გადავიხლართეთ

გადავიხლართეთ

(gadavixlartet)


გადავიხლართეთ –
სად ვმთავრდები მე და სად იწყები შენ
ეს შენი ხელებია თუ მე გეხვევი
ეს ჩემი გულია თუ შენ ფეთქავ
ეს მე მაქვს შენი სუნი თუ შენ ჩემი
მე უფრო მეტკინა თუ შენ უფრო მიხვდი
ეს ჩემი ჰაერია თუ შენ მსუნთქავ
ეს ჩემი ტუჩებია თუ შენ მკოცნი –
სად ვმთავრდები მე და სად იწყება
შენი მზერა –
რომელმაც იცის რა ფერი ვარ
და ღამ-ღამობით
ლაქებს აშორებს ჩემს დაღლილ სხეულს
რომელმაც იცის რამდენი ვარ
და მაინც მყოფნის
რომ ახლომხედველს გამიმკვეთროს სილუეტები
რომელმაც იცის რომ გავამხელ
და მაინც მხედავს
და შორიდანვე ამირეკლავს თავის წიაღში
და მე ვბრუნდები ყოველ ჯერზე
და ყოველ ჯერზე
ხელახლა ვრჩები –
ჩვენ რა ხანია გადავიხლართეთ


მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს

მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს

(me moval, roca sheni suli damiwyebs dzaxils)

მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს,
მე მოვალ, როცა ასე რიდად არ მეყვარები,
როცა ამაყ თავს ჩემს წინაშე მალულად დახრი
და გახუმდება ნუშისფერი შენი თვალები...
მე მოვალ, როცა ღაწვი შენი გაიცრიცება,
როცა შეგიცვლის თოვლისფერი ყორნისფერს თმებში,
არ დამჭირდება მუხლის მოყრა, არც დაფიცება,
მოვალ ამაყად ქედუხრელი, ვით გილგამეში...
მე მოვალ, როცა ვარსკვლავიან, მთვარიან ღამეს,
მთათა დუმილი მაშინდელივით კვლავ კარვებს დასცემს,
როცა ცრემლები დაებნევა ბალახებს ნამად,
და არ ვინანებ, იმ ღამეს რომ არ მოგიტაცე...
მე მოვალ, როცა ღრეობაში დაკბება ყანწი,
მშვიდობას გეტყვი დიასახლისს, მაგრამ... ამჯერად
ნაიარევსაც ვერ შეამჩნევ გულის იმ ნაწილს
წელთა გადაღმა იმ ერთ ღამით შენ რომ დაჭერი.
მოვალ ამაყად ქედუხრელი, ვით გილგამეში...
ჩემი ცხოვრების დღეთა ამბავს არ მოგიყვები,
მაგრამ თუ რამე წამომცდება სასმლით გალეშილს
მონანიებად არ ჩათვალო მთვრალის სიტყვები...
მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს,
მე მოვალ, როცა ასე რიდად არ მეყვარები,
როცა ამაყ თავს ჩემს წინაშე ძალულად დახრი
და გახუმდება ნუშისფერი შენი თვალები...


მე არ შემიძლია

მე არ შემიძლია

(me ar shemidzlia)


მე არ შემიძლია ავარიდო თვალი,
ჩემში უამრავი სახე ისარკება.
ხსოვნა ფიქრის ძაფით მაშინ იქარგება,
როცა ცის ბილიკებს დაუყვება მთვრალი
მთვარე და სიბნელე გადაიკარგება.

მე არ შემიძლია ავარიდო მზერა
წარსულისკენ წასულ ნისლის ფილაქანებს,
ანდა იმნაირებს, ანდა იმათგანებს,
ვისაც უბედობით ურჩი ბედისწერა
უჩინმაჩინივით სადღაც მიაქანებს.

ფიქრში სანთელივით იწვის გარინდება,
ზოგჯერ შეცნობილი ვეღარ შემიცვნია.
სიხარულიც დარდით მიტომ შემიცვლია,
რადგან სხვათაებრი გაცლა - გარიდება
მე არ შემიძლია.


მზე იცინის

მზე იცინის

(mze icinis)

მზე იცინის გარეთ,
დაჰღიღინებს იმ პატარა ბავშვებს,
ეზოში რომ, გაუბიათ ბადე ..
ახლა ხეებს ეფერება მარტი,
და სიგიჟით გადარია ბავშვი,
ვიღაც ბიჭი დამცინავი სახით,
გადაჰყურებს არე-მარეს მთვრალი,
მერე მზისკენ იყურება ლაღად,
მისი კოცნა უნდა ალბათ...
ნაკადული რომ, იცინის სადღაც,
ქარებს მოაქვთ ეს ამბავი ხალხთან,
გულცივობით ამატირა ქალმა
ყვავილების რომ,აცვია კაბა..
ვარდებისგან დაწნული აქვს თმები,
ზღვისფერი აქვს, ეგ თვალების ფერი..
გარეთ მინდა გასვლა,
რომ ვიყვირო მაგრად,
- ვიტანჯები გეუბნებით ხალხო,
მომეშველე გევედრები ბალღო..


