რა უსაზღვროა ფრთაგაშლილი ზაფხულის ვნება

რა უსაზღვროა ფრთაგაშლილი ზაფხულის ვნება

(ra usazgvroa frtagashlili zafxulis vneba)


რა უსაზღვროა ფრთაგაშლილი ზაფხულის ვნება.
სხივდახანძრული მზის ტალღებზე,
ურცხვი ამბორი.
ვიღაც შედგება
ცდაში დაღლილს გადათვლის წამებს.
და მზის დისკოზე გამოჩნდება,- ტორეადორი.
მწვანე თვალები გაიელვებს ზოლიან ტყავში,
ბრჭყალალესილი საკუთარ ჩრდილს დაედევნება.
ზანტი ზმორებით გადატყდება ნაბიჯში ზოლი
სადღაც კუთხეში, მზის ერთ პეშვზე დაესვენება.
...და მზე გარუჯავს აივნებზე შიშველ სხეულებს.
უკვდავებაში გადაიყვანს მხატვარი ტილოს.
ვიწრო ქუჩაზე, ქალის კაბა გაილანდება.
მასზე ოცნებით გადაცურავ ვნებიან ნილოსს!
რა უსაზღვროა ფრთაგაშლილი ზაფხულის ვნება!


სად არ გძინებია სიყვარულო

სად არ გძინებია სიყვარულო

(sad ar gdzinebia siyvarulo)


სად არ გძინებია სიყვარულო,
რა არ გდებია სასთუმლად,
რამდენი ვინმე აცდუნე და
რამდენმა თვითონ გაცდუნა..

ვის არ უძებნია ზეწარზედ,
თვალი დაკარგული ბეჭდის,
ვის არ გასჩენია შენს გამო,
განუკურნებელი ეჭვი..

რამდენჯერ მოხვედრილხარ ქარში და წვიმაში,
რამდენჯერ მოგხვედრია სილა,
დაღლილ-დაქანცული უზომოდ,
სად არ მივარდნილხარ ძილად...

ზოგჯერ მოუხეშავს, ზოგჯერ მორცხვს,
ხელში ყვავილებიც გჭერია,
ჯოჯოც ყოფილხარ, სატანაც და
უმშვენიერესი ფერიაც!

მეფეც შენა ხარ და მონაც საცოდავი,
ჯარისკაციცა და სარდალიც,
ისე მტყუანი ხარ, ისე მატყუარა
და.. ისე უცნაურად მართალი...

დღეს რომ პეპელა ხარ მოფარფატე,
ხვალ მახრჩობელა ხარ უკვდავი,
თუმცა მოკვდავი ხარ, სუსტი, დაუცველი,
მაინც შენვე ხარ უკვდავი!

მე რომ შორს მგონიხარ უცებ აქ გაჩნდები,
მე რომ აქ მგონიხარ, იქა ხარ...
მძულხარ სიყვარულო! მძულხარ სიყვარულო!
მძულხარ სიყვარულო და მაინც მიყვარხარ!!!!!!


შენი თვალები მიყვარს ხანდახან

შენი თვალები მიყვარს ხანდახან

(sheni tvalebi miyvars xandaxan)


შენი თვალები მიყვარს ხანდახან,
მე მიყვარს შენი ლამაზი სევდა...
დაგეძებ როცა ჩემთან არა ხარ,
გაგირბი როცა მოდიხარ ჩემთან...

შენი ოცნება მიყვარს ყოველი,
შენი ნატვრა და შენი ნუგეში.
რა რიგ ნაზი ვარ როცა მოგელი,
როცა მოდიხარ რად ვარ უხეში?


მიყვარს!

მიყვარს!

(miyvars)


მე მიყვარს, როდესაც არაფერს განვიცდი,
თითქოსდა,
მარტივად ველი ჩემს დასასრულს,
და ვიცი, წასვლის წინ, ზღურბლს აქეთ დაგიცდი,
რომ ერთად გადავცდეთ მიწიერ გაზაფხულს.

