ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

სარგის ჯაყელი

(sargis jayeli)

მოოხრავს მტკვარი პირგაგუდული
და შეიკვრება ტაოს საყელო.
გამობრწყინდება მთვარე ქურდული,
რომ დაეზმანოს სარგის ჯაყელი.
რამ ამოზიდა ეს გოლიათი?
ცხენს ხერხემალი ვინ გაუმაგრა?
ურჯულო თათრის რეკავს საათი,
ვაი თათრების ყანას უმარგლავს!
კოხტაგორაზე შეხვდნენ მთავრები,
ასე შეფიცეს ტაშირის კარებს:
დასწვან ურჯულო, როგორც ყავარი,
ქართული ხმალი თუ გაიხარებს...
და იყო ეს ხმა ჩუმი გუგუნი,
ყველა მონასტრის რეკდენ ზარები...
შემოიპარა ღამე უკუნი,
მიიღო შეთქმულთ ეს ზიარება.
თავქვე დაეშვნენ ათაბაგები
გზას უჩვენებდნენ ცოტნე დადიანს.
ეს მხარე შოთას არის ნაქები,
მაგრად უჭირავს ლექსს გრძელ ვადიანს.
მაგრამ მე მინდა მაინც ავტირდე,
ტანზე მაცხია მონგოლის თაფლი.
სიცოცხლევ, რაც რომ ძვირად არ ღირდე,
ასეთი ტანჯვით ერთ წამში გაგცვლი!..
მაღალი არის კლარჯეთის მთები,
ჯაყელის ლანდი სცილდება თავზე.
გულო, აენთე, თუ აენთები,
ნაგუბარ ლექსით ეხლაც ამაგრე.
არ გამოცვლილა ჩვენი ქვეყანა,
მეც ხომ პოეტი ვარ სასახელო.
ხალხმა იკმაროს, რაც იყაყანა,
სიტყვა გეკუთვნის, სარგის ჯაყელო!..

აპრილი, 1926 წ.
ტფილისი.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

სამშობლო

(samshoblo)

მთაც ლამაზი გაქვს, ბარიც ლამაზი,
დიდხანს გადარეს მგოსნებმა ედემს.
გახედავ, და თვალს აბრმავებს ვაზი,
გახედავ, თვალი ვერ ატანს ქედებს!
ღამეა - თეთრი ირმის ნაწველი,
დღე - შვინდისფერი ვარაყიანი,
ჩერქეზის ქალებს უჭირავთ ცელი,
სუქდება მიწა ბარაქიანი!..

შენს “ანბანსა” და შენს „ხილთა ქებას“
უჭრელებია პერგამენტები.
ვერ ნახავ ხის ტოტს, ხილი არ ებას,
დასაკრეფადაც არ გვემეტები.
დამდგარა ნისლი გომბორის მთაზე,
ერთად ჰყვავიან დეკა და ღვია,
მომხიბლავია ეს სილამაზე
ვაჟა-ფშაველას ცრემლი ატყვია.

ანბანის ქებას ვინ დაიქადებს,
დღეს უანბანო არავინ არი,
ასე მოადგა აჭარის ქედებს
ჩაის ლაჟვარდის ცის ქარავანი.
ასე მოადგა ლაგოდეხის ველს
კამეჩიანი ურმების ურდო.
რომელ ხილს აქებ, ან რომელ თაველს,
თუნდ რუსთაველის ლექსი გაქურდო...

შენ ფრიალო მთებს, შენ კლდესა და ღრეს,
მტკაველი მიწა არ დარჩა მყარი -
აბა, ყამირი სად არ აყარეს,
რომელ უდაბნოს არ მისცეს ღარი?
მაჩვენე კაცი, რომ არ იკადროს
ეს ხელჩართული ფიცხელი ომი.
მართლა მოელის წითელ ესკადრას
წინათ გამსკდარი პალიასტომი.