მუდამ მეყვარები

მუდამ მეყვარები

(mudam meyvarebi)

ორ სანთელს ავანთებ, ორმაგად ვილოცებ,
ორმაგად დავიწერ პირჯვარს,
ეს ერთი სანთელი შენია იცოდე,
მე შენთვის ვილოცებ დიდხანს,
ტაძრიდან გამოვალ, პირჯვარს გადავიწერ,
ცრემლი დაეცემა მიწას,
შენა ხარ ჩემი ხატი, ჩემი სალოცავი,
მუდამ მეყვარები ვფიცავ


ჩემი სურვილი რომ ყოფილიყო

ჩემი სურვილი რომ ყოფილიყო

(chemi survili rom yofiliyo)


ჩემი სურვილი რომ ყოფილიყო,
ფეხს არ დავდგავდი ცოდვილ მიწაზე.
არ გავჩნდებოდი, არ ვიცხოვრებდი,
არ ვისუნთქებდი, დღეს ამ მიწაზე.

მაგრამ განგებამ, ასე ინება
და მე აქა ვარ, დღეს ამ მიწაზე,
უსიყვარულოდ და უიმედოდ,
დავეხეტები ცალი მიწაზე.

ღმერთო ძლიერო, შენ შეისმინე,
ჩემი ვედრება, დრეს ამ მიწაზე.
ნუ მიმატოვებ,უსიყვარულოდ
და უიმედოდ, ცალს ამ მიწაზე..


როგორ გავუცხოვდით, აღარ მენატრები

როგორ გავუცხოვდით, აღარ მენატრები

(rogor gavucxovdit, agar menatrebi)

როგორ გავუცხოვდით, აღარ მენატრები
ფიქრი ფანჯრის მინას ფარდად ავაკარი
აღარც გრძნობები და აღარც ემოცია,
აღარც ცხოვრებაში გვერდით თანამგზავრი.

ასე მირჩევნია, უფრო ნამდვილი ვარ,
ალბათ სიყვარული მე არ დამანათლეს,
მხოლოდ სასმელი და მხოლოდ სიგარეტი
და კიდევ ლექსები!.. ერთსაც დავამატებ.
ახლა ეს ცხოვრება ისე დამღლელია,
ისე ვიწროვდება ჩვენი ატმოსფერო
ახლა ისე მინდა, სადმე დავიკარგო
არვინ მომძებნოს და არვინ გამიხსენოს.

გზები გრძელია და ჩემთვის გავუყვები,
მინდა ყველა ტაბუ ერთად დავარღვიოთ,
ამბობ, - "პოეტები ტოვებთ გალანტურად"...
ჰოდა, მე(ც) წავედი, უნდა მაპატიო


დაგიწერო ჩემო, მინდა რამე

დაგიწერო ჩემო, მინდა რამე

(dagicero chemo, minda rame)


იცი? - შენთან იოლია სუნთქვა და
იცი? შენთან იოლია ყოფნა...
ალალია შენთვის ჩუმად ნათქვამი
"მომენატრე, ნეტა როდის მოხვალ?"
იცი? თითქოს დღეს სხვაგვარად დაღამდა
და სხვაგვარად მომეპარა ღამე...
და სანამ ძილს უმკლავდება თვალები
დაგიწერო ჩემო, მინდა რამე..
და სიზმარში მოგეპარო მალულად
არ მელი და არ მიცქერი როცა..
დავიხარო ფრთხილად, ღამე მოსხმულმა
ტუჩის ბოლოს დაგიტოვო კოცნა
იცი? შენთან გასაოცრად ვიღიმი
მენატრები, გეძახი და გიცდი
მინდა ერთხელ ჩაგეხუტო ისევ და...
ყურთან გითხრა, გიჩურჩულო... იცი?


ხამს უხამსი

ხამს უხამსი

(xams uxamsi)


ხამს უხამსი სიყვარული როცა ვნება განვიცადე
ხამს უხამსი შესადარი შენისთანა ვერსად ვნახე
და წითელი მოკლე კაბით, შენი ნახვით გავიხარე
ხამს უხამსი მოგონება ერთად როცა დავიქანცეთ.

ანგელოზად მოევლინე ქვეყნად ღმერთთან ათევ ღამეს
ჩემთან ერთად იძინებ და მშვიდ სიზმრებში ხატავ მთვარეს,
ვიცი ისე არ მიყვარხარ თუმც ვგიჟდები მაინც შენზე
და გარყვნილის გამოხედვა მოგიხდება მაგ სახეზე.

არ მინდოდა ყოფილიყავ შენ წითელი მე კი თეთრი
თუმცა ჩემთვის მაინც რჩები და იქნები ქალი ღმერთი.
მახსენდება ის წარსული როცა თავი მომაბარე
არ ვიცოდი მოგცეოდი როგორც ქალს თუ როგორც ქალღმერთს.

ლამაზ ტუჩებს დაგიკოცნი ალიონზე გაგაღვიძებ
ნაზად ტანზე მოალერსე ლერწამივით არხევ თითებს,
შენ ისეთი მშვენიერი მომაგონებ ღვთიურ რითმებს
შენ ჩემით ხარ შეპყრობილი მოგიყვები ზღაპრულ მითებს.

არ მსურს ვინმე ბედნიერი კაცი ვნახო როგორც მე ვარ
შენ ხარ ღვთისგან გაჩენილი მხოლოდ ჩემთვის საოცრებავ,
სულიერად დაგიპყარი მიგითვისე მთლად ოცნებავ
ვეღარსად შორს ვერ წამიხვალ მოგექცევი როგორც მნებავს


თითქოს განათდა ყოველი

თითქოს განათდა ყოველი

(titkos ganatda yoveli)


თითქოს განათდა ყოველი
ავარდა ცეცხლის ალი
კაშკაშა შუქოთ განათდა
და დამიბრმავდა თვალი
ედემის ბაღში მგონია
წალკოტში,ჩემი თავი,
ვაჰ რა წარმტაცი ყოფილა
და მომხიბლავი...ქალი