თუკი ერთგულება არ არსებობს

თუკი ერთგულება არ არსებობს

(tu ki ertguleba ar arsebobs)


თუკი ერთგულება არ არსებობს,
ერთად ნუ ვიქნებით მეტ ხანს,
შენი მოლოდინის ჯვარზე გამაკარი,
და მას ერთგულება ერქვას.

თუკი უკვდავება არ არსებობს,
უფალს შევავედრებ შენს თავს,
შევქმნათ საოცარი სიყვარული
და მას უკვდავება ერქვას.


არ წამთ სიყვარულის არსებობა,
და ჩვენ დავუმტკიცოთ ყველას,
ჩვენი გულები რომ შევაერთეთ,
ამას სიყვარული ერქვას.

თუკი მოკვდავია ყველაფერი,
თუკი ვერ ვიცოცხლებთ დიდხანს,
თუკი დასასრული სიკვდილია,
სიკვდილს სილამაზე ერქვას.

თუკი საოცრება არ არსებობს,
მომსწრე სუყველაფრის ჩვენ ვართ,
შევქმნათ ხელთავიდან ყველაფერი
და მას საოცრება ერქვას.

გიკვირს?! მუნჯი ვიყავ ავმეტყველდი.
შენთვის ეს მინდოდა მეთქვა:
დღემდე რაც შევქმენით ჩვენთვის მონატრება,
"თეთრი ღამეები" ერქვას.


ისევ ამტკივდა ოცნებათა პანაშვიდები

ისევ ამტკივდა ოცნებათა პანაშვიდები

(isev amtkivda ocnebata panashvidebi)


ისევ ამტკივდა ოცნებათა პანაშვიდები,
რძისფერი თვლიდან გაბუტული სიცხადე ჟონავს...
მე მოვალ შენთან...ნასეტყვარი და დავმშვიდდები!..
მოვალ,ვით სველი ფოთოლცვენა და შემოდგომა!!!

კრულვის ღამეა!..ვბორიალობ ათითხნილ ფიქრში,.
რამდენი დღეა მოვდიოდი და ვერ მოვედი.
სასოწარკვეთავ,გამატარე,ხელი გამიშვი!!!
და მომაცილე ამაზრზენი სიმარტოეთი...

ისევ გავქვავდი,როგორც ძეგლი უორგანიზმო,
ისევ ჩამესმის საკუთარი თავის ნგრევის ხმა.
ისევ უარი?-მაპატიეთ,როგორ გავიგო?..
გონი ამემღვრა,გადამეწვა და გამეთიშა!..

კრულვის ღამეა!..არის თქეში ყალბი დუმილის...
არის სიცივე შორიახლო და ნელი ოხვრა!..
უნაყოფოა,აფსურდია ყველა სურვილი,
ვით სიცოცხლეში ღიმისა და ცრემლის არყოფნა!!!

ავბორიალდი საკუთარი თავის გარშემო!..
ნასეტყვარი ვარ,არეული...და ვერ ვმშვიდდები!!!
დღეებო,იქნებ გასასვლელი კარი მაჩვენოთ!!!!
დღეებო,მტკივა ოცნებათა პანაშვიდები!..


არ ჩაგეძინოს...

არ ჩაგეძინოს...

(ar chagedzinos)

არ ჩაგეძინოს...
ჩვენ ხომ,
ჯერ ეხლა ვიწყებთ სიცოცხლეს..
არ ჩაგეძინოს...
შეხედე ამ ცას, ფეხქვეშ გვეგება.
ვარდისფერდება მთები, შორეულ აღმოსავლეთში.
და დღეს ახლოა,
ჩვენს ოცნებებთან შუბლით შეხება.
არ ჩაგეძინოს,
თორემ, ხომ ხედავ მიდის სიცოცხლე...
არ ჩაგეძინოს,
ჰა, სადაცაა უკვე თენდება.
არ ჩაგეძინოს,
თორემ ვერ იგრძნობ როგორ გაკოცებ
და შენ ეს კოცნაც,
აღარასოდეს გაგახსენდება.
არ ჩაგეძინოს,
სანამ ჩემს ნაკვთებს, შენი თითები იმახსოვრებენ.
არ ჩაგეძინოს,
სანამ ფრთები გვაქვს, აღარ ვამძიმებთ მიწას ფეხებით.
შეხედე სივრცე ცოფიანივით,
როგორ იხევს ტანზე სიბნელეს.
შიშველ სხეულზე, ცხელი ტუჩებით როცა ვეხებით.
არ ჩაგეძინოს,
ეშმაკის დედაც!!!
ფაუსტის ძახილს თუ ვერ გაიგებს.
არ ჩაგეძინოს,
შეხედე თვალებს, მასში შუქია. სხვისი თვალები, როცა ქვრებიან.
ეხლა იგრძნობა – სიცოცხლის ფასი,
აქ, შენთან ახლოს...
სანამ ჩემთან ხარ,
თითები - თითებს ეფერებიან.
არ ჩაგეძინოს...
არ ჩაგეძინოს...