გაცრუვდა ყველა მემატიანე,
ყველა ვახუშტი და ჰიპოკრატე.
აბა საიდან მოიფიქრებდნენ,
რომ ასეთ ამბავს ყურსა მოჰკრავდნენ!
ამოიწურა რიონის ფშანი,
ამ ჭაობის ფსკერს რა ამოთხრიდა?
თუმც ოქროს ვერძის იყო ნიშანი,
ეგულებოდათ ძველი კოლხიდა.
ასე მგონია, ახლოს რომ იყოს,
მოითხრებოდა თვით ატლანტიდა.

დაჰკრეს წერაქვი... დაგუბდა წყალი,
ნარინჯოვანი ამოდის ბაღი.
აღარ აციებს კრუხებს კანკალით,
კრიალებს ზეცის ლაჟვარდი თაღი.
ხართ მეზობლები ახალი სოფლის,
ჩვენი სამშობლოს ხართ ბინადარი,
პატიოსნება გწამთ შრომის ოფლის,
არ გააციეთ კერის ღადარი!

ახედეთ მაღლა იალბუზის ბჭეს,
არც მყინვარია მასზე დაბალი,
მაგრამ ორივეს გადააბიჯებს,
რაკი გაუხსნეს ხალხს მომავალი.
ყოველი სული, მღილი, ბალახი,
ვაზი - ხის წვერზე სუროთ ასული
და მაღალ შტოზე გადატანილი -
ფეთქავს ლენინის ძლიერი სულით.

შირაქის ველი თვალუწვდენელი,
ჭიაურის ტყე გზადაბურდული,
ენგურის წყალი დაულეველი,
სვანეთის მთების ზვავთა შურდული,
წინანდლის ვარდი დაუჭკნობელი,
ყვარელის ღვინო, კახეთის გული,
ალადასტური და ოჯალეში,
აჯამეთივით ამდგარი ყანა,
არხით მორწყული ყველა სოფელი,
მთა მყინვარისა, უშბა, უშგული
ლოცავენ მიწას, თავის მწყალობელს,
ჩვენთან მღერიან ერთ საგალობელს!..

ორმოცი წლის ვარ, კიდევ ორმოცის
უფრო მტანჯველის რომ ვიყო მთვლელი,
ვერ შემაჩერებს გათხრილი ორმოც,
ვარ ყრმა უცადი და პირტიტველი.
ჩემშიც გადმოდის, ჩემშიც იღვრება,
ჩემი სამშობლოს ფენიქსის ბედი.
არ უნდა კვესით გულს ამღერება,
ცეცხლმიუდებლად იწვის აბედი!..

ეს ძველისძველი ამბავი არი,
მაგრამ ამაზე ძველიც რომ იყოს,
ძვირფასო, გვახსოვს შავი ზღაპარი,
დაე, ერთ წუთად გამოიქროლოს!
შენი გაზრდილი ვაჟი, ქალწული
შენს კარ-მიდამოს ვეღარ იცავდა,
გემის ანძაზე ხელგაბაწრული
სტამბოლს მაჰმადის წვერსა ჰფიცავდა.

ისმის სიმღერა იანიჩარის
და ყრუ ქვითინი მამელუკისა,
შინ დაბრუნებას გული იჩქარის -
გზა დაბურდულა ყველა რუქისა.
განა ეღირსა ვისმე იმათგანს
კიდევ ენახა სამშობლო მხარე?
მრუდეს ლესავდა ის იატაგანს,
თან დასდიოდა ცრემლი მდუღარე,
მონად გაყიდულს არა ჰყავს მხსნელი,
ტყვილად ჭიხვინებს არაბის ცხენი!..

შამილის ბებერ და დამაშვრალ ძვლებს
ვერ მოასვენებს მექა-მედინა,
”სამოთხეშიაც“ სული ვეღარ ძლებს
მჲურიდს სირცხვილის ცრემლი ედინა.
ჩვენც კარგად გვახსოვს ლეკის ტყვეობა -
გურამიშვილი და ლამისყანა,
დღეს კი გაჩაღდა მთებში დღეობა
და გულის ძგერით უსმენს ქვეყანა.

