გამიზეპირე

გამიზეპირე (gamizepire)

გამიზეპირე, ითამაშე ამ ერთხელ სარკე,
ითამაშე რომ ჩემი მე ხარ – ჯერ ვერ ნაპოვნი.
გამიცანი იმაზე ადრე, ვიდრე შევძლებ
გასაღები მოვარგო სულის იმ კლიტეს,
ოდესღაც რომ ბანზე ამიგდეს..

გამიზეპირე, ყველა ქცევით, ყველა მიმიკით,
ყველა სიტყვით,წყენით, ტკენით,
ნაგროვები სევდის ქისებით.
შემოაღწიე ჩემი სულის ჭუჭრუტანებში,
შემოძვერი და იმოქმედე ისე მარტივად –
ქვეცნობიერზე ზე ცნობიერმაც ვერ გაიგოს,
რომ ჩვენ ვთამაშობ..


ეხლა ვკითხულობ

ეხლა ვკითხულობ

(exla vkitxulob)


ეხლა ვკითხულობ
უკვე დაჭმუჭნულ,
უკვე ფერწასულ
ტკივილის დავთრებს.
და მკლავს სურვილი,
ვნება გიჟური,
ამ ტკივილებით უგონოდ დავთვრე.
თუ სიმთვრალეში ვიპოვე შვება,
თუ ტკივილია სიცოცხლის მშვენი
და თუ მომაკლდა დარდთა საგზალი,
შემომაშველე ტკივილი შენი.



არ გავიქცეთ ერთმანეთის ზღაპრიდან ...

არ გავიქცეთ ერთმანეთის ზღაპრიდან...

(ar gaviqcet ertmanetis zgapridan)


ცის ხელაზე, ზღვის ხელაზე მიყვარხარ და

ჰაერივით და მზესავით მჭირდები,

წარსულიდან მოგონებებს ვიპარავ და

ასფურცელას ასი ფერით ვირთვები...



ბავშვობაში რომ დავკარგე ის თოჯინა

მიპოვნია წუხანდელი სიზმარით,

ვერ გავუძელ უშენობის ტკივილებს და

ცხრა მთის იქეთ, ჯადოქრებთან ვიყავი...






ვერ მიწამლეს, დავბრუნდი და ეხლა მინდა

ასკინკილა ვითამაშოთ თავიდან,

კაკანათი კვლავ დავუგოთ ჩიორებს და

არ გავიქცეთ ერთმანეთის ზღაპრიდან...



ცის ხელაზე, ზღვის ხელაზე მიყვარხარ და

ხელისგულზე კვლავ გვირილებს ვიხატავ,

ჰაერივით და მზესავით მჭირდები და

წარსულიდან მოგონებებს ვიპარავ...


ელგა ფოლადაშვილი


მზედ დაინათლა!..

მზედ დაინათლა!..

(mzed dainatla)


მზედ დაინათლა!..
ზღვად მიისხურა!..
უცვეთ იმედად იხილა...
მართალში ზღაპრად, ზღაპარში მართლად,
იხილა დანთებულ და უქრობ სანთლად -
ღვენთად უდნობად...
ყველაზე ახლო, თვალშესახები,
გადამიქცია შორეულ უცნობად,
გადამიქცია ცრემლიან ფიქრებად -
სიტყვად უსიტყვოდ, გრძნობად უგრძნობად...
სიგიჟემ ფაქიზმა, ჭკვიანმა სიგიჟემ,
კანი შემითხელა, სული გამიბერა,
გული გამიწურა, გაფრენა მისურვა...
მაქცია მელოდიად... მაქცია ნოტად -
უსაზღვრო სიცოცხლედ... ცხოვრებად ცოტად.

ერთი ამოსუნთქვა, სულ ერთი წამი,
სულ ერთი სიტყვა... მარცვალი სამი.



ვასო შონია


ერთმა ჭიქამ

ერთმა ჭიქამ

(ertma chiqam)


სულ ერთმა ჭიქამ, სულ ერთმა ჭიქამ
დამათრო ასე და მომაგონდი
აღარსად ჩანდი აღარსად იყავ...
სულ ერთმა ჭიქამ დამათრო ასე.

მერე რამდენი შენ მიგამსგავსე
რხევით
ღიმილით
ხმით და სიცილით
მომინდა უცებ შენი სიცივეც
სულ ერთმა ჭიქამ დამათრო ასე.

რა იყო მაინც ის ერთი ჭიქა
ოქტომბრით სავსე და შენით სავსე
აღარსად ჩანდი აღარსად იყავი
სულ ერთმა ჭიქამ დამათრო ასე...


ღმერთო შეგთხოვ გულით

ღმერთო შეგთხოვ გულით

(gmerto shegtxov gulit)


ღმერთო შეგთხოვ გულით ამ გულს გულიანად გაუგო,
ალერსით და მოფერებით ტკივილები გაუქრო.
მაშინ ფერი ვარდის მათაც აღარ დაუბინდდებათ,
რადგან ქალი ლაზია და ნაზი მოვლა სჭირდება.

რადგან ქალი რთველია და ვნებით დაიკრიფება,
რადგან ქალი წყაროა და წვეთად დაიწრიტება,
შემოდგომის ფოთოლთცვენით ფერიც გაუყვითლდება,
მოეფერეთ სანამ ფერი ვარდისფერი იქნება.

ქალი, ქალი, ქალი - მარგალიტის თვალია,
დიდების და უკვდავების წმინდა კელაპტარია,
ღვთისმშობელი მარიამი - სალოცავი ხატია,
ქალი - სამყაროს გვირგვინი, მზე და დედოფალია.


ვუცქერ მყინვარს ( ჩანახატი )

ვუცქერ მყინვარს ( ჩანახატი )

(vucqer myinvars - chanaxati)


ვუცქერ მყინვარს და გული მტკივა ამ ცხოვრებაზე...
შეხედვა საკმარისია მასზე, რომ მოსწყდე რეალობას, ოცნების
მორევში გადაეშვა... როგორი სისპეტაკე და სილამაზეა... ყველაფერი ჰარმონიულის შერწყმა...
ოჰ, როგორ მიზიდავს იგი თავისკენ. თითქოს მეუბნება:
შენი ვარ, შენი,... მოდი, მომიახლოვდი და შემიგვრძნე მთლიანად”...
მაგრამ?! სიშორე... დიდი მანძილია ჩვენს შორის... ხედავ,.. გგონია
რომ აქვეა, შენთან, თითქმის შენში... დაფიქრდები და... რა სიშორეა... მიუწვდომელია ლამის...
.. იქნებ იმიტომაც მიზიდავს ესე, რომ იცის ვერ ‘მივწვდები” ვერასოდეს... ეს ხომ სიყალბეა... შენს მიუწვდომლობაში თუ
დარწმუნდები, გული უნდა გეტკინოს, არა თუ გაგიხარდეს,.
რადგან უნდა იყოს თუგინდ ერთი მაინც, რომელიც შესძლებს
შენთან მოახლოებას, თორემ მარტოობა დაისადგურებს
შენში, რომელიც მთელი ცხოვრება გაგტანჯავს;
ბედნიერებას კი არასოდეს არ მოგიტანს... ესეთი
ცხოვრება კი განა ცხოვრებად ღირს?..
.


უბრალოდ მიყვარხარ ( ჩანახატი )

უბრალოდ მიყვარხარ ( ჩანახატი )

(ubralod miyvarxar - chanaxati)

...მოდი ნუ ვკითხავთ ერთმანეთს რატომ??..რისთვის??..სად იყავი??..რატომ დამტოვე??..უბრალოდ დავტკბეთ ერთმანეთთან ყოფნით,ყოველი წუთით, წამით. ვიგრძნოთ ის რამაც ერთმანეთი არ დაგვაკარგვინა,რაც გვაერთიანებს,რაც გვიზიდავს,რატომაც არ მავიწყდები,რატომაც ვოცნებობ,ვფიქრობ შენზე,რაც მაკავშირებს შენთან...მოდი არ ვატკინოთ ერთმანეთს გული,არ გავიხსენოთ სასტიკი წარსული...მოდი შეგეხო,ვიგრძნო შენი სითბო...ვიგრძნო რომ გჭირდები...ისევ ისე..ისევ ისე...!!!მიყვარხარ..და შენ ეს იცი..ხოდა იცოდე მიყვარხარ,უბრალოდ მიყვარხარ,მეყვარებიიი მუდამ...მოდი ნუ ვატკენთ ერთმანეთს გულს...უბრალოდ დავტკბეთ..არ მკითხო სად იყავი??..რატომ დამტოვე??..უბრალოდ მიყვარხარ..მენატრები!!!


უშენოდ ჩემთვის სიბნელეა

უშენოდ ჩემთვის სიბნელეა

(ushenod chemtvis sibnelea)


უშენოდ ჩემთვის სიბნელეა
და შავი სიკვდილის ხეტიალი,
გულ-მკერდს მონატრება მიბნევია
და ეს სიყვარულზე მეტი არის.

უშენოდ ქარაფია გაკიდული,
გოლგოთის აღმართები რეტიანი,
უშენოდ სიცოცხლეა გაყიდული
და ეს სიყვარულზე მეტი არის.

უშენოდ დილემი და წკვარამია,
ბოლო ეშაფოტის სვეტი არი,
უშენოდ არსებობაც არამია
და ეს სიყვარულზე მეტი არის.


რა ეშველება ჩვენს სიყვსრულს

რა ეშველება ჩვენს სიყვარულს

(ra eshveleba chvens siyvaruls)

რა ეშველება ჩვენს სიყვსრულს,
როცა ყველა გზას მოუჭრიან,
როცა ყველა ბაღის კიდესთან
ჩაუსაფრდება დაცინვა და შურისძ|Iება,
როცა უყველა ფოთლის შრიალი
ჩაესმება ტანჯვის მუსიკად.
რა ეშველება ჩვენს სიყვარულს,
სიმარტოვეზე მეოცნებეს,
ქალაქის ბრძენ ბუჩქებსა და
კედლებს შორის თავამოყრილს.
ვინ უშველის, ვინ შეიფარებს
ორიოდ ლუკმა ბედნიერებას ვინ გაიმეტებს.
თითქოს ღამემაც დაივიწყა
ძველისძველი მოვალეობა
რომ საგნები და სხეულები ბინდით შებუროს,
დააწყვილოს, გაამთლიანოს...
რა ეშველბა ჩვენს სიყვარულს-
ხალხმრავალი ოთახების ბურუსში მსუნთქავს,
ვინ გაიხმობს მწვანე, მწვანე ნაპირებისაკენ,
ვინ შეაგებებს აკრძალული ქარების სურნელს,
მდევრებიც და დევნილებიც ჩვენა ვართ უკვე,
და საკუთარმა ნაკვალევმაც გაგვისწრო თითქოს,
საფრთხე ხვეწავს იმ ნაკვალევს,
საფრთხე ანიჭებს სრულქმნილებას...
რა ეშველება ჩვენს სიყვარულს
როცა ყველა გზას მოუჭრიან...