Abanotubani (Tbilisi)

Abanotubani (Tbilisi)

Tbilisi is famous for its sulfur, therapeutic springs , even the legend of the city foundation and its name are closely connected with the sulfur springs.
Tbilisi had been famous for the sulfur bath houses since the ancient time, even at present in the modern city of Tbilisi, in old Seidabadi the bath houses of the 17th and 18th centuries, constructed under the influence of the Islamic architecture proudly prop themselves up. The most of them are located at the start of the botanical garden rising. Due to this fact the very place is called Abnotubani ( bath house district).Each building has its own name either of its owner or due to its outer image e.g. Erekle’s, Bebuta’s, Melik’s , Meitri’s Gogilo’s , the Orbelianis’, Tbileli’s, Mirzoev’s, Khoja’s, cool or motley bath houses, the latter is called after its colorful façade.If you wish to get in the known of the traditions of Tbilisi , you may visit the sulfur bath houses even today and experience the skillfulness of the bath house attendant on you.


Tbilisi State University (TSU) (Tbilisi)

Tbilisi State University (TSU) (Tbilisi)

Tbilisi State University (TSU) was founded in 1918 by a western educated famous Georgian historian Ivane Javakhishvili and the group of his followers. It was the first institution of higher educational in Caucasus at that time.

Georgia has an ancient tradition of education the evidence of which are the education centers scattered throughout the world: the School of Philosophy and Rhetoric of Phazisi in Colchis (IV c.); the cultural-enlightenment centers in Palestine (V c.), Syria (VI c.), Greece (X-XV cc.) and Bulgaria (XI c.); Gelati and Iqalto Academies in Georgia (XI-XII cc.); However, because of strained political and economic situation in the middle ages and then joining Russia, there was not a single institution of higher educational Institution.
The opening of the University, on 26 January 1918, was the day commemorated to the memory of Georgian King David the Builder. A church in the TSU garden, named after the King, has been functioning since 5 September 1995. In 1989 the University was named after its founder - Ivane Javakhishvili.

One of the founders of TSU Petre Melikishvili, an eminent chemist, was elected as the first rector. At the start, the university had only one faculty – the faculty of philosophy. In the beginning of 1918 the board of professors and lecturers numbered 18, the student body of the university accounted 369 students and 89 free listeners.
Despite the Communist ideology and censorship, Tbilisi State University managed to maintain enthusiasm, devotion to national ideals, and establishment of scientific centers and raised the prominent members of Georgian intelligentsia.

After the collapse of the Soviet Union, in the end of the 20th century, a new era started for TSU: Together with Christianity, the historical mission of the country- to grow the sense of national self-consciousness and care for the spiritual ideals was included among the university goals.

Today the number of professors involved in teaching and training is around 3275, including 55 academicians and corresponding members of the academy, 595 professors and doctors, 1246 assistant professors and candidates of sciences. Over 35 thousand students are pursuing their degrees at 8 regional branches of the university. A very important step toward modernization was in 1994 when the university scientific council adopted "The Concepts of University Education”. The document officially introduced new instruction structure at the University that transferred from one level (5 years) study system to two-level system and advanced to integrate in the European educational environment.


Sioni Church (Tbilisi)

Sioni Church (Tbilisi)


One of the famous memorials in the old city - Sioni Church in honour of Virgin Assumption or just Sioni. The street is correspondingly called Sioni, where you can get via Erekle the Second street. It is called so in honour of Jerusalem Sioni. The primary construction is dated by the period of Vakhtang Gorgasali (446-499) and was completed in the seventh century. During the centuries Sioni was exposed to destruction and suffered numerous times.

In 1226 Djelal-Ed-Din with a huge army invaded Georgia and occupied Tbilisi. Shah ordered to take off the dome of Sioni Cathedral and put his tent instead of it on the top, to see a burning city and tortures of Christians who didn't disgraced holly icons. Then a lot of people were beheaded and thrown to the Mtkvari River. One hundred thousand Georgian martyrs were executed in this way. A terrible earthquake followed and the tent fell down from the top of the cathedral. In the cathedral Saint Nino's sacred rood made from two peaces of vine fixed with each other with enlightener's hair is kept. This rood was taken to Russia in 1752 and it was brought back only in 1801.


