ჩემი სული ვისია?!..

chemi suli visia?
ღმერთო, მოდი,
მოდი, გადამარჩინე.
ღმერთო, მოდი,
ჩემი სული არჩინე.

დედამიწის ტარებამ
გამიჩინა იარა,
ღმერთო, მოდი, მიწამლე
სულის სამოსიანად.

ღმერთო, წამი უშენობის
საუკუნო ცეცხლია,
მე ხომ მსურდა, რომ ეს ცეცხლი
ცის მნათობ მზედ მექცია.

მე დღეს მიწას უფრო ვგავარ,
ვიდრე ზეცის სტრიქონებს,
ღმერთო, მზე მე ვერ ვიპოვე
და ლექსებში ვიგონებ.

მარტოობის დაღი მადევს,
ვშიშობ, ჩემი ხვედრია,
და ეს განცდა ყოველ ჯერზე,
უფრო მძაფრი, მკვეთრია.

ღმერთო, მოდი, მიმეგობრე,
მსურს, რომ გული გავითბო,
მაპოვნინე შენი მზე, რომ
შენი სითბო გავიგო.

ღმერთო, მოდი სიკვდილამდე,
მოდი, გადამარჩინე,
ღმერთო, მოდი, სიკვდილის ჟამს
ჩემი სული არჩინე.

სჩანს ცეცხლიდან მნათობ მზემდე
მილიონი ჩიხია,
მე კი ვდარდობ, ნეტავ, ღმერთო,
ჩემი სული ვისია?!...


ტრიალებს ქარი

trialebs qari leqsebi
ტრიალებს ქარით წახვეტილი ფანტელი ბნელის,
მე ჩამრჩენია ძველ ძილებში ტკბილი სიზმარი...
ჩემს ცრემლებს, ვიცი, ასაკენკად ფასკუნჯი ელის,
ცაც დამივიწყებს, ვარამებით გასაფისავი.

ფშატები _ ლურჯი ფაშატები დაღლიან მინდვრებს,
ფლოქვებს შერჩება ტალახივით ჭამგლის ნავალი...
პირგამეხებით კაპუნია გაჰყივლებს ბინდებს,
დაეღვენთება მიწას მთვარე _ შავი მამალი.

წარმართთა გონებს მიაწვდინე ქვაკაცის ქშენა _
მარადის ცისკრებს შერჩენილი ტომის ფსალმუნი...
დავიწყებული შეახსენე წყვდიადის ენა _
დაუცხრომელი გრიგალების მღვრიე ალმური!..

შედედებული წარსულისგან შეძერწე აწმყო,
გულის საკერპე აწყვეტილმა ცეცხლმა გამუროს...
რომ სისხლშემხმარი უკუნეთის პეშვებით ამწყოს,
და ფრთებდამუსრულ ანგელოსებს ესაღამუროს!..

ყელგაგლეჯილი მოლაღური _ იგოდებს ქარი,
მჭმუნვარე წათეს დაუქვრება მწუხრში შანდალი...
და სიზმარ-ცხადსაც წაეშლება მსუბუქი ზღვარი,
გაილანდება შორ სივრცეში ცა ნაშაბარი...


მონატრების ფიფქი თოვდა სულში

monatrebis fifqi tovda sulshi
მონატრების ფიფქი თოვდა სულში,

ნოსტალგია ფიქრებს ყავდა სტუმრად,

და დაიწყო თოვა მონატრებამ,

დაათოვა ჩემს ფიქრების სტუმარს...

ნოსტალგია დამიფარა თოვლმა,

ეს ფიქრებიც როგორ ხარბად ქროდა,

იმატებდა სულში ფიქრის თოვა,

და ძლიერი მონატრების ლტოლვა,

მიდის დრო და ზამთარს მიაქვს თოვლი,

თუმცა ჩემში ნოსტალგია ჩნდება,

მონატრება ძლიერდება უფრო,

ვერას მაკლებს ზამთარი და თოვა...

მიდის დრო და ისევ მოვა თოვლი,

ისევ მოვა ფიქრები და თოვა,

მე დამათოვს და დაათოვს ფიქრებს,

მონატრების ქარიშხალიც მოვა...

ნოსტალგია არ გაქრება არა,

მეყოლება სამუდამოდ სტუმრად,

არსად ცავა,არ დამტოვებს არა,

ჩემს ფიქრებში სულ დაიდებს ბინას....


მე შენს სულში

me shens sulshi
და სიმწრისგან ამიგია გონება,
სადაც გნახავ, იმ გზას თან სდევს ცერბერი
მე შენს გულში მივატოვე მონობა,
და კალამი კვლავ გამიხდა ბებერი

სადაც გნახე იყავ ჯვარზე გაკრული
ისე შორით, ვერ გაწვდენდი ხელებს
ჩემი ბედი დროის ალტზე დაკრული
შენ გუბე ხარ, მე კი _ მყრალი ღელე

ტყის ფერია შენი შუბლის ტოტები
და უღრანი მაგ თვალების ღერძი
ყოველ ღამე, დღე, სიმწრისგან ვლოთდები,
მე ვარ მკვდარი პოეზიის თერძი.

