ნაპერწკლები თვალებში

ნაპერწკლები თვალებში

(naperwklebi tvalebshi)


ობოლი არ ვარ, მაგრამ რაც დავიბადე მას მერე მარტო ვარ.. არ ვარ ღარიბი, მაგრამ დღემდე ვერ მიყიდია საკუთარი ბედნიერება.. არც მშია.. არც მწყურია.. არ მოვკვდები, მაგრამ მაინც გთხოვ "დამეხმარე რითიც შეგიძლია და.. გადამარჩინე!" სხვისას ხომ არაფერს ვითხოვ მე რაც მეკუთვნოდა ის დამიბრუნე მხოლოდ.. ხელი გამომიწოდე, მაღლა ამახედე და მოსვლა მასწავლე.. წასვლა შენით მეტკინა პირველად.. შენით გავიგე რო წასვლის ფასი ამქვეყნად არაფერია.. ავითვისე, შევძელი.. ახლა მოსვლაც მასწავლე.. მანახე როგორ უნდა.. დაბრუნება მასწავლე.. ქვაფენილზე მიმავალმა სხივები რო წაიღე ისინი დამიბრუნე და ისევ ამინთე ნაპერწკლები თვალებში.. დაანთე ცეცხლი რომელიც ორივეს აუცილებლად დაგვწვავს.. ოღონდ მოდი.. ლამაზი სიტყვებით ლაპარაკი არ ვიცი.. ხო გახსოვს სათქმელს ყოველთვის თვალებით ვამბობდი.. არც აზრს გკითხავ.. სულ ეს ვარ რაც ვარ... რაც ვიცი მხოლოდ გზაა... გზას კი მესამე დღეა აწვიმს.. მიჭირს... სუნთქვა მიჭირს.. მათხოვარი შენ კი არა მე ვარ... ხოდა და-მეხ-მა-რე!!!!!.. არ მოვკვდები, მაგრამ მაინც გთხოვ "დამეხმარე რითიც შეგიძლია და.. გადამარჩინე!" სხვისას ხომ არაფერს ვითხოვ მე რაც მეკუთვნოდა ის დამიბრუნე მხოლოდ.. ხელი გამომიწოდე, მაღლა ამახედე და მოსვლა მასწავლე.. წასვლა შენით მეტკინა პირველად.. შენით გავიგე რო წასვლის ფასი ამქვეყნად არაფერია.. ავითვისე, შევძელი.. ახლა მოსვლაც მასწავლე.. მანახე როგორ უნდა.. დაბრუნება მასწავლე.. ქვაფენილზე მიმავალმა სხივები რო წაიღე ისინი დამიბრუნე და ისევ ამინთე ნაპერწკლები თვალებში..


არ შეიძლება

არ შეიძლება

(ar sheidzleba)

მიკვირს საკუთარი საქციელების, საკუთარი ფიქრების, აზრების..ნუთუ ასე სწრაფად შევიცვლე.?..თურმე რა საოცრად გავზრდილვარ..მომმატებია სიმაღლე, და სავსე ფილტვებით ვსუნთქავ...ეგ არის გული წუხს და ამიტომაც მიჭირს ალბათ შეუცნობი ძალის გარკვევა...რამაც ეს ნაბიჯი გადამადგმევინა..რა არის ეს..? სინდისის ამხედრება..? ..არაა ეს ერთი პატარა ადამიანის ჩემდამი ნდობამ და რწმენამ გამოიწვია, თითქოს პირველად შევხედე ამ ცხოვრების სინამდვილეს და ავმხედრდი..; "არ შეიძლება,მცირეოდენი სიმართლით და მოძალებული სიცრუით იკვებებოდეს ეს ქვეყანა..არ შეიძლება..!!!


ნეტა (ჩანახატი)

ნეტა (ჩანახატი)

(neta - chanaxati)


მინდა ყოველთვის ღიმილს ვხედავდე შენს სახეზე.მინდა ნათელი იყოს ის თვალები რომელიც მაბნევს და მაწითლებს...
გრძნობებს მალვა უნდაო,და შემიძლია კი ეს მეი!მინდა ვიცინოდე როცა მეცინება,მინდა ვტიროდე როცა მეტირება,მინდა მენატრებოდე როცა „მენატრინება“,მინდა ვოცნებობდე როცა მეოცნებება და ამაში არის კი რამე დასამალი?!....არც არაფერი და რომც ვეცადო არ გამომივა....