ნარიყალა– კედლებზე შემონახული ისტორია

ნარიყალა – კედლებზე შემონახული ისტორია

(nariyala - kedlebze shemonaxuli istoria)


თბილისი წარმოუდგენელია ნარიყალას ციხისა და მისი ხედების გარეშე. ეს იდუმალი ციხე სიმაგრე თბილისს ჩვ. წ. IV საუკუნიდან იცავს. წერილობითი წყაროს მიხედვით თავდაპირველად ციხეს „შურის ციხეს უწოდებდნენ“. დროთა განმავლობაში, განსაკუთრებით კი დავთ აღმაშენებლის მეფობის დროს, ციხე–სიმაგრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.
საუკუნეთა მანძილზე თბილისი და მისი დედაციხე მრავალჯერ დაანგრია მტერმა. ასევე ბევრჯერ აღდგა იგი და ცხადია, დანგრეულ ძველ ნაგებობათა ადგილას იგებოდა ახალი, რის შედეგადაც ზოგჯერ მთლიანად ისპობოდა ძველი შენობის კვალი. თბილისის დედაციხის ტერიტორიაზე ადრეფეოდალური ნაგებობებიდან მხოლოდ ციხის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მდგარი კოშკებია შემორჩენილი, რომელიც თლილი კვადარატული ქვებით არის ნაგები და ვახტანგ გორგასლის ეპოქით თარიღდება.
ნარიყალის ტერიტორიაზე ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების აღმოჩნდა გუმბათიანი ტაძრის ნაშთი. ეს ტაძარი თავისი გეგმით თითქმის სრული ანალოგი ყოფილა მდ. მტკვრის მარცხენა ნაპირზე მდგომი მეტეხის ტაძრისა. ვახუშტი ბაგრატიონი თბილისის დედაციხეში მდგომ ეკლესიას წმ. ნიკოლოზის სახელობისად მიიჩნევს. წმ. ნიკოლოზის ტაძარი თითქმის მთლიანად იყო დანგრეული და მიწით

დაფარული. თხრის შედეგად აღმოჩნდა, რომ ტაძარი ნაგები იყო ქვისა და აგურის წყობით, კირის ხსნარზე. კედლები შემოსილი ჰქონია თლილი ქვის პერანგით, რომლის დიდი ნაწილი სხვადასხვა სახის ორნამენტებით იყო შემკული. ვახუშტის გეგმაში ტაძარი ჯვრის ტიპის გუმბათიან ნაგებობას წარმოადგენს. ტაძრის შიდა კედლები ჩანს, ფრესკებითი იყო მოხატული. 90-იან წლებში წმ. ნიკოლოზის ტაძარს ჩაუტარდა რესტავრაცია. ამჟამად ეკლესია თავიდან ბოლომდე აღდგენილია.
თბილისის დედაქალაქად გადაქცევის შემდეგ ნარიყალის ციხე არაერთი თავდასხმისა და შემოსევის საგნად იქცა. V – საუკუნეში ნარიყალა და თბილისი დაუნგრევიათ სპარსელებს. ნარიყალას ციხეს ვერაფერი დააკლო ბიზანტიელმა იმპერატორმა ჰერაკლემ, 627 რომელმაც თავისი ლაშქრის დიდი ნაწილი შესწირა ციხის აღებას, მაგრამ ვერაფერი დააკლო. რის შემდეგადაც ჰერაკლემ ციხის აღება დაავალა ადარნასე ერისმთავარს, რომელმაც ციხის თავი მოტყუებით შეიპყრო. არაბთა საქართველოში ბატონობისას, VII საუკუნეში, ნარიყალა არაბთა მფლობელობაში იყო. შემდგომში ციხე გამოიხსნა დავით აღმაშენებელმა 1122 წელს. ნარიყალა მონღოლების დროსაც იქნა დარბეული. სწორედ მონღოლებმა შეარქვეს “ნარინ ქალა”, ანუ პატარა ციხე. 1386 წელს თემურ-ლენგმაც მიწასთან გაასწორა ციხე.
XVII საუკუნეში სპარესელების ბატონობის დროს საქართველოში თბილისის დედაციხეც მათ ხელში იყო. ამავე საუკუნეში ციხე შეუკეთებია როსტომ-ხანს, რომელსაც ასევე სპასრული გარნიზონებით გაუძლიერებია ციხე.
1747 წელს მეფე ერეკლე II-მ ნარიყალა გაანთავისუფლა საპარსელებისგან, მაგრად ეს თავისუფლება დაამთავრდა 1795 წელს აღა-მაჰმად ხანის შემოსევის დროს. 1827 წელს ციხის გალავნის დიდი ნაწილი მიწისძვრამ დააზიანა და დაანგრია.
დღეს ნარიყალა ძველი თბილისის ისტორიის მაცნე და ერთ–ერთი სავიზიტო ბარათია.


