მითხარი ნუთუ მართლა

mitxari nutu martla
მითხარი ნუთუ მართლა არ გესმის ჩუმი ჩურჩული ღამის წყვდიადში,
მითხარი ნუთუ მართლა არ გესმის ნელი ფერება ქარის ნიავში,
არ გესმის მთვარის ღიმილი მორცხვად ღრუბლებში ამოფარული,
წვიმის წვეთების ნაზი ჰანგები თითქოს მუსიკის ღმერთს მოპარული.
მითხარი ნუთუ მართლა არ გესმის ცრემლის ვედრება ღამის წვიმაში,
ოდეს ვარსკვლავნი გადამალულნი აღარ კრთებიან ზეცის წიაღში,
არ გესმის ნესტის ვედრება გდამალული!
არ გესმის ყლორტის კისკისი ცვრიან ბალახზე ამომავალი!
ვიცი, არ გესმის ცისკრის გალობა შენს შესახვედრად გამომავალი,


ერთ დღეს გაწვიმდა თითქოს ცაც განრისხდა

ert dges gawvimda titqos cac ganrisxda
ერთ დღეს გაწვიმდა თითქოს ცაც განრისხდა
თითქოს ჯავრს იყრიდა ის დედამიწაზე
მეც სარკმლის მიღმა ვტიროდი მწარედ
და ცის ცივ ცრემლებს ჩემს ცრემლს ვატანდი
თავჩაქინდრული ვფიქრობდი შენზე
შენს ნათქვამ სიტყვებს ვიმეორებდი
თან ჩემთვის ვფიქრობდი ნეტავი სადახარ?
სულ არ გაღელვებს ჩემი გრძნობები?
წვიმა კი ფიქრებს მტაცებდა შორით
შორით მიჰქონდა შენზე ფიქრები
და ცრემლს მმატებდა თითქოს თამამად
ნუგეშის მომცემი კი არვინ არ მყავდა
მერე კი წვიმამ კვლავ გადაიღო
მეც შევიმშრალე ცივი ცრემლები
შენზე ვფიქრობდი კვლავ გარინდული
და ამ ნაზ გრძნობას ვეფერებოდი.
ამ გრძნობას მაინც არ შეველევი,
თუნდ ამგრდზნობებმა ბოლო მომიღოს
თუნდ ამ ტკივილმა გული განგმიროს
და სამუდამოდ ცრემლი მადინოს.
მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ. მიყვარხარ,
ამ გრძნობით მინდა მარად ვიცოცხლო
ვიცი ამ გრძნობას ვერვინ წამართმევს
იგი ჩემია სამარადისოდ.


ნისლში გაეხვია ირგვლივ არემარე

nislshi gaexvia irgvliv aremare
ნისლში გაეხვია ირგვლივ არემარე,
ფიფქებმა შეწყვიტეს თოვა,
გაზაფხულია და მე კვლავ გელოდები,
ნუთუ აღარასდროს მოხვალ?
ნუთუ სიყვარული სულ აღარ გაღელვებს,
ნუთუ არაფერს მეტყვი?
ნუთუ ყველაფერი გაქრა და გათავდა,
ჩემი ოცნებების მეტი?
ნუთუ განშორებამ გული არ გატკინა,
ნუთუ აღარ ფიქრობ ჩემზე?
ჩვენი სიყვარული ზღაპარი ყოფილა,
ზღაპარი შენზე და ჩემზე!
ნუთუ ოცნებებში სულ აღარ მიხსენებ,
ნუთუ დაგავიწყდი? _ რატომ?
ნუთუ უშენობით მე ამ სამყაროში
დავრჩი ისევე მარტო?
ნუთუ აღარ გახსოვს პირველი შეხვედრა,
ღიმილი, თვალები ჩემი,
ნუთუ ყველაფერი ასე მთავრდება?.....
წლებსაც დაავიწყდა ნაზი ღიმილი,
გულის უჩუმარი თრთოლვა,
ნუთუ აღარ გახსოვს პირველი ღიმილი,
პირველი ფიფქების თოვა?
ახლა არ მითხრა, რომ სულ დაგავიწყდი
და აღარაფერი გახსოვს,
შენ თუ დაგავიწყდა, იცოდე ყოველთვის,
მე სულ ყველაფერი მახსოვს!
ნუთუ სიყვარულში ბედი არ გვქონია,
ნუთუ მიგვატოვა ღმერთმა?
ნუთუ აღარასდროს შევხვდებით ერთმანეთს,
ერთი სიტყვა მაინც გვეთქვა?!


