

მე ის მზე მიყვარს, შენს თვალებს რომ ეალერსება,
მე წვიმა მიყვარს, შენ რომ გეტრფის უხმო ლექსებად,
მე მდელო მიყვარს შენს თვალებში, სიცოცხლის ფერი,
შენი ღიმილი, გაჟღერება ტრფობის სიმღერის...

მე დილა მიყვარს, გარიჟრაჟის ვარდისფერები,
რომ გაგაღვიძებს და სიცოცხლეს მოეფერები,
მე მიწა მიყვარს, დედამიწა, ფეხს რომ აბიჯებ
და ეფერება, გულში იკრავს შენს ჩუმ ნაბიჯებს.

მე ღამე მიყვარს, ცრემლიანი თავშესაფარი,
ლამაზ სიზმრებში სიყვარულის ტკბილი ზღაპარი
და სასთუმალი, ტრფიალების უტყვი კარავი,
ლურჯი პერანგი...თეძო-მკერდის ვერ დამფარავი...

...და მე ის მზე ვარ, შენს თვალებს რომ ეალერსება,
მე ის წვიმა ვარ, შენ რომ გერტფის უხმო ლექსებად,
მე ის მდელო ვარ, შენს თვალებში რომ იღიმება
და აჟღერდება სიყვარულის უხმო სიმებად.

მე ის დილა ვარ, გარიჟრაჟის ვარდისფერები,
გაღიმებულს რომ გაგაღვიძებ, მოგეფერები,
მე ის მიწა ვარ, დედამიწა, ფეხს რომ მაბიჯებ
და ვეფერები, გულში ვიკრავ შენს ჩუმ ნაბიჯებს...

მე ნიავი ვარ, მონავარდე შენს ლამაზ თმაში,
მე სიზმარი ვარ, გაფრენილი ოცნების ცაში,
მე ის ღამე ვარ, უსასრულოდ რომ ვითვლი წამებს,
ძილგატეხილი, მომქანცველი, უკუნი ღამე...

სასთუმალი ვარ, მოტრფიალე შენი სხეულის,
ლურჯი პერანგი, თეძო-მკერდზე შემოხვეული.
...და მე ყველგან ვარ- მზის სხივშიც და ღამის წყვდიადშიც,
ქარის ჩურჩულშიც, ცისკრის ნამშიც და განთიადშიც...

გთხოვ, მაპატიე, ყველგან რომ ვარ და შენი არ ვარ
და რომ მიხდება შენი კოცნის ჩუმად მოპარვა,
გთხოვ, მაპატიე, თუნდაც მხოლოდ სულ ერთი წამით,
ჩემო სიცოცხლე, თუ ოდესმე გაწყინე რამით!...


შენ ჩემი არ ხარ

shen chemi ar xar leqsebis krebuli leqsebi
შენ ჩემი არ ხარ და არც იქნები
რადგან შენ არც გაქვს ჩემზე ფიქრები
დრო გავა მეტყვი ”იზრუნე თავზე”
”მე სულ სხვა მიყვარს და ვფიქრობ მასზე”.

ეს არ იქნება ჩემტვის ახალი
ვიცი ოდესმე ამას გავიგებ
თითქმოს მკარნახობს ღმერთი მაღალი
რომ ჩემს სიყვარულს ფეხ ქვეშ გაიგებ.

ერთ დღეს მოგართმევს ვინმე ბუკეტებს
მოგეწონება თვალები მისი
შენ დაინახავ მასში უკეთესს
ვიცი რომ არ ვარ მე შენი ღირსი.

წლები გავა და გული დაგწყდება
ჩემი სიტყვები შენ წინ დაგხვდება
მიხვდები მაშინ თუ ვინ გყოლია
რომ ჩემს სიყვარულს ძალა ჰქონია.

მე ეს არ მინდა ოდესმე მოხდეს
რომ ჩემს დიდ გრძნობებს ცუდი რამ მოჰყვეს
არ მინდა შენში ის დავინახო
ვისაც არ ველი ის ავისახო.

რა ვქნა რომ ბედმა ასე დამცინა
რომ სიყვარულში ასე გამწირა
არ დამანახა მასში სინათლე.