გაბრიელი (ქორეპისკოპოსი) - კახეთის მთავრები

გაბრიელი (ქორეპისკოპოსი) - კახეთის მთავრები

(gabrieli (qorepiskoposi) - kaxetis mtavrebi)

გაბრიელი — კახეთის მთავარი (ქორეპისკოპოსი), გარდაბნელ დონაურთა საგვარეულოდან. ვახუშტის ცნობით გაბრიელი კახეთის რიგით მეოთხე მთავარი იყო. მისი მმართველობის დროს (861-881) თბილისის ამირამ გაბულოცმა კახეთის სამთავროს წაართვა გარდაბანი.


გრიგოლი (VIII ს.) - კახეთის მთავრები

გრიგოლი (VIII ს.) - კახეთის მთავრები

(grigoli VIIIs. - kaxetis mtavrebi)


გრიგოლი, კახეთის პირველი მთავარი. VIII საუკუნის 80-იან წლებში გააერთიანა კახეთი, კუხეთი და გარდაბანი და იწოდა კახთა მთავრად ანუ ქორეპისკოპოსად. ვახუშტის მიხედვით გრიგოლი მთავრობდა 787-827. იგი აქტიურად მონაწილეობდა ქართულ სამეფო-სამთავროთა შორის პირველობისა და ბატონობისათვის ბრძოლაში.

IX საუკუნის დასაწყისში დაიპყრო შიდა ქართლის ნაწილი. გრიგოლის წინააღმდეგ გაილაშქრეს ტაო-კლარჯეთის დიდმა მთავარმა აშოტ I კურაპალატმა და აფხაზთა მეფე თეოდოს II-მ. გრიგოლს ეხმარებოდნენ მთიელები, წანარები და თბილისის ამირა. ბრძოილა მდინარე ქსანზე მოხდა. გრიგოლი დამარცხდა და მის მიერ დაპყრობილი შიდა ქართლის ნაწილი აშოტ კურაპალატმა დაისაკუთრა.


დავითი (ქორეპისკოპოსი) - კახეთის მთავრები

დავითი (ქორეპისკოპოსი) - კახეთის მთავრები

daviti (qorepiskoposi) - kaxetis mtavrebi


დავითი, კახეთის ქორეპისკოპოსი (მთავარი) ) 976-1010, კვირიკე II-ის ძე. მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრეები ჰქონდა ქართლშიც. ებრძოდა საქართველოს მეფე ბაგრატ III-ს, რომელიც კახეთ-ჰერეთის შემოერთებისათვის იღვწოდა. დაახლოებით 1010, დავითის მემკვიდრის კვირიკე III-ის დროს, ეს ბრძოლა კახეთ-ჰერეთის საქართველოს სამეფოსთან შეერთებით დამთავრდა.