აქ ღრუბლები ბატკნებივით ეწყვნენ ცაზე
და კვლავ ძოვდნენ ამ ქალაქის მტვერს
ვერ გიცანი დედოფალო ხმაზე,
ვერ ვიცანი ეგ გვირგვინი დღეს

წვიმს და ისევ ზღვაზე სძინავთ შუქურებს
მიილია ეს ღვინობის თვეც
მე მივტირი გაზაფხულის ჩუქურთმებ
და მზით გამთბარ მონაფერებ ხელს

სამუდამო საძინებელს ველოდი
და ფოთლებით ანატირებ ტყეს,
მე ქვესკნელში კელაპტრებით ჩავრბოდი
არ მეგონა და იქ დამხვდი შენ. . .

4.12.02
თბილისი


ვინ მომპარა მზე?

vin mompara mze
უკვე გაგუდა საათმა მაჯა
და აღსასრულა ჰპოვა სასჯელი.
მარადისობამ მოძებნა სადღაც
მზე _ ამაზრზენი.

და აღარ ვიცი, რას დასდევს წამი
ქანქარის რხევას, თუ ლექსის ცხენებს,
უკვე წვიმასაც არა აქვს ნამი,
ვინ მომპარა მზე?

და თითქოს წუხელ არ იჯდა მთაზე
თვით პოეზიის ცხრა ჰორიზონტი,
დღეს კი შეკითხვით ეშმა ზის მხარზე:
ვინ მოგპარა მზე?

ცას ჩამოლეწავს ლურჯი გრიგალი
და ამირანი მოიხევს მხრებს,
ოღონდ მოშალეთ ზღვას ეს ხავილი,
ვინ მომპარა მზე?

გზად ტლაპოებში მზის ღუზებივით
გდიან ნიღბები გვამების დღეს,
მეტაფორები მეკითხებოდნენ,
ვინ მოგვპარა მზე?

მე შიშს ვეჯექი აღსარებაზე
და ყრუ ტკივილი მიგუდავს ხმებს,
ვისთან მივიდე ზიარებაზე,
ვინც მომპარა მზე?

და თუ ამ ფირალს ჰქვია ცხოვრება,
მისი ნაბადი ემოსა მტვერს,
სჯობს, ვიქცე ფერფლად, მის დამონებას,
მე თუ ის მპარავს მზეს.

მე დავესწარი მთვარის პარაკლისს
და ღვინით სავსე რქებს.
ნთქამდა თვით ღამე, ღამე მომავლის
უხმო შეკითხვით: ვინ გვპარავს მზეს?

დღეს ვიმუხლები ლურჯი წერაქვით,
ვთლი მარტოობის ტაძრების სვეტს.
ისმის ორღანის ჰანგი ფერადი:
ვინ მომპარა მზე?

და ჩემს ქუჩაზე, სადაც ქალაქი
უსიყვარულო ბინდებს გვპირდება,
დგას მონუმენტი მწერლის მაღალი,
დგას არა ბინდი, დგას შებინდება.

მაშინ მოვუსწროთ ელვის ეპოქას
თვით ალიონის მოვუსწროთ ქუსლებს,
მოვუსწროთ ბოლო გედის მეფობას,
სიკვდილს სულ წამით, წამით რომ უსწრებს.

დღეს, იცით, მიწის ბოლო ბრუნია,
ბოლოჯერ მღერის კოვენ-გარდენი
და თუე ს ისევ ჟამის წუნია,
მაშ, დასაკეფი დაგვრჩა ვარდები.

თუმცა ჩემს გულში წევს კიდობანი,
მე ამ გოდოლმა დამიხსნა სული,
მას სიყვარულის აქვს ჭრილობანი,
მას ხორცის წარღვნის ატყვია წყლული.

შენ, მეგობარო, გთხოვ, მომიცადე!
თუ სიკვდილია, ბოლოჯერ იყოს,
მე მას შევხვდები პირმომცინარე
ვით გალაქტიკად ამაყი იო.

თუ, გათენებავ, შენს ტაძარში ვარ,
მე ხვალ არწივის შეგწირავ ფრთებს,
გთხოვ, პოეზიავ, ნუ მიმატოვებ
კაბადონს ნუღარ მოსტაცებ მზეს. . .

23.08.2003
წყნეთი


მოვა სიკვდილი

mova sikvdili leqsebi
მოვა სიკვდილი და ექნება თვალები შენი,
იგი, რომელიც ცხოვრებაში გვერდით დაგვყვება
ალიონიდან დაისამდე, ძილგატეხილი,
შეუსმენელი, როგორც ძველი მონანიება,
ან მავნე ჩვევა, უაზრო და უნიადაგო.
თვალები შენი იქნებიან უსიტყვო სიტყვა,
ძახილი ჩუმი, დადუმება, ამაოება.
ყოველ ცისმარე დილას ნახავ შენ მათ, როდესაც
სარკის წინაშე მოიხრები, მოიკაკვები.
ჰოჲ, ტკბილო სასოვ, დღე დადგება, როცა გავიგებთ,
რომ ხარ სიცოცხლეც, ერთდორულად რომ ხარ არარაც.