თუ სხვას არ ახსოვს, შენ მაინც გახსოვს,
ჩემო ტანჯულო სამშობლო მხარევ,
თუ რა მდუღარე ცრემლი გედინა.
გაშალე ყველა ძველი ეფუთი
და ბედისწერის კარაბადინი,
მაჩვენე სადმე, რომ ქართველ ხალხში
ასეთი შრომის სუფევა იყოს?
აბა, თუ გახსოვს, თუნდ ერთი წუთი?
რომელ ერთს მეტყვი, დამისახელებ,
ასეთ ბედნიერ მე ქორონიკონს.

იყო ქალდეა და ბაბილონი,
იქნება უფრო შორი გზაც გქონდა.
გიცვალეს ბევრჯერ შუბლზე მირონი,
შენი ბუმბული ნიავს გაჰქონდა!
გიცვლიდნენ მიწას... ოფლში გაწურულს,
რომ შეუცვლიან სიცხის სასთუმალს,
და თუ არ გხედავთ ახლა გასუდრულს,
ესეც ვუმადლოთ ჩვენს ბედს იდუმალს.

ორმოცი წლის ვარ, კიდევ ორმოც წელს
აღარ მომაკლებს ლექსი ჟრუანტელს,
ოღონდ გხედავდეთ ასე ბედნიერს
შენ და შენს გაზრდილ მსოფლიო ნათელს.
გამოვიტანჯეთ ეგ შედარება,
რამაც ბავშვობის გული განგმირა,
ჩვენ კლდეს ყორანი არ ეკარება,
დაულეწია ჯაჭვი ამირანს.
ამ ამირანის სახელიც ვიცით,
მთელი დუნია იხსენებს ფიცით!..

უთქვამთ, რომ ხალხებს ყრმა ისკანდერმა
კავკასიონზე ესროლა ბადე.
სალი გასტეხა კლდე-ხალხთა გრდემლმა,
თავის მესია თვითონ დაბადეს.
თვითონ დროშაა და ამ დროშის ტარს
ვერავინ ნახავს დაღუნულს, დახრილს,
მონათ დახსნის ხმა უფრო შორს ატანს,
მაკედონელის გასცდება მახვილს!..
სულმოუთქმელი ასე ვიმღერი,
ლექსი დაწმენდას ვეღარ მოუცდის,
როცა დიდ გრძნობის გძირავს მეწყერი.
ნათელი დღეა კონსტიტუციის,
ხალხის დროშის ტარს ხელით ვატარებ,
ყველა დამკვრელთა მე ვარ მგოსანი,
მაგრამ დიდ პოეტს თავს არ ვადარებ,
ბავშვიც კი მჯობნის ფრიადოსანი.

ღამეა - თეთრი ირმის ნაწველი,
დღე - შვინდისფერი და ნამიანი,
გვთუთქავს ახალი გრძნობა დამწველი
სულისდგმა ახალ ადამიანის.
აბა პოეტი ვინ გაგიბედავს,
ანდა თავხედი ვინ გაგაწბილებს;
როცა სვანეთის მთას გადახედავს,
სულმოუთქმელი რომ მღერის ”ლილეს“!..
მთაც ლამაზი გაქვს, ბარიც ლამაზი,
და თუ არ იყო ქვეყნად ედემი,
ეს შენი არის ზვარი და ვაზი,
ცეცხლის ბრიალით გულს რომ ედება.
ჩვენ თუ მეორედ დავიბადენით,
- ეს შენი ვნახეთ ჩვენ დაბადება,
რომ სიხარულის ცრემლის დადენით
ახალი კაცის გავხდეთ ბადებად.

ნუღარ ვახსენებთ დიდ ქალთა სახელს
მედეას, ნინოს, თამარს, ქეთევანს.
დიდ მგოსნებს ვხედავთ, იმათ ამსახველს,
ვეღარ გაუძლებთ მათ შემოტევას,
გთხოვთ, რუქაია, გვითხრა ზღაპარი
ჩვენ ახალგაზრდა ქალიშვილისა,
ქარხნის დამკვრელი წითელ თავსაფრის,
და პარაშუტის გადაშლილისა...
თქვი, რუქაია, ამის ზღაპარი...