ღრუბლიან ცაზე გამოსულ მზეს გამგვანებ და ჩემთვის მუდამ ბედნიერება მოგაქვს...მჩუქნი წუთებს ლამაზს და დაუვიწყარს,ნეტა ეს ოდესმე სრულდებაიალბათ კი რადგან არაფერი არ არის მარადიული!მე მომწონს და მიყვარს ის რაც არის დღეს და არის კი საჭირო იმის ცოდნა რა იქნება ხვალ......?? მარტო როდესაც ვრჩები გულს მზეს ვუშლი და ისიც თბილ რჩევებს მაძლევს,ამ დროს ეჭვიანი წვიმა დამისველებს სახეს და ამით მაგრძნობინებს რომ მისი იმედიც უნდა მქონდეს!!!
გადის დრო და დავრწმუნდი რო მარადიული მართლაც არაფერია.....დამთავრდა ის რაც ასეთი ლამაზი იყო.....დავიბრუნებ იმ დღეებს დილით და ეს წყენა გაქრება ღამით,ისე როგორც გაქრი შენ.....ვერ გაიგე ესიიიგაიგებ ხვალ როცა მნახავ გაღიმებულს და ლაღს,გაგიკვირდება,გაოცდები არაფერს მკითხავ და იმედგაცრუებული გაუყვები გზას,ცხოვრების გზას.....იქნება ზარი ტელეფონზე და პირველად არ ვუპასუხებ ამ ზარს და გაქრები ალბათ!!!!!!
ვხვდები რომ აღარ მაინტერესებს იქნება თუ არა შენს სახეზე ღიმილი,არც შენი ნათელი თვალების ბედი მაიტერესებს და აღარც შენი გამოხედვა გამაწითლებს ქუჩაში ჩუმად რომ გამოაპარებ თვალს ჩემსკენ!!!ჩემთვის აღარც მზე ხარ და აღარც ღრუბელი,დღეს არც მზეს ველაპარაკები რამეს და არც ეჭვიანი წვიმა მისველებს თვალებს........მაგრამ რა იქნება ხვალიიიარვიცი რა იქნება ხვალ.....ალბათ ისევ უიმედობა და იმედ გაცრუება,ისევ ღრუბელი და ისევ წვიმა დაასველებს გზას რომელზეც მე ვივლი და ეს ჩემთვის ისევე უმნიშვნელო იქნება როგორიც შენ....გავივლი სველ გზას ჩუმად და მშვიდად იმ იმედით რომ გზის ბოლოს სინათლე მომჭრის თვალს და მიმიზიდავს,ისე როგორც ერთ დროს შენ!!!!და მაინც ვერ გიშორებ შენ.........!!!!!!!!???????


არ მახსოვს როდის გაჩნდა ტკივილი

არ მახსოვს როდის გაჩნდა ტკივილი

(ar maxsovs rodis gachnda tkivili)


არ მახსოვს როდის გაჩნდა ტკივილი, აღარც ის მახსოვს, როდის გადნა სულში ყინული და მერე ცრემლად ჩამოიღვენთა...საიდან გაჩნდა ფიქრი იმაზე, ვინც დღეს ასე დააგვიანა, ანდა როდის მოვიდა ჩემთან მარტოობით სულდაკაწრული, როდის დამაყრდნო თავი მხარზე და დაღლილი ფიქრი ჩამოასვენა...მერე თანაბრად ვიყოფდით სევდას...შემდეგ ზღაპარი გამოვიგონე და დავიჯერე რომ ბედნიერი ვიყავი, სულის სიმაღლე გამოვიგონე და სრულყოფილება ვაქანდაკე არაფრისაგან,მერე კი როცა სული ჩავუდგი, მივხვდი თუ როგორ დავცილდი საწყისს. ვერ შევეგუე ხორცადქცეული ღმერთის ხილვას და შემეშინდა სიცარიელის, ძალიან დიდხანს ვუბერე სული ჩამქალ კოცონს და როცა უკან მოვიხედე, სიმარტოვე დარაჯობდა ჩემი სულის ჩარაზულ კარებს...ახლა მარტო ვარ და დარდი მივსებს ცარიელ დღეებს, ხანდახან ხსოვნა ამტკივდება და ვაგროვებ გაფანტულ ფიქრებს ცხადად და სიზმრად...ხანდახან კი სულის სარკმელს ვაგებ და დარდს ვამზეურებ...კრიალოსანზე ჩამოვმარცვლე ჩემი წარსული...


საოცარია (ჩანახატი)

საოცარია (ჩანახატი)

(saocaria - chanaxati)


საოცარია... როცა შორიდან საკუთარ თავსაც ისე დაჰყურებ, როგორც სრულიად უცხოა რსებას და ვერ პოულობ სულ მცირეოდენ, სულ უმნიშვნელო რაღაც მსგავსებას... საოცარია... როცა შორიდან საკუთარ სულთან ამყარებ კავშირს... მოციქულივით, წმინდა წერილში უფლის ნებას რომ სიტყვებად დაშლი და საკუთარ თავს შეიცნობ სხვაში!.. თუ გინდა სული მართლა დაიხსნა... როგორ აგიხსნა და განგიმარტო? რომ დაგანახო და მიგახვედრო, საკუთარ თავსაც ზოგჯერ შორიდან, ზოგჯერ სხვა თვალით უნდა დახედო! სიყვარულს ტაბუ აქვს დადებული, დრო კი... მკურნალი და მოამაგე ბრმა ბედისწერის ნებას განაგებს, ყველა სატკივარს შვებას მიაგებს, ადრე თუ გვიან, ბოლოს და ბოლოს, სხვაში საკუთარ თავს რომ მიაგნებ!.


რა უცნაური დადგა დროება

რა უცნაური დადგა დროება

(ra ucnauri dadga droeba)


...რა უცნაური დადგა დროება
აცდენილია ხმა და ტკივილი
გუგუნს როგორ ჰგავს ეს მყუდროება

დუმილს როგორ ჰგავს ჩემი კივილი..


მე შემშლის ღამე

მე შემშლის ღამე

(me shemshlis game)


მე შემშლის ღამე, უშენო ღამე,
კვლავ ავტირდები როგორც პატარა,
და თითქოს მიკვირს, დაღლილმა გულმა
ამდენი დარდი როგორ ატარა...

და მიდის ფიქრი ლაბირინთებში,
ეს უშენობა ო,რა ძნელია,
კვლავ ჩამისაფრდა სევდის ფერები,
ირგვლივ ყოველი თითქოს ბნელია.

მინდა მოგიძღვნა ათასი ლექსი,
ათასი კოცნა, ფიქრი ათასი...
არ მეშინია ამ ქვეყნად არვის,
თუნდ მყავდეს მტერი ათიათასი.

რადგან ეს გრძნობა მე ძალას მმატებს,
მინდა რომ მხოლოდ შენთვის ვიწვოდე,
ეს სიყვარული მაცოცხლებს დღემდე
და ეს ყოველთვის მინდა იცოდე!


ბავშვი ვარ და ყველაფერი მაპატიე

ბავშვი ვარ და ყველაფერი მაპატიე

(bavshvi var da yvelaferi mapatie)


ბავშვი ვარ და ყველაფერი მაპატიე,

ან შეშლილი ფოთოლცვენის აჩრდილი,

წუხელ ღამე სამრეკლოზე გავათიე,

ცისკენ მქონდა მკვდარი ხელი გაწვდილი...

ბავშვი ვარ და მაწანწალას დავემსგავსე,

ო, რამდენჯერ მოვიარე თბილისი,

ცივ ნოემბერს შევეფეთე მთაწმინდაზე,

მერე უცებ მომენატრა ივნისი.

ბავშვი ვარ და ყველა გრძნობა ამიხდინე,

გააქანე შორს, შორს ლურჯა ცხენები,

გევედრები ყველა წყენა დაითმინე

და დრო გადის ისევ ციებ-ცხელებით.

ბავშვი ვარ და შენც ბავშვობა გამიწიე,

დამანახე უკვდავების აჩრდილი,

სამრეკლოდან სხვა სივრცისკენ გამიწვიე,

რა ხანია ხელები მაქვს გაწვდილი.


ისევ უშენოდ გათენდა დილა

ისევ უშენოდ გათენდა დილა

(isev ushenod gatenda dila)


ისევ უშენოდ გათენდა დილა
და მონატრების ჩამოწვა ფარდა.
მე მახსოვს შენი ბავშვივით სუნთქვა
და ბინდისფერი თვალების მალვა.

ღამენათევი სანთელის ცრემლებს
ფრეთებშეტრუსული პეპელა სვამდა,
ალბათ დაათრო კოცნის სურვილმა
და ცეცხლის ალი ნელნელა სწვავდა.

წუხელ მომინდა შენზე მეფიქრა
მეც გაგიხსენე უზომოდ მთვრალმა,
თან ვაზავებდი ღვინოს ცრემლებით
და უშებობა ვატყობდი მკლავდა.

იმ ფრებდამწვარი პეპელასავით,
აღარ შემწევდა აფრენის ძალა,
მაგრამ ვიცოდი კვლავ მოხვიდოდი
შენი ხატების უზომოდ მწამდა


ვერ შეგიფერებ მეთქი ვამბობდი

ვერ შეგიფერებ მეთქი ვამბობდი

(ver shegifereb metqi vambobdi)


ვერ შეგიფერებ მეთქი ვამბობდი,
ვერ შეგიფერე კიარადა ,
ვერ შეგიფარე...
და დაგიფარე ალბათ ჩემი
სიჯიუტისგან, გიხსენი ვგონებ
ეჰ არ ვიცი რატომ ვწერ ახლა,
რას გაგაგონებ მე შენ
აქედან ,რას გაგაგონებ?!
გადაჭრილ მორებს ხაზებს უთვლის
მზერა წრეზე და
მე ვიცნობ იმ ბიჭს
წლების წინ რომ თურმე მეძებდა
ჭიამაიის ნარჩევ ამინდს
როგორც ეძებენ
მერე ვერ ძლებენ ერთმანეთის გარდა
ვერ ძლებენ
და ასე ზანტად ,ასე ურცხვად გასულ წამებში
მე ვეძებ წარსულს შენგან დამტკბარს
შენზე დაგეშილს....
როგორც არეულ მარტის ქუჩებს კოცნის ქარები
ისევე ვკოცნი ხელისგულს და
სულ მენატრები...
ვწერ ისე ჩემთვის და ათასი კითხულობსვგონებ,
რას გაგაგონებ მე შენ ეხლა,
რას გაგაგონებ