ვაჩე (კახეთის მთავარი)

ვაჩე (კახეთის მთავარი)

(vache - kaxetis mtavari)


ვაჩე, კახეთის მთავარი (ქორეპისკოპოსი) 827-839, გარდაბნელთა ტომიდან. ვაჩე უნდა იყოს "მატიანე ქართლისაჲში" მოხსენიებული დაჩი ქორეპისკოპოსი (იოვანე ქვაბულის ძის შვილი). ამ დროს კახეთის სამთავროში გარკვეული უპირატესობა მოიპოვა გარდაბნელთა ტომმა.

827, კახეთის მთავრის გრიგოლის გარდაცვალების შემდეგ, მათ შეთქმულება მოაწყვეს, ხელში ჩაიგდეს კახეთ-კუხეთ-გარდაბნის ხელისუფლება და ვაჩე გაამთავრეს.


კვირიკე I (კახეთის მთავრები)

კვირიკე I (კახეთის მთავრები)

(kvirike I - kaxetis mtavrebi)


კვირიკე I, კახეთის მთავარი (ქორეპისკოპოსი) 892-918. მისი მმართველობის დროს საქართველოს შემოესია აბუ ლ-კასიმი (აბუ ლ-კასიმის ლაშქრობა საქართველოში 914) და დაიპყრო კახეთის ციხეები უჯარმა და ბოჭორმა. კვირიკე I დაუზავდა მას და უჯარმა დაიბრუნა. დაახლოებით 915 კვირიკე I-მა აფხაზთა მეფე კონსტანტინე III-თან ერთად გაილაშქრა ჰერეთის წინააღმდეგ. მოკავშირეებმა დაიპყრეს და გაინაწილეს ჰერეთის პუნქტები არიში (ახლანდელი მთისძირი), გავაზი (ახლანდელი ახალსოფელი), ორჭობი. კვირიკე I-ს ერგო ორჭობი. რამდენიმე ხნის შემდეგ ჰერეთის მეფემ ადარნასე პატრიკმა ისარგებლა კახეთის სამთავროს საგარეო-პოლიტიკური ვითარების გართულებით და დაკარგული ტერიტორიები დაიბრუნა.


კვირიკე II (კახეთის მთავრები)

კვირიკე II (კახეთის მთავრები)

(kvirike II - kaxetis mtavrebi)


კვირიკე II, კახეთის მთავარი (ქორეპისკოპოსი) 929-976. მას განუდგნენ გარდაბნელი აზნაურები და მხარი დაუჭირეს გიორგი II აფხაზთა მეფეს, რომელიც იბრძოდა კახეთის შესაერთებლად. კვირიკე II-ს უღალატა მისმა ძმამ შურტამ და აფხაზთა მეფეს გადასცა უჯარმის ციხე. გიორგი II-მ დაიპყრო ბოჭორმის, ლოწობნის და ნახჭევნის ციხეებიც. კვირიკე II-მ თავი დამარცხებულად ცნო. მაგრამ მას დაეხმარნენ ქართლის აზნაურები და კახეთი დაიბრუნა. 957 აფხაზთა მეფემ თავისი შვილი, ქართლის ერისთავი ლეონი, გაგზავნა კახეთის დასამორჩილებლად, მაგრამ გიორგი II-ის გარდაცვალებამ აიძულა ლეონი დაზავებოდა კვირიკე II-ს, რომელმაც თავი აფხაზთა მეფის ვასალად ცნო. რამდენიმე ხნის შემდეგ ლეონ III-მ განაახლა ბრძოლა კახეთის წინააღმდეგ, მაგრამ მიზანს ვერ მიაღწია. კვირიკე II-მ მთლიანად, არადგინა თავისი სამფლობელო და საზღვრები არაგვის დასავლეთითაც კი გადაიტანა. 70-იან წლებში შინაფეოდალურმა ომებმა აფხაზთა სამეფო დაასუსტა. ამით ისარგებლა კვირიკე II-მ და დაიწყო ბრძოლა ქართლისათვის, მაგრამ უშედეგოდ.