იაკობ ხუცესს, მიქელ მოდრეკილს,
ლეონტი მროველს და ეფრემ მცირეს,
მთაწმინდის ბერებს, სიცოცხლის მთმობელს,
რომელთაც ქართვლის ენა მოპირეს,
ჩახრუხაძესა და სარგის თმოგველს,
სიტყვაულეველ თვითონ რუსთაველს.
ორ დიდ თეიმურაზს და არჩილ მეფეს,

გურამიშვილსა და საბა სულხანს,
„ქართლის ცხოვრების“ მემატიანეს
და მოკალმასე ბერ იოანეს -
ყველას გეძახით, იყავით მოწმე
დასტოვეთ თქვენი საფლავის დვირე -
მე არ მრცხვენია დიდ ეპოქისა,
ერთი საწყალი რომ ვარ მესტვირე.

ასე მგონია, აღსდგება მარრი
და ხელს დაადებს ის ახალ ხანძთელს,
ერთი მერჩული დასტურ რა არი,
როგორ გასწვდება ჩვენ გმირს აწინდელს?
რომ აღიწეროს საქმე და ღვაწლი,
რაც ჩვენ ცხოვრებას თან შეეზარდა,
ათას ერთ ღამის ზღაპრის სანაცვლო
ათას ერთი დღის შეჰერაზადა...

6 ივლისი,
1935 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

სერგეი ესენინს

(sergei esenins)

გაუხედნავი კვიცი იყავი
და სისხლიანი როგორც ჩაღატარ.
დარჩები ლექსში გაურიყავი,
ცოდვაა, ამ ლექსს საფლავში გატან.

მოგდევდა სევდა დიდ ტრამალების
და მოატანე დარიალამდე.
სული სულს როგორ დაემალება?!
ჩვენი თვალებიც ცრემლით დალამდენ.

განა შენ დარჩი მარტო ცოცხალი,
რომ გადარჩენა არ გხარებია?..
ვინ დაითვალოს ცრემლის კურცხალი,
სირცხვილი, რაც გულს გაჰკარებია?..

გდიოდა ლექსი შენ როგორც სისხლი,
მოურჩენელი გულის იარა.
თავის სიკვდილით თავს ვერ დაიხსნი
და სისხლი მხოლოდ სისხლს ეზიარა.

გამთენიისას ხაშის დიდ ქვაბში
ხარშავდა კეპკას მთვრალი პაოლო.
ყინვას გაჰქონდა გარედ კაშკაში,
სიკვდილმა ხელი მაგრად ჩაგავლო.

და გულში სტირის შენი ანდერძი:
სადღეგრძელოში გვახსოვდე მარად.
წითელ ღვინოში - შენ პურის კერძი
წამოიზრდები სისხლის ტომარად.

ღმერთი და სჯული... არა ვართ შორი,
მონღოლის სისხლი გვიდუღს ორთავეს,
სული დააპეს და მერე ძორი...
ძორიც ძერებმა გამოათავეს.

ასე უჭირდა ალბათ ამირანს
რომ დაულეწეს ჩვენსავით მკერდი...
შევსვამთ საწამლავს... ჩვენ როგორც მირონს -
პირველად შენ სთქვი ეს ალავერდი.

ჩოფურაშვილთან ვიყავით წუხელ,
შენზე ღრიალით გასკდა არღანი.
საკუთარ ძმასაც ვეღარ გავუმხელ,
რაც ჩაკირულა გულში ბალღამი...

სამწუხაროა ყველა ესენი
და უფრო მწარე კიდევ ის არი,
ლამაზო ბიჭო! სერგეი ესენინ!
ცოცხალს არ გესმის ეს საფიცარი!..


ამხანაგებო, თუ ღრმა ღელეში
ჩვენი თავებიც სადმე დაგორდეს,
ყველამ იცოდეს - სხვა პოეტებში
ესენინ ჰყავდა ძმად ცისფერ ორდენს!..