კვდომას ყველასთვის გააჩნია უცვლელი მზერა,
მოვა სიკვდილი და ექნება თვალები შენი,
ეს რომ მოხდება, თითქოს მავნე ჩვევაც გაქრება,
სარკეში ნახავ მკვდრეთით აღმდგარ საკუთარ სახეს,
დახშულ ბაგეთა გაიგონებ მეტყველებასაც.
სიტყვაუთმქელნი ჩავეშვებით უღრმეს მორევში.


ცივი სიყვარული...

civi siyvaruli leqsebi
როდესაც მკოცნი საქმეებით უზომოდ დაღლილს
და შენი კოცნა ჩემში ექოდ აღარ ხმიანობს,
ნუ გეგონება, სიყვარულის არ ვიცი ყადრი,
ნუ იბუტები, ნუ წყრები და ნუ ეჭვიანობ!

სიყვარულს ჩემსას გაუვიდა ოცნების ჟამი,
ფრთები დასცვივდა, მაგრამ მაინც ფხიზელი არის,
არ გეფერება, მაგრამ გფარავს გასაჭირისგან,
ვით დარტყმებისგან დაჭყლეტილი ლითონის ფარი.

არ გიღალატებ და ისევე საიმედო ვარ,
როგორც მოხუცი რაინდისთვის ბექთარი ძველი,
ბრძოლის ქარცეცხლში ის ერთგულად გემსახურება,
ხმლისგან დაგიცავს, მაგრამ სითბოს მისგან ნუ ელი!

და თუ შენ გამცვლი, თუ შენ ჩემთან არ გედგომება,
გადაეყრები ჭუჭყს და ტალახს, დღემდე დაფარულს,
თვითონ მიხვდები, რარიგ ძნელი არის ცხოვრება
და გაიხსენებ, დააფასებ ჩემს ცივ სიყვარულს.


თეთრი გედი გულსაკლავად ...

tetri gedi gulsaklavad mgeroda
თეთრი გედი გულსაკლავად მღეროდა,
თითქოს შველას ვიღაცისგან ელოდა,
მის გასაჭირს მხოლოდ მთვარე ხვდებოდა,
იცოდა ,რომ გედი მხოლოდ ერთხელ
ისიც სიკვდილის წინ მღეროდა.

გედმა როცა დაასრულა სიმღერა,
განწირული ფრთებს რომ ვეღარ იქნევდა,
დაბლა დაბლა ეშვებოდა უძლური,
სული მისი მაღლა ცისკენ მიჰქროდა.

მთვარე მაშინ მიიმალა ღრუბლებში,
ირგვლივ უცბად მწუხრმა დაისადგურა,
თეთრ ფიფქების ნაკადულმა ითოვა,
მამა მთვარემ გედი ასე იგლოვა.

არემარეს თეთრი შუბა ჩაეცვა,
თოვლს კი თეთრი გედი გულში ჩაეკრა,
მხოლოდ მთვარე იყო მოწმე ამ ამბის
ცრემლებს თვალზე ჩუმად,უხმოდ იწმენდდ..


მოტყუებული!

motyuebuli leqsebis krebuli leqsebi
წუხელ ქუჩაში ღამე თეთრად რომ გავათენე,
თავს გავუჯავრდი! დრო დაკარგე ბრიყვო რამდენი
არ გირჩევნია სახლში იჯდე და შენტვის დუმდე,
იმაზე რაზეც,იქაც სდუმდნენ მოკამათენი...

თავს ნუ ჩაიგდებთ ძმებო საფრთხეში,
არ დაემგვანო ძველო,არიფებს...
მაგ ბნელი ჩიხის ყოველ კუთხეში
ერთგულ დარაჯად დგას სიღარიბე!


მირაბოს ხიდი

mirabos xidi leqsebi
მირაბოს ხიდქვეშ, მირაბოს ხიდქვეშ მიღელავს სენა,
ჩვენი გრძნობებიც
თან მიჰყვება მდინარის დენას
და სანამ მოვა სიხარული, ჯერ მოდის წყენა.

შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.

ხელი ხელს მივცეთ, ერთმანეთის პირისპირ დავრჩეთ,
მაშინ როდესაც
გადაჯაჭვულ მკლავების თაღქვეშ
დაღლილი ტალღა მდინარის წყნარ ზედაპირს არხევს.

შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.

და სიყვარულიც, ვით მდინარე, მიედინება,
მასაც არ ინდობს
ამ ცხოვრების მდოვრე დინება,
მხოლოდ იმედი ცოცხლობს გულში, არ ეძინება.

შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.

არც სიყვარული, არც დღეები გარდასულები
არ ბრუნდებიან,
ხუნდებიან გაზაფხულები
და კვირტთა სკდომას ენაცვლება ფოთოლთა ცვენა...
მირაბოს ხიდქვეშ ძველებურად ირწევა სენა.

შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.