უცხოა ქალაქი

უცხოა ქალაქი

(ucxoa qalaqi)


უცხოა ქალაქი, რომელშიც დაგეძებ,
როგორც დაეძებენ ქარები ფოთლებს...
უცხოა ქალაქი, რომელშიც ვცხოვრობთ,
მისი საზღვრები კილომეტრებით
არ იზომება.

დაგეძებ ქალაქში,
რომელშიც დავდივართ,
რომელიც სავსეა მზითა და ავ_კარგით...
რა ძნელად შეგხვდი და დაგკარგე ადვილად
ქალაქში,
რომელმაც საზღვრები დაკარგა...

ქალაქში ქალაქი... შენი და ჩემია!
და ისევ გიმღერებ... დღეს თუკი გადავრჩი,
შენ, ჩემო, ქალაქში დაკარგვა გჩვევია...
მე კი ვიკარგები შენში... ვით ქალაქში...

* * * * * * * * * * *
უცხოა ქალაქი,
რომელშიც დავდივართ
ერთი გზითა და სხვადასხვა მიმართულებით...
დღეს სხვა გზა ავირჩიეთ:
მე ვჩერდები...
შენ გარშემო მივლი და მივლი...
მერე იცვლება ადგილები...

და(მ)იმახსოვრე!

შენი ბრალია, ეს თამაში შენ წამოიწყე
გაუფრთხილებლად,
წესები არ მასწავლე...
არც თამაშის სახელი მითხარი...

სანამ შენი სიმუნჯის სიტყვებს ვიპოვნიდი,
ასჯერ დავიკარგე,
ასჯერ მოვკვდი!
ყორნებმა დამფლითეს და დამანაწევრეს...
მოხვედი და მომაგროვე,
სული ჩამიდგი...
ხმა მომეცი და მითხარი:
”ილაპარაკე!
როცა ჩუმდები, მე შენს გზას ვკარგავ...”
და როგორც კი მიპოვნეს სიტყვებმა,
როგორც კი ჩემი გაწყალებული სისხლი გაწითლდა,
მე გითხარი:

მელაპარაკე!
.................................................
შენი სიმუნჯე ჩემი გალიაა,
რომელშიც ასე თავისუფალი ვარ!
ჩემში მეტყველებს შენი დუმილი...
შენ უხმაუროდ მიტოვებ კითხვებს,
რომლებზეც პასუხი არ გაინტერესებს
და მიდიხარ...
ვცდილობ გავიგო, რა მანძილია,
რაც ჩვენ გვაშორებს _
ორი მაგიდა და რამდენიმე ფიტულია ადამიანის,
რომლებიც ხმაურით ავსებულან,
რათა ჩვენი საიდუმლო
დარჩეს ფარული.

რა მანძილია, რაც ჩვენ გვაშორებს?
რამდენი სიტყვა ჩაეტევა,
რომ გამოვუშვა?
ანდა, რამდენი დრო დასჭირდება
შენამდე მოსვლას...?

ჰო... ეს ამბავი დროში არ ხდება!
დრო არ გვაშორებს,
ერთ დროში ვცხოვრობთ....
რადგან სიტყვები ერთდროულად იბადება
შენში და ჩემში...
მანძილი კი პირობითია...
შეგვიძლია შევკუმშოთ ან გავაფართოვოთ...
.......................................................

ეს უცხო ქალაქი შენი და ჩემია,
ათასჯერ მოვკვდით და ათასჯერ გადავრჩით,
შენ, ჩემო, ქალაქში დაკარგვა გჩვევია...
მე კი ვიკარგები შენში... ვით ქალაქში...


ფიქრები

ფიქრები

(fiqrebi)


ფიქრები? ისევ მაწამებენ.
ოცნება? რავიცი გაქრა.
დანახვის სურვილი? შემომრჩა...
იმედის ნაპერწკალი? ჩაქრა.
უშენოდ ვერ ვძლებდი? გავძელი.
ძნელია რა ვუყოთ ახლა.
ეს სევდა ბოლოს თუ მომიღებს.
ვერ გეტყვი შენ თვითონ ნახავ,
ოცნება? რავიცი დასრულდა
ფიქრები? მაწუხებს ახლაც.
რა ძნელი ყოფილა სიცოცხლე,
გულს თუ სიყვარული ახლავს...


ზღვაო, ჩურჩულით მითხარი...

ზღვაო, ჩურჩულით მითხარი...

(zgvao, churchulit mitxari)


ზღვაო, ჩურჩულით მითხარი,
რომ შენც მელოდი ძალიან,
ღრუბელს რქას აჰკრავს მზის ხარი
და წვიმა _ პატარძალია.
ზღვაო, დამახრჩვე ალერსით
და მომეხვიე ტალღებით.
სხივი მჭირს კლდეზე ნალესი,
მზე დადის წითელ წაღებით.
ზღვაო, ეგ შენი სინაზე
ათას უფლისწულს ეყოფა.
გეხვევი მტრების ჯინაზე
ჩემს უღალატო მეგობარს.
ვკეკლუცობ მე შენს სარკეში
და თავს გაწონებ ოცნებით
და ტალღებს, ჩემზე დაგეშილს
მეც ვეგებები კოცნებით.
ზღვაო, ნუმც განმეშორები,
შენი მზე ნატვრისთვალია.
ყოველთვის მემახსოვრები _
ზღვაო, მიყვარხარ ძალიან.


მაინც მიყვარხარ

მაინც მიყვარხარ

(mainc miyvarxar)

მაინც მიყვარხარ!
ამომაგლიჯე გული მკერდიდან,
მოდი თამამად!
მომსკდარი სისხლით ჭიქა შეივსე,
დღეს ხარ თამადა.
სულ ამომიშრე თვალებში ცრემლი,
მშრალად ვიტირებ,
და როცა სუნთქვა შემიჩერდება,
ბევრი იცინე.
ნუ დაინახავ ჩემს ნამდვილ სახეს,
რა გინდა ნეტავ?
მე შენთვის ისევ ნიღაბს მოვირგებ,
როგორსაც მხედავ.
ცხელი და მჭრელი სიტყვების მწიდი,
ჩემში ჩაცალე,და თუ არ მეყო,
მეხსიერებაც სულ წამიშალე,
სულში მაფურთხე,ნუ გერიდება
არ არის ძნელი,
შენი სამოთხე მე მეხატება
კუპრივით ბნელი,
ოღონდ იცოდე,როდესაც მოხვალ ჩემს მოსაკლავად
მე არ მოვუხმობ მფარველ ანგელოზს
ჩემს დასაცავად.
სულ ერთი მზერით,უცებ შეგიცნობ
ვიგრძნობ ვინცა ხარ,
და მერე გეტყვი ამ ორ სიტყვას,
"მაინც მიყვარხარ"....


მე შენ მიყვარხარო


მე შენ მიყვარხარო

(me shen miyvarxaro)


მე

შენ

მიყვარხარო...

ჩუმად ჩაგჩურჩულე,

შენ კი ამიხლართე გზები,

ვიღაც სხვა მეტრფისო, ფიქრი გამირთულე

ჭირსაც წაუღია სხვები.

შენ

მიყვარხარო...

ზეცას დავაწერე

შენზე შევღაღადე უფალს,

გული გამომექცა ვეღარ გავაჩერე

შენი სიყვარული ღუპავს.

მე

შენ

მიყვარხარო...

ხელებს გიკოცნიდი

შენთან სიახლოვე მსურდა,

სხვებიც მეტრფიანო ასე მპასუხობდი

პასუხიც ასეთი უნდა.

მე

შენ

მიყვარდი თქო....

ამას მოგაძახებ

გულს კი ჩამოვკიდებ ბოქლომს

ვერცხლი რომც მაძლიონ მაინც არ მივიღებ

გული შეგეჩვია ოქროს…


თვალებს იქეთ

თვალებს იქეთ

(tvalebs iqet)


არ გაგიკვირდეს ამდენი წერა
მე ლექსით გეტყვი, იქნებ შენ მიხვდე
მაგ თვალებამდე ძლივს ვაღწევ მზერას,
რა დავინახო მე თვალებს იქეთ?..

შენი ღიმილი აქეზებს გრძნობას
შენ კი მაგ გრძნობის შხამით მიწამლე,
გიჟურ ოცნებას არ უყვარს ბრძნობა,
გაგიჟებული მაგ შხამსაც დავლევ.

ოღონდ კი ვნახო ისევ თვალები,
რომლითაც გული უზომოდ დათვრა.
არ მენანება ზოგჯერ არც წლები
ზოგჯერ წამებსაც დავუწყბ დათვლას.

მაინც ვერ ხვდები შენ ჩემთვის ვინ ხარ?
ალბათ მისტირი ჯერ ისევ წარსულს,
და სიმთვრალეში დასმული კითხვა…
ნუ შეწუხდები არ ვითხოვ პასუხს.


და შენ ისევ დაბრუნდი

და შენ ისევ დაბრუნდი

(da shen isev dabrundi)


გარინდული სიჩუმეა გარშემო
სანთლის შუქზე მელანდება წარსული
რომ ვიხსენებ როგორ მეხუტებოდი
ცრემლი მომდის იტანჯება გულსული
მენატრები...საყვარელო..დაბრუნდი
წამით მინდა აქ რომ იყო სიცოცხლევ
მხოლოდ წამით შემოგხედავ გინატრებ
და უეცრად გაიღება კარები
მომესმება ხმა აკანკალებული
გავიხედავ და უეცრად დამხვდები
კარს ატუზული თვალაცრემლიანებული
და მზერა იყო რაღაც გასაოცარი
თვალს ვეღარ გწყვეტდი მეც ნამტირალები
მომიახლოვდი და ჩამეხუტე უეცრად
და ჩურჩულებდი.....
მე ისევ მოვედი ისევ დავბრუნდი
მიყვარხარ სიცოცხლევ როგორც არავინ!!!!!


მხოლოდ შენ გხედავ ფერადს

მხოლოდ შენ გხედავ ფერადს . . .

(mxolod shen gxedav ferads)


მხოლოდ შენ გხედავ ფერადს
ვიცი მე შენი მარტი
შენს სურნელს დავდევ ველად
როგორც დედა ჩიტს ბარტყი . . .

მე შენი გულის მჯერა
ფეთქვა მახსენებს სიოს
შენს ტრფობას ველი როგორც
სუნთქვაშეკრული ღიობს . . .

მე სიყვარულის მჯერა
ერთის და არა ასის
ისე მწყურიხარ როგორც
თამადას სავსე თასი . . .

ისევ შენ გხედავ ფერადს
მე ვიცი შენი მარტი
შენს სურნელს ისევ დავდევ
როგორც დედა ჩიტს ბარტყი . . .
ავტორი: ლაშა შარაშენიძე


შენმა მონატრებამ მომიარა

შენმა მონატრებამ მომიარა

(shenma monatrebam momiara)


მაინც შენმა მონატრებამ მომიარა,
ისევ შენი მომიფრინდნენ ოფოფები...
მე ცხოვრება გადამექცა ბოდიალად...
ან თვითონ ვარ მაწანწალა – მოწოდებით!

ნუ ელი, რომ ჩემს ლექსებში მოვა წვიმა
და უნაზეს ოცნებებით დაგასველებს...
ცელიანმა კაცმა თუკი გამიღიმა
მხოლოდ შენი მონატრება გამაჩერებს...

ვიცი, თუმცა, ამ ლექსებით იხიბლები,
უჩემობას არასოდეს მაპატიებ...
მაინც შენი მიხსენებენ ოფოფები,
ჩემი ვნება სხვას ვერავის დავაწიე!

ჩემი ბედით იმიტომაც ვიბოღმები –
მხოლოდ შენთვის გააგორა კამათელმა,
ჩემი თავი ღმერთმა უღვთო გაბრაზებით
შენ გადმოგცა, ვით უტკბილეს ანათემას...

თვალებს – შენი მონატრებით დაფერილებს
ისევ შენი ელანდებათ ოფოფები...
მივუყვები ჩემი სულის ქვაფენილებს –
სულში უკვე აღარ არის მწვანე გზები!

ალბათ გრძნობაც აღარ არის ისე ნაზი
როგორც მაშინ, ეგ თმები რომ მაფეთებდა...
წაიკითხე მაწანწალის მუხამბაზი,
მაპატიე ცხელი სისხლის გათეთრება...

შენი თეთრი ოცნებების დარბაზები
სულისძვრებმა თუკი ჯერაც არ დაბზარა,
დედოფალო! აპატიე ოფოფები
მოწოდებით ახირებულ მაწანწალას


მიყვარხარ, ამას არ ვამბობ ხშირად

მიყვარხარ, ამას არ ვამბობ ხშირად

(miyvarxar, amas ar vambob xshirad)


მიყვარხარ, ამას არ ვამბობ ხშირად
არ მსურს გრძნობები ავსახო სიტყვად
სიტყვები ხშირად ფუჭი ფანდია
ჩემს გულს კი შენი კვალი ატყვია.

მიყვარხარ ამას ვერ ვამბობ,მიჭირს
ალბათ არ გესმის და ძლიერ გიკვირს
გთხოვ ნუ გაშინებს ჩემი დუმილი,
არ მსურს ვიხილო შენი წუხილი.

მიყვარხარ ამას არ გეტყვი ხშირად
და თუ გამიგებ ვიქნები მშვიდად
გჯეროდეს ჩემი,მიყვარხარ ჩემთვის
სათქმელს კი მხოლოდ თვალები გეტყვის.


დაუკითხავად თუ შემიყვარდი...

დაუკითხავად თუ შემიყვარდი...

(daukitxavad tu shemiyvardi)


დაუკითხავად თუ შემიყვარდი,

თუკი შენზე ფიქრში ღამე გავათიე,

მიყვახარო თუკი გამოგიტყდი,

სული აგიშფოთე, მაპატიე...

ვიწრო ბილიკებზე დამიღამდა,

მაგრამ შარაგზაზე გავათიე,

წინ მე შენი სახე მომიძღვოდა

და თუ აქაც შევცდი, მაპატიე...

ნაზი ოცნება თუ დაგინგრიე,

მშვიდი ცხოვრება თუ დაგინგრიე,

შენთვის რომ ვლოცულობ, სევდიანი

თუ რამეს ვაშავებ, მაპატიე...

შენი სიყვარული თუ მაცოცხლებს,

შენზე დარდი თუ დავარბიე,

რა ვქნა, უბედურად შემიყვარდი,

დამნაშავე ვარ და მაპატიე..


თუ სახეზე შემომხედავ დაინახავ უცებ ღიმილს

თუ სახეზე შემომხედავ დაინახავ უცებ ღიმილს

(tu saxeze shemomxedav dainaxav uceb gimils)


თუ სახეზე შემომხედავ
დაინახავ უცებ ღიმილს,
ვერ მიხვდები,რომ მე ჩუმად,
ამით ვფარავ გულის ტკივილს,
გავუყვები ღამით ქუჩას
და ავხედავ სავსე მთვარეს,
ცას ვარსკვლავი თუ მოწყდება,
ჩუმად ჩავიფიქრებ რამეს,
მერე ისევ ძველებურად
სალოცავში ვიწყებ ლოცვას,
ცოდვების დასავიწყებლად
ისევ დავცლი ღვინის ბოცას,
დავითვრები,ვერ ავდგები,
კვლავ დავიწყებ მუხლზე ცოცვას,
ნურას მკითხავ,ვერას გეტყვი
და დავიწყებ ისევ ბოდვას,
ვიღაცა თვალს გამაყოლებს,
ვერ გაიგებს ის ჩემს ტკივილს,
გულიანად ჩაიცინებს:
"მთვრალია და მიტომ ტირის"
ვინ რა იცის როგორ ვცხოვრობ,
რად ვიღიმი მუდამ ასე,
არ იციან ჩემი გული
ტკივილით თუ არის სავსე,
მე რომ მუდამ თან ვატარებ
განწყობას და ლამაზ ღიმილს,
ვერ ხვდებიან რომ ღიმილი
მალავს ჩემი გულის ტკივილს!
ვერას ვამბობ,ძველებურად
მივუყვები კუთვნილ ბილიკს,
გაიკვირვებთ ალბათ ყველა,
თუ დავიწყებ უცებ ტირილს,
სევდით სავსე ვზივარ ასე
და შევცქერი ზეცით მთვარეს,
ყველა ჩემი გულის ტკივილს
მე ვუყვები ამ ჩუმ ღამეს...