28 თებერვალი, 1926 წ.
ტფილისი.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

სოღანლუღიდან

(soganlugidan)


ისედაც მშვიდი უფრო დაცხრა ამაღამ მტკვარი,
მხოლოდ მეტეხთან უფრო არი მაინც მშფოთვარე;
ანგელოსებმა მეტივეებს მოპარეს კვარი,
ღრუბლის ტივებზე გაწოლილა ქალივით მთვარე.

სოღანლუღიდან თათრის ბიჭი მოდენის ვირებს
და მემწვანილე ერეკება ცარიელ დროგებს,
რომელი ერთი ან დამძრახავს, ან გაიკვირვებს,
რომ უკან მივსდევ ჩემ დიდებულ თანამედროვეს.

მე რა მაქვს ახლა, რა მექნება, ან რა მებადა,
ვარ უზრუნველი და ტიტველი მთა შავნაბადა,
და თუ მაწუხებს, მხოლოდ ფიქრი გულის დამწველი,
რომ აქვე არის მარაბდა და კრწანისის ველი.
რომ ყველა ლეკმა და ურჯულომ გული იყარა,
რომ კუბოსავით დაცხრილული დგას ნარიყალა.

ისედაც მშვიდი სულ დამცხრალა ამაღამ მტკვარი,
მხოლოდ მეტეხთან მაინც არი უფრო მშფოთვარე;
ანგელოსებმა მეტივეებს მოპარეს კვარი,
ღრუბლის ტივებზე გაწოლილა ქალივით მთვარე.

1927 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

პარკში (parkshi)

ღამდება, მწუხრი ზოზინით მიდის,
პარკში მუსიკა უკრავს ბერლიოზს.
- ვერ გავიგონე, ხვალე თუ როდის?..
რას იმანჭები, სთქვი, ქალო, ბოლოს!

მკვირცხლი სიცილით იცინის ქალი
და ეს სიცილი ღამეში სცურავს;
სატრფო საყვარელს ეძებს დამფრთხალი
და მოლოდინში გულს ლხენით სწურავს...

- აუ, აქა ვარ, - კივის ჭრელკაბა. -
გამოუჩქარე ფეხს, ბარემ, აბა!..
ელვა ელვარე, გიჟი გეტერა,
მუსიკამ ვნებით აასიმღერა...

ვზივარ და ვფიქრობ, არ ვიცი რაზე...
მიყვება სული ხმებად ბერლიოზს,
და ბალაგანის გახსენებაზე
ვიგონებ ვერლენს, რემბოსა და ბლოკს!..

1915 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

პეტერბურგი

(peterburgi)

კუნძულებიდან მოჰქრის ქარი დაუდეგარი,
აწვება ქუჩებს ყუმბარების ცეცხლით გადამწვარს.
თუ სცივა ვინმეს, როსკიპების ხროვას გადამთვრალს,
ჩრდილების სუსხში მოდის ლანდი თვითონ ედგარის.
ჯერ არ ყოფილა შებრძოლება ასე მედგარი,
ასდის სიმყრალე შინელების გაგუდულ მაყრულს,
რეცხავს მოიკა მატროსების გვამებს ჩაყურულს,
თუჯის მხედარსაც უბნელდება გული ბედქარი.
ვინ გამოუშვა, ვინ დაიჭერს, ვინ დააკავებს?
ჭაობის ნისლში სიმწრის ოფლი გამოდის მკლავებს,
მოიგონებენ მხოლოდ მარტო ლენინის სახელს.
გასიებული ძირს ეშვება ჰოლანდიელი,
სოველი ჭინკა დაბლა უყეფს ანდრეი ბელი
და უერთდება პეტერბურგი ქაოსის ნახველს.