მე მიყვარს, როდესაც ფიქრისგან დაცლილი
ვდგავარ და იმ ფრაზებს,
რომლებიც დავფანტე ლექსებში,
დავცინი,
მერე კი ცინიზმსაც დავცინი,
ჯინაზე.

და რომ მენატრები, მიყვარს ეს შეგრძნება,
მიყვარს დახრჩობამდე,
შეშლაა ნამდვილი,
როდესაც სუნთქვაც კი საშინლად მბეზრდება,
და ტვინშიც ფესვს იდგამს სიგიჟის ადგილი.

მე მიყვარს, როდესაც ზიხარ და მომელი...
იმ რეალობაზე, ადრე რომ გაგვწირა,
ორივეს იმდენი გვაქვს საამბობელი,
გავჩუმდეთ,
ან, თუნდაც, დუმილსაც ვკრათ წიხლი.

მე მიყვარს, სიტყვით რომ ვამცირებთ მანძილებს,
თითქოსდა, მარტივად,
ხელებით, გულებით
უხმოდ, ხან ხმაურით, სიცოცხლეს ვამძიმებთ
და სიკვდილს ვაშიშვლებთ, ვამცირებ.


ძალიან მალე იცლება ჭიქა

ძალიან მალე იცლება ჭიქა

(dzalian male icvleba chiqa)


ძალიან მალე იცლება ჭიქა
ძალიან მალე იღლება თვალი
ძალიან მალე,ძალიან მალე
იცვლება აზრი,იშლება კვალი.
მე კი კვლავ გულის კარნახით ვცხოვრობ
ჯერ ვერ ამოვდე გრძნობას სადავე,
ჯერ ვერ მოვუღე ოცნებას ბოლო
ვერ მოვუშალე იმედს სათავე.
და კვლავ იმ პირველ ელდით ვარ სავსე
ვით ციხე მტრებით გარემოცული...
თუმცა თვალები დაბერდნენ გზაზე

და ვერ გიხილეს ჩემთან მოსული.


მიყრილი ფუნჯები

მიყრილი ფუნჯები

(miyrili funjebi)


მიყრილი ფუნჯები, მიყრილი ფანქრები,
მიტოვებული ქაღალდზე სევდა,
კვლავ იდუმალი ჩემი თვალები,
შენმა ხელებმა მოხატა ფერმკრთლად.

შავი ლაქებით დასვრილ ნაჭერზე,
მინდა ვიპოვო სიუხვე ფერთა,
სრულიად უცხომ კარგად აღმიქვი,
მადლობის მეტი რა მეთქმის შენთან.

ჩემო მხატვარო, მოდი დამხატე,
სწორედ ისეთი, როგორიც დღეს ვარ,
ოღონდ ეცადე ასევე მძაფრად,
არ გამიმუქო თვალებში სევდა.


მე მაქვს მიზეზი შენ რომ მიყვარდე

მე მაქვს მიზეზი შენ რომ მიყვარდე

(me maqvs mizezi shen rom miyvarde)


მე მაქვს მიზეზი შენ რომ მიყვარდე,

რადგან კარგი ხარ, ძალიან კარგი.

მე მაქვს უფლება შენმა შემყურემ,

რომ ჯანდაბამდის გავგზავნო დარდი.

მე მინდა მხოლოდ ჩემზე ფიქრობდე,

შენი ფიქრების კელაპტრად ვენთო,

გაგიხარდება – მე დამიძახო!

გაგიჭირდება – ჩემს მხარს დაეყრდნო!

მინდა სუნთქავდე ჩემს ზიარ ჟანგბადს,

ერთად ვუმზერდეთ აისს და წყვდიადს,

რომ აუტანელ აგვისტოს ხვატში,

ჩვენთვის მღეროდეს ზიარი წვიმა.

ვუსმენდეთ ჩვენი გულების ძგერას,

ბებერი მუხის მყუდრო ჩეროში,

არ გვჭირდებოდეს არც ერთი სიტყვა,

მხოლოდ ერთურთის ცქერით ვტკბებოდეთ.

ამ უზარმაზარ,ზიარ მიწაზე,