ბოდიში ...

ბოდიში... (bodishi)

იქნებ, სიცოცხლის ბოლოს დამინდო...
მე დღეებს ისევ, შენით ვიმშვიდებ...
მე ველი, შენ რომ გამიამინდო...
და მომიტანო შენი სიმშვიდე...

იქნებ, სიცოცხლის ბოლოს გავიგო...
გულს რად გტკენ,
თუმცა, მაინც ვერ ვხვდები...
მე მინდა, შენი კოცნა წავიღო...
ვინ იცის, მერე როდის შეგხვდები...

იქნებ, სიცოცხლის ბოლოს გამიგო...
და მაინც,
დღემდე ცრემლებს ვინახავ...
მე, წუხელ შენზე ფიქრმა წამიღო...
და მიმატოვა დილას, კინაღამ..


დამელოდე

დამელოდე (damelode)

დამელოდე, მე უთუოდ მოვალ შენთან,
გაკოცებ და ჩემსკენ ნაზად მიგიზიდავ,
არ იფიქრო, რომ სიშორით დრო გაჩერდა,
რომ ცხოვრების განთიადი მიიბინდა.
დამელოდე, მე უთუოდ დაგიძახებ,
რადგან მხოლოდ შენი ნატვრა მასულდგმულებს,
მთვარის შუქზე ჩამომადე თავი მხარზე
და "მიყვარხარ"_უსასრულოდ მაჩურჩულე.
დამელოდე, დრო ლოდინით თუ არ დაგღლის,
თუ ცოდვისთვის მიტევება შეგიძლია,
ყველა გრძნობას, ფიქრად ქცეულს,
შენ გაჩუქებ მხოლოდ,რასაც ჩემი ჰქვია.
და იმ ცაზე, საიდანაც თოვდა სევდა,
დაგანახებ ტრფობის ქარით დაშლილ ღრუბლებს...
დამელოდე, მე უთუოდ მოვალ შენთან
და ოდესმე გულში მაგრად ჩაგიხუტებ


ჩვენს შორის ზღვარი

ჩვენს შორის ზღვარი..

(chvens shoris zgvari)

მე მეფიქრება შენ კი ხარ ფიქრი
მონატრება ხარ სევდარეული,
შენ ვარდი იყავ სურნელოვანი
ეკლად იქეცი გულში ხვეული.

დღეს ჭიქა ღვინო კვლავ გამამხნევებს
შენი თვალები მაძლევენ სტიმულს,
შენს ლამაზ ტუჩებს დავეუფლები
და მე დავამსხვრევ ჩვენს შორის ყინულს.

ზღვარი უსაზღვროდ ნელა ივლება
არ ვაღიარებ ჩვენს შორის საზღვრებს,
მხოლოდ ვიცი რომ ისევ გჭირდები
ვერ დამიმალავ ცრემლიან თვალებს.

გაურკვევლობით რატომ დუმდები
ნუთუ არ გჯერა როგორ მიყვარხარ,
ნუ დაუჯერებ მხოლოდ სხვის ბოდვებს
სულში ჩამხედე მართლა ვინა ვარ.

მხოლოდ მიჰყევი ჩემს ნასაუბრებს
გთხოვ მოისმინო თუ რასაც ვამბობ,
ყური დაუგდე ჩემ გულის ფეთქვას
ეს სიყვარული ჩვენი გაგათბობს.

ისევ ცივა და ისევ ღამეა
მე სიბნელეში შენს ზარს მოველი,
მინდა ყოველი გულწრფელად მითხრა
მინდა შევიგრძნო რომ აქ მოხვედი.

გაყინულ საზღვრებს გადაფარავს დრო
ყინულს ნაკაწრი არც კი ემჩნევა,
ბაგეზე კოცნით ისევ მიხვდები
ჩემდამი გრძნობა არ განელდება


თითქოს სურნელია შენი ნაზი თმების..

თითქოს სურნელია შენი ნაზი თმების..