დავიღალე ვზივარ მარტო

davigale vzivar marto leqsi
დავიღალე ვზივარ მარტო
თვალზე ცრემლი აღარ შრება
მზის სინათლე მეზიზღება.
შენი სახე მესიზმრება.
ნატვრა ოცნებაში
ჩემ ფიქრებში ისევ რჩება..
გავიღვიძებ ყველაფერი ღამით ბინდში იკარგება..
დრო არ მინდობს..
მიდის ნელა...
სევდა ტანჯვა მემატება...
შენი ტანჯვა მემატება...
შენი თვალები მელანდება
შენი კოცნა მენატრება
სიყვარულო სად ხარ?


ლადო ასათიანი - ლეგენდა "ყივჩაღის პაემანი"

lado asatiani legenda leqsi yivchagis paemani
ყორღანებიდან გნოლი აფრინდა,
ყაბარდოს ველი გადაიარა,
ისევ აღვსდექი მუხრანის ბოლოს,
ჩასაფრებული ვსინჯავ იარაღს.
ქსანზედ არაგვზედ ისევ ყვავიან
ხოდაბუნები თავთუხებისა
შენი ტუჩებიც ისე ტკბილია,
როგორც ბადაგი დადუღებისას.
ხოხბობას გნახე მიწურვილ იყო,
როცა ზაფხული რუსთაველისა
ნეტამც ბადაგი არ დამელია
და იმ დღეს ხმალი არ ამელესა.
ტრამალ და ტრამალ გამოგედევნე
შემოვამტვერე გზები ტრიალი
მცხეთას ვუმტვრიე საკეტურები
ვლეწე ტაძრები კელაპტრიანი
მაგრამ თვითონაც დაილეწება
დაბადებულა ვინც კი ყივჩარად
მუზარადიან შენს ქმარს შემოვხვდი
თავი შუაზე გადამიჩეხა.
მოდი მომხვიე ხელი ჭრილობას
ვეღარა ვხედავ სისხლით ვიცლები
როგორც საძროხე ქვაბს ოხშივარი
ქართლის ხეობებს ასდის ნისლები
მოდი გეძახი ათასწლის შემდეგ
დამლახვროს ელვამ შენის ტანისა
ვარდის ფურცლობის ნიშანი არი
და დრო ახალი პაემანისა



ლერმონტოვი მიხაილ - ნატვრა

lermontovi mixail natvra ucxouri proza poezia
ნატვრა ვაგლახ, ჩიტი რად არა ვარ, ან ყორანი მინდვრის, ზეცაში რომ დანავარდობს და შორეთში ილტვის? რატომ მათებრ თავისუფლად არ დამბადა ზენამ? ვაგლახ, რად არ შემიძლია მათებურად ფრენა! დასავლეთში, დასავლეთში გავჩნდებოდი უმალ, სადაც ჩემი წინაპრების სამარხები სდუმან, სადაც ჰყვავის მინდორ-ველი, მიწა-წყალი მათი და ნისლში ჩანს აწ ცარიელ ციხე-კოშკის ლანდი. ძველს კედელზე დამხვდებოდა სამემკვიდრო ფარი, იქვე ხრმალი ჟანგიანი, უმოქმედოდ მკვდარი; ფრთის შეხებით მტვერს და ნაცარს მოვაცლიდი ფარხმალს, ძვირფას ფარხმალს, უშიშარი რაინდების ნახმარს. შოტლანდიურ ქნარის სიმებს შევარხევდი ნელა და ბნელ თაღებს აავსებდა საამური ჟღერა, მარტოდ მყოფი მოვისმენდი ეულ ქნარის ბგერებს, როგორ ტკბილად იჟღერებდნენ, მისწყდებოდნენ მერე!.. მაგრამ, ვაგლახ, რა ამაოდ ამ ოცნებებს ველტვი! სასტიკია, სხვარიგ მიჰქრის წუთისოფლის ეტლი. სამშობლოის შორ მთებამდე რა ძნელია გზანი, რა უსაზღვროდ განფენილან ბობოქარი ზღვანი! უკანასკნელ შთამომავალს სახელოვან გმირთა, მაჭკნობს თოვლი უცხო ქვეყნის, შორს გავფრინდე მინდა, მე აქ ვიშვი, მაგრამ სული სხვანაირად მითრთის...… ვაგლახ, ჩიტი რად არა ვარ, ან ყორანი მინდვრის!..

1831