რომ დადგებოდა ჟამი ჩვენი კვლავ შეხვედრისა

rom dadgeboda jami chveni kvlav shexvedrisa
რომ დადგებოდა ჟამი ჩვენი კვლავ შეხვედრისა
რომ შენში ისევ გამაოცებს ჩემი დანახვა
რომ სამუდამოდ დაიხსომებ იმ წამის ხმაურს
რომ ჩემთვის ისევ გაიმეტებ წუთს საათიანს
რომ თვალი მაშინ მოტყებით არ ატირდება
რომ შენი მზერა სიყვარულის იქნება შვილი
რომ ჩემი სუნთქვა შენთვის იფრენს იმ ხიდის მიღმა
რომ შენი ხმა მივიწყებულ დღეებში მქრალი
რომ საუკუნის წინაშე მქონდა ყურებში მთვრალი
რომ ჩემთვის იტყვი რაღაც სიტყვას, თუნდაც უაზროს
რომ შენ არ მოგთხოვ სიტყვას მხოლოდ ძლიერ აზრიანს
რომ ორი წუთი ათასწლეულს დაემსგავსება
რომ მოგინდება ჩემი ნახვა კვლავაც ძალიან
რომ ჩამაფიქრებს ეს სურვილი და ამატირებს
რომ ამ ცრემლებით გაიზრდება დღე უსაშველოდ
რომ დამირეკავ მაშინ, როცა აღარ გიტირებ
რომ კითხვა ახლა უადგილო იქნება ალბათ
რომ ჩვენ კვლავ რატომ შევხვდით მაშინ, ზაფხულის ღამეს?
რომ მოგონება ორწლიანი სახეიცვლება
რომ სევდიანი წლები წუთად გადაიქცევა
რომ თითქოს მხოლოდ გუშინ გნაზე და დღესაც გხედავ
რომ ჩემი ორი საყვარელი შენი თვალი კვლავ მენატრება
რომ მათი მზერა მწველი იყო ყოველთვის ჩემთვის
რომ მხიარული შევეცდები რომ მოგეჩვენო
რომ ბედნიერი მაინც დავრჩი, შენ კი არ გერჩი
რომ სიყვარული მე ვიცოდი მარადიული
რომ ამ გრძნობისთვის, დამიჯერე, შენ მაინც ღირდი
რომ დაფასება ვერ შეძელი და ახლა იცი
რომ დაკარგულის შეფასება ყოფილა ძვირი
რომ თუ სიკვდილი გამიტაცებს ესოდენ მწირი
რომ უკვდავებას მივაბარებ მე ჩემს სიყვარულს
რომ ის შეგხვდება როცა მარტო დარჩები შენში
რომ მას მიენდე ცხოვრებაში, თუნდ კიდევ შიშით
რომ ის გადმოგცემს ჩემს სიყვარულს და დამშვიდდები
რომ შენ შეიგრძნობ სუნთქვას ჩემსას, შორეულს, დაღლილს
რომ ამ სუნთქვაში შენი, ჩემი ყველა ერთია
რომ შენ იქნები ბედნიერი, მე შევსვამ ჭიქას
რომ ანგელოზად გადვიქცევი და შენს მფარველად
რომ მარტოობამ გაგრძნობინოს, რომ შენთან მეც ვარ
რომ სიცოცხლეში მიტოვებულ პატარა გოგოს
რომ ანგელოზად გადაქცევა დაჰბედებია . . .


მარგალიტები

margalitebi
მარგალიტები მოვიხვიე ყელზე სამწყება,
მარგალიტები, იაგუნდები........
არ შემიძლია შენი სახის გადავიწყება!
არ დაბრუნდები?