(titqos surnelia sheni nazi tmebis)


თითქოს სურნელია შენი ნაზი თმების
მინდვრად გაბნეული სხივებს მომაგონებს,
თითქოს ძახილია გულში მონატრების
შენი სილამაზე ისევ გამაოგნებს.

მოდის და მოაქვს ნატვრას რა უაზროდ
შენ ხარ საოცრება ფიქრად დალეული,
ზღვის დასალიერში გზები მომელიან
თითქოს დაგეძებდე მე გზაარეული.

ისევ ნოსტალგიურ ფიქრებს მივეცემი
და მოგონებების ქარი წარმიტაცებს,
ღამე თითოეულ კოცნას გავიხსენებ
ახლა მოფერება შენი გამახარებს.

გარეთ შემოდგომა ხიდან გზაზე მიყრის
და მე ფოთოლცვენა შენს თავს მივამსგავსე,
ფოთლის ღეროები ნაზად მეხებინ
ჩვენი სიყვარული ღმერთებს მივაბარე.

ვიცი უცნაური იყო ჩვენი გრძნობა
ასე უცნაურად გაქრა შენი სახე,
ისევ ძლიერია კვლავ ის სიყვარული
სადღაც დაკარგული სიზმრად მომელანდე.

დღეს დაუფარავად ვამხელ რომ მჭირდები
არ დავრთავ ნებას სხვას რომ შეუყვარდე,
გულს ვერ უბრძანებ და ვეღარც მოატყუებ
მე ამ მოლოდინით ძლიერ დავიღალე.

შენ გონს მოეგები მალე და მიხვდები
ვიცი ჩემს იქით უკვე გზა აღარ გაქვს,
მე შენ გაიძულებ ძლიერ რომ გიყვარდე
და მე არასოდეს არსად არ დაგკარგავ.


თუ არ გამიწყრება მამა ღმერთი

თუ არ გამიწყრება მამა ღმერთი

(tu ar gamiwyreba mama gmerti)


თუ არ გამიწყრება მამა ღმერთი
მუზა თუ არა მკრავს ხელს,
თუკი შუაღამეს მკლავებ გაშლილ
მთვარეს დავინახავ მე,
მთვრალი კაცივით რომ დაეთრევა,
ცის გუმბათს ბარბაცით რომ ცვეთს,
თუკი თვალს მივაწვდენ იანვარში
გადაშროშანებულ მთებს,
თეთრი ქალწულივით ამაყ მწვერვალს,
თოვლი ზღაპრულად რომ დევს...
თუკი გაზაფხულზე ვაზის ცრემლი
თმებზე დამეღვრება მე,
ახლად ამოხეთქილ კვირტებზე ხომ მზე
სხივთ ნაწნავებად გრეხს...
თუკი ნაკადული დახატული
რაკრაკით ჩამივლის გვერდს,
თუკი მზიანეთში ურცხვად აჭრილ
ტოროლას ავაწვდენ ხელს,
თუკი გავიგონებ ჭერმის ხითხითს
შეხეთ, ამ ნებიერ ხეს,
ვიცი, ატმის კვირტთა ნაგუბარში
აპრილი დამახრჩობს მე...
თუკი გავბრუვდები ჩემი ნაბოდვარით,
მუზა თუ არა მკრავს ხელს,
მაშინ გამოვტყდები ძალზედ მოკრძალებით,
რომ სიტყვის ლოთი ვარ მე!


როგორ მიყვარდა მწუხრის ჩრდილთა ჩუმი ვედრება

როგორ მიყვარდა მწუხრის ჩრდილთა ჩუმი ვედრება

(rogor miyvarda mwuxris chrdilta chumi vedreba)


როგორ მიყვარდა მწუხრის ჩრდილთა ჩუმი ვედრება,
ჩამავალი მზის ბრწყინვალებით განათებული,
საოცარია დასისხული ცის გათეთრება,
როცა ლაჟვარდში იძირება მზე ანთებული...
მე ავდიოდი ცისფერ კოშკის მარმარილოზე
საფეხურებზე შუქი ენთო ფერად ღვარებად
სისხლი ჰყვაოდა ჰორიზონტის ყვითელ ტილოზე
და ისვენებდა დაქანცული მზის ელვარება....
უცებ მოვარდა ქარიშხალი ზღაპრულ დევებით
და ატორტმანდა მწვანე სივრცე ცეცხლის რკალებად
აივსო ჩემი ბროლის კოშკი ცის ნანგრევებით
და ქარმა სილა მომაყარა ღია თვალებში...
გუგუნებს ქარი და ოცნებაც თვალს ვეღარ ახელს
გაბზარულ მიწას ხშირად უვლის ტანთ ჟრუანტელი
შარავანდედი ეკარგება პოეტის სახელს,
ვაიმე ქრება პოეზიის წმინდა სანთელი....