25 ოტომბრის ღამე,
1917 წ.
ქუთაისი.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician


პიერო (piero)

აყვავებულა გაზაფხული ზაფხულად ბაღში,
ვარდი თუ უფრო წითელია - თორემ არ მკრთალობს,
და ათრობს ისევ გამოცდილი ძველი ტოლბაში,
ძველი აშიკიც სიყვარულზე სალტო-მარტალობს.
იყო ბესიკი, საიათნოვა, თეიმურაზი...
ამაყ პატრონებს მოელიან მცველნი კარებში.
დამშვიდდი სულო, სამუდამოდ გადაირაზე,
საწყალ პიეროს გზა დაებნა უცხო მხარეში...
სიზმარი თუა - სიზმარია მხოლოდ ჩვენი დღე,
მეფობს წარსული... ძველ ჩრდილების არის აქ ბინა...
სტირის პიერო: კოლომბინა, ახ, კოლომბინა!

1916 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

პოემა - ჩაღატარ

(poema - chagatar)

რაც უნდა ვიყო მართლა მორჩილი,
ერთი ხმა მეც მაქვს - მომეცით სიტყვა;
არ მინდა ვიყო მე მონოზანი,
თუ მოგონება სირცხვილით მირტყამს.
ჩემო ტფილისო, როცა ვიგონებ,
რომ გალეწიეს ბავშვების კალო,
მეც მინდა ტანჯვა გავიზიარო,
მეც მინდა ცემით რომ დავიღალო.
მსურს სიკვდილამდე რომ ვინმემ მირტყას,
ჩემი საწილო მომეცით სიტყვა!...
სულ რაღაც ათი გავიდა წელი,
სულ რამდენჯერმე მობრუნდა მთვარე
რაც დასტიროდა მტკვარს ალექსანდრე
და მთებს შამილის სული მშფოთვარე.
ვიღაცა დადის ხმალამოწვდილი,
ვიღაც დაჰყეფავს ცოფით დარიალს.
კელაპტარივით დგას მთა მყინვარის,
მტკვარი ქაჯების ისმენს დაირას.
ვიცი, არ მაქვს ხმა მრისხანე ლომის,
ვიცი, არ მაქვს ხმა მწივან არწივის,
დასაკლავ ხბოს ხმით მინდა ვიბღავლო,
რომ ეშაფოტზე მეც დამარწიეს.
და ხდება სული აღა-მაჰმად-ხანს,
ტფილისს რომ სცემდა მრისხანე ტორებს.
მეც გამაყოლეთ კრწანისის გმირებს,
მარაბდის ვაჟკაც გლადიატორებს.
რა შეედრება პოეტის სახელს?
გმირის სახელი უფრო მეტია,
მიყვარს ქართული მიწა მართალი
რაც ვაჟკაცებით მინახვეტია...
ამ საშინელ და უიღბლო ღამეს
მე მრჩება მხოლოდ ერთი ანდერძი:
რომ არ ამოშრეს ხალხში ნაღველი
ბატონიშვილის ალექსანდრესი.
და როგორც ერთი ურჩი მჲურიდი,
ვფიცავ საყვარელ ვაჟკაცთა წვერებს,
შამილის ფაფარს და თეთრ ჭაღარას,
ალექსანდრეს წვერს დროშათ ნაკერებს,
რომ მე დავტოვებ პოეტის სახელს,
თუ ვაჟკაცობას შენთვის ვერ ვამხელ...

1946 წ. ნოემბერი,
ქ. ტფილისი.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

პრინცი მაგოგი

(princi magogi)

ჩემთან მოვიდა ნოემბრის ჭინკა,
ხელში მას ღვინით ეჭირა ჭიქა...
იზმორებოდა და მოკლე ყბები
მეკითხებოდნენ: ხომ წამომყვები!..
სად მივდიოდით, მე გზა არ ვიცი,
დავძრწოდით, როგორც დამფრთხალი კვიცი.
სიჩუმე რაშით უკან მოგვდევდა,
სიჩუმეს გულში ეხუტა სევდა.
ჭაღარა სჩანდნენ ველები, მთები,
დაღლილი ღმერთის მომტყდარი ფრთები,
ცა მიწასა თუ მიწა ცას გლოვდა,
მხოლოდ ნაღველი შავ თოვლად თოვდა,
ბუს ხმას აძლევდა მოთქმით ღამურა
და საწნახელზე შემჯდარი ტურა,
მიწას გაკვროდა კენტავრთა ჯოგი,
აქ მეფედ იყო პრინცი მაგოგი.