თეთრშემოსილი ვწევარ მე შენს ნაცნობ საწოლზე,
სევდიანია ღამე მძინარი,
ნუთუ არ ფიქრობ სანატრელო, შენს სათუთ ცოლზე...
არავინ არი...

ჩუმად ვკითხულობ შენს ძველ წერილს ყვითელს, დახეულს...
სხვა რა მაქვს შენი მე ამის გარდა?
მე თვითონ ვკოცნი ჩემს თეთრ მკლავებს,
ჩემს დამწვარ სხეულს,
შენ რომ გიყვარდა...

მაგიჟებს სითბო, ვერ ვიგუე ფარჩის საბანი,
ჩემს ოთახს ავსებს შენი ლანდები.
დაღლილი არის სანატრელო დღეს ჩემი ტანი,
ნუ გვიანდები.

არ შემიძლია დავიწყება შენი სახისა...
დავფარე ღამე ბნელ ნაწნავებით;
ვიხუტებ ვნებით მსუბუქ ჰაერს ჩემს ოთახისას
თეთრი მკლავებითა..


უკაცურია ჩემი ქუჩები

ukacuria chemi quchebi
უკაცურია ჩემი ქუჩები,
ვერ უსალბუნებს მათგან ერთიც ჩემს მტანჯველ სევდას...
ჩემი სიმღერა ბინდისფრად ითქმის,
ხრწნას შეუპყრია ჩემი გული მიტოვებული.

აღარ მიველტვი სოფლებსა და ქალაქებს ახლა,
არც სამხრეთ ტევრთა სიველურე მიზიდავს მარტოს,
აღარ მინდება ზღვისპირ წასვლა და ხეტიალი,
არც მთა, მთვლემარე მწუხრის ნაცნობ
ვარსკვლავთა ჩრდილქვეშ.

უკვე მოვკვდი მრავალი წლის წინ,
გვამი კი მძიმე, ცარიელი, ეს ჩემი გვამი, ჯერ ცოცხალია.


შუადღის დასვენება

shuadgis daveneba
ქუჩის კიდეზე _ მთლად გასხლული და კანგაცლილი
ყრია ხეები და არცა ვარ მეტის მსურველი.
ჩემს გვერდით ისევ აწოწილა ბუღის აჩრდილი,
ფისის და ხვატის მოსდებია ქუჩას სურნელი.

აქ არის ჩემი სასთუმალი _ დავწვები ჩუმად,
თითქოს, სიზმრებიც დამიხურავს მსუბუქ ნაბდებად.
ზევით _ უჩუმრად მირონინობს ღრუბლების ქულა,
ქვევით _ ვნებების ნაკადული ჩქეფს და ქაფდება.

გაორებისგან ვერც ჩემს ფიქრებს ვერასდროს ვიხსნი:
გონს ათრობს ჩუმი აღმაფრენა, აზრთა გალობა...
თუმცა, სიღრმეში ბინდისფერი ბობოქრობს სისხლი,
ქვევით მეწევა მიწიერი დაღმავალობა.

იქ ბედისწერის სიმღერა ჟღერს, კუშტი და მტრული
უფსკრულზე, ხალხი რომ აქცია მტრებად, მსტოვრებად,
იმ სიცოცხლეზე, მთლად მუქთად რომ გაყიდა სული,
სულზე, რომლითაც შეიგრძნობა მაინც ცხოვრება.

ბგერა სასულე ინსტრუმენტში ვერ დაეტია _
მსმენელისათვის ნათელია ყოველი ახლა:
კვლავ რომ ბობოქრობს, ეს მაცთური ელემენტია,
დაბლა _ ვნებებს რომ აბატონებს და დუმილს _ მაღლა.


ქუჩა. აივანი. გოგო. ბიჭი.

qucha aivani gogo bichi
ქუჩა მანქანების ხმაურს ისრუტავს აივანი მოპირდაპირე აივანს გაჰყურებს
გოგო სიცხისაგან შეწუხებული აივანზე გამავალ ფანჯარას კეტავს
ბიჭი აივანზე გამოდის და სიგარეტს ეწევა

ქუჩა მძიმე ჰაერით სუნთქავს
ქუჩა ნაგვით სავსე პარკებს იჭერს
აივანი აივანს ეპრანჭება
აივანი ყვავილებით აივანს ეარშიყება
გოგო ფანჯარაში გამდნარ ვარსკვლავს ეთამაშება და იძინებს
გოგო სიზმარს ეხუტება
ბიჭი აივანზე დგას და ფიქრობს
ბიჭი სიგარეტს ამთავრებს და უნდა ყველაფერს მორჩეს

ქუჩა ცდილობს არ იფიქრობს
ქუჩა ცდილობს ისუნთქოს
ქუჩა ცდილობს საკუთარი სიმახინჯე დამალოს
აივანი ცდილობს აივანს ეჩურჩულოს
აივანი ცდილობს ლექსი დაწეროს აივანზე
აივანი ცდილობს აივანს უმღეროს
გოგო ცდილობს ბიჭის სახე გაარჩიოს
გოგო ცდილობს ბიჭს თავი მოაწონოს
გოგო ცდილობს არ გაიღვიძოს
ბიჭი ცდილობს აივნის კიდეზე აძვრეს
ბიჭი ცდილობს გადახტეს
ბიჭი ცდილობს არ გადარჩეს

ქუჩა უსულოა
ქუჩა ნატრულობს ადამიანთა ალერსს
ქუჩა სითბოზე ოცნებობს
ქუჩა პასუხად წიხლებს იღებს
აივანი სიცოცხლეს უმღერის
აივანი კოცნას უგზავნის აივანს
აივანი აივანს სიყვარულში გამოუტყდა
აივანი აივნის მიჯნურია
გოგო დაცურავს ვარდისფერ ზმანებაში
გოგო ყვავილებს იღებს საჩუქრად
გოგო მზის სხივებშია ჩაძირული
გოგო იღვიძებს ხმაურით შეწუხებული
ბიჭი უკვე გადახტა შეყვარებული აივნიდან
ბიჭი ქუჩას დაეკონა
ბიჭი გოგოზე არ ფიქრობდა
ბიჭი თავით დაეცა

ქუჩა ბინძურია

აივანი ბედნიერია

გოგო იმედგაცრუებულია

ბიჭი მკვდარია...


ვშორდებით

vshordebit leqsebi
ვშორდებით, არ არის საჭირო ცრემლები,
ვშორდებით, იყოფა დიდი გზა ბილიკად,
ვშორდებით, ვიცი და რატომ ვერ გელევი,
ვშორდებით, სიშორე ნუ გაგიკვირდება.
ვშორდებით, რატომღაც დღეს ადრე დაბინდდა,
ვშორდებით, ჯერ კიდევ არა ხარ წასული,
ვშორდებით,მე შენი წუხილი არ მინდა,
ვშორდებით, ჯერ კიდევ არ გქვია წარსული.
ვშორდებით, თვალებში ნუ მიცქერ გეყოფა,
ვშორდებით, ნუ იტყვი ეს ვინმეს ბრალია,
ვშორდებით, არ მინდა არავის შენდობა,
ვშორდებით, თუმც შენთან მომინდა ძალიან.
ვშორდებით, ჯერ კიდევ არა ხარ წასული,
ვშორდებით მივდივარ ჩვეული ბავშვობით,
ვშორდებით, ჯერ კიდევ არ გქვია წარსული..


დარდი

dardi leqsebi
დარდი ვერ გამიქრო განშორებამ
მე მხოლოდ ისევ შენ მელანდები
ვიცი რომ დაგკარგე სამუდამოდ
ვიცი და მაინც მენატრები
გრძნობა მომეძალა შენი ნახვის
გული მოლოდინით ამიტირდა
კიდევ გავიძლებდი სიმარტოვეს
მაგრამ უშენობა გამიჭირდა
ისევ ძველებურად მენატრები
აღარც სიყვარული მიძველდება
ვიცი არასოდეს დაბრუნდები
მაგრამ დაჯერება მიძნელდება.