გამოუცხადა სამყაროს გლოვა

გამოუცხადა სამყაროს გლოვა

(gamoucxada samyaros glova)


ღამის ფერები ანაზებს ჭადრებს
განგება ისევ ძალუმად მგოსნობს,
ქუჩებში მწვანე აუნთო დარდებს,
ჩემი ფიქრებიც მთელს ქალაქს მოსდო.

აანთო თეთრი ლამპიონები
და ცას მიაპყრო სხივების კონა
მარადისობის ნათელი ფერით
გამოუცხადა სამყაროს გლოვა

ოჰ როგორ მინდა ისევ აქ იყო,
და დამავიწყო რაც მიწამია,
მუდამ გახსოვდეს რომ ეს ცხოვრება
მარადისობის ერთი წამია


ლექს დავწერ უფრო სევდიანს

ლექს დავწერ უფრო სევდიანს

(leqs davwer ufro sevdians)


"მრავალი წლების ჩამქროლე......
ლექს დავწერ უფრო სევდიანს,
და მოვიგონებ შენს სახეს........
ლამაზს, ნაკვთიანს, სევდიანს,

მთვარიან ღამეს შევხედავ...
ვარსკვლავებს მკრთალად მომნათეს,
და გავიხსენებ ცრემლიანს...
შენს ფერმკრთალ ღაწვზე დალალებს,

ნაწვიმარ ველზე ფეხს შევდგამ....
ბუნებას ვუცქერ დარდიანს,
ბულბულის გალობა მესმის..
შენს ხმას მაგონებს სევდიანს,

ველურ მუქ ვარდებს ვუყურებ...
შენს ბაგესა ჰგავს ნაკვთიანს,
შენი ოცნება ცასა ჰგავს...
ლამაზს, უღრუბლოს,მადლიანს,

ზედ დამცქერიან შორიდან...
ჯიხვნი, არწივნი, კლდისანი..,
ბუნება მწყრალად დამცქერის
ცა არის ქუხილიანი!!!!!

მე მარად ვეტრფი ერთ გოგოს
ნარნარს და კუკულებიანს...,
ლამაზი ქალის დამკარგავს...
ზეცა მექცევა ცოდვიანს....!!!!"


დაცემული

დაცემული.. (dacemuli)

უსახელოდ დავიბადე
უსახელოდ გავჩნდი ქვეყნად,
არვინ იცის მე ვინა ვარ
თავი მომაქვს მე კი ღმერთად.

და დროების სანუგეშოდ
დავამთავრე თავის ბნედა,
ჩემი თავით არ ვთაკილობ
ცად ვთამაშობ ათას ფერთან.

არ არსებობს ჩაკეტილი
უსასრულოდ გზა გრძელდება
მე ცხოვრების ნარკოტიკი
მაკაიფებს ღამე გრძელად.

სისხლში მღერის და იმღვრევა
სულთან ლაღად ერწყმის დნება,
ის წარსული მოგონება
ინთება და ბნელში ქრება.

მივალ ღამით უჩინარი
უსახელოდ მსურს რომ მოვკვდე,
მინდა შიშველ ანგელოზთან
შეუმჩნევლად ცაში მოვხვდე.

ნათელ ფერად აკაშკაშებს
სულს მიწყნარებს სანთლის შუქი,
მსურს რომ სრულად გაანათოს
ეს ცხოვრება ერთფრად მუქი.

მე კი ვხედავ როგორ დარდობს
როგორ კვდება სირინოზი
და სხეულის საროსკიპო
მომრავლდება ჩვენში ბოზი.

თავის გვემა აღარ ვარგა
გვიანია ბევრი “როზგი’’
ჩემს ტანს ერწყმის და მნებდება
დავარდნილი ანგელოზი.

ხშირად ძილში ხედავ იმას
რაც ჯობია რეალობას,
მე გოგონა ვნებიანი
გამიმჟღავნებს თავის გრძნობას.

ვერ აღვიქვამ მე ქალღმერთად
ქალია თუ ვიღაც ბოზი,
ისევ ტკბილად იგალობებს
გადარჩება სირინოზი.

ფრთებს გაშლის და ფეხებს გაშლის
დავარდნილი ანგელოზი,
მინდა ცაში მოვხვდე ღმერთთან
მე მიგალობს სირინოზი