1915 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

რია-რია (ria-ria)

მივალ, მივდივარ და მივიმღერი,
თან საქართველოს მიმაქვს ოცნება,
ვარ გაუთლელი ლერწამის ღერი
ტუჩმიუდებლად რომ იკოცნება.

ათასი გული ერთად რომ მქონდეს,
ათას გულს ერთად ამოვიჭრიდი,
ოღონდ, ლამაზო, არ დამიღონდე,
მახსენე კაცად, როცა დაგჭირდე.

ათას სალამურს გააქვს გუგუნი,
ერთად ამღერდნენ გურიის მთები,
თუ ამ სიმღერით სიკვდილს მარგუნებ,
არც სიკვდილისთვის დაგემდურები.

ერთ საწყალ პოეტს ამაზე მეტი
სინდისით აღარ მოეთხოვება,
დამადეთ გულზე ტყვია ცამეტი,
მაგ თქვენი მამის სულის ცხონებას.

აგვისტო, 1927 წ.
ქობულეთი.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

ორი არაგვი

(ori aragvi)

ასე ადგება წარღვნა ქვეყანას,
ელვამ მთის წვერებს გადაუარა,
გრიგალი კორტნის და წვიმის თქეშში
გაუღვიძია სებასტიან ბახს.
და სიყვარულის თვითონ მუქარა
არა ჰგავს მხოლოდ პოეტის ტრაბახს.

თითქო მშობლიურს ისმენდეს ნანას
ანდა დაღუპვა იყოს ნუგეში -
ასე აპარებს დემონი დანას
აკანკალებულ თამარს უბეში.

ასე ფართხალებს მწირი გულადი,
დაბდღვნილი ვეფხის სისხლის გუბეში.
ყორანი შავი ყორნის სულამდე
არაგვის ველზე ითრობა ლეშით.

ორი არაგვი, როგორც ორი და,
ვით დღე და ღამე - თეთრი და შავი,
ბავშვურ ტირილით ტოლად მოდიან,
რომ ერთად მტკვარში დაიღრჩონ თავი.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

მაგი წინაპარი

(magi winapari)

გრძელია ჟამი, ღვდელმსახურობს
რაც ჩემი გვარი.
ვინ დათვლის წირვას, რაოდენი
გამოიყვანეს.
ეხლაც ეზოს წინ დაღვრემილი
მოსჩანს საყდარი,
ეს გერბი არი, ამაყ მგოსანს
რომ დამიხატეს.

ლოცულობს მამა მწუხრის ლოცვას,
მუნჯად ვუცქერი,
ფსალმუნი სულში შეფრინდება
და იმარხება.
შავ ანაფორას მეწამული
გადაკრავს ფერი
და ვხვდები ეხლა, თუ ქალდეა
რად მენატრება.

ყვითელ სანთელზე მელანდება
მე მზე ბრწყინვალე,
მზის სადიდებლად აზიდული
დიდი ტაძარი.
ზვიად ქვის სვეტებს, თითქო ადნობს
ჰანგი მხურვალე
და მღერის მაგი, ვინც რომ ჩემი
დაიწყო გვარი.

ასე ადიდა წინაპარმა
ასტარტა მწველი,
ღვთისმშობლის ქება, ეხლა მამის
ასველებს წვერებს.
არ დალეულა ჩვენ მოდგმაში
ჯერე მლოცველი,
გადახდილ წირვის დათვლა თვითონ
ღმერთს დააბერებს.

წინაპართ ჩრდილნო, გულს არ დაგწყვეტთ
ჩამომავალზე,
მე მაბეზღებენ, რომ მხედავენ
აქამდისინ მშვიდს.
და თუ ვეღარ ვთქვი ლიტურგია
მე თავის თავზე,
ქვეყანას მაინც გადაუხდი
ერთხელ პანაშვიდს...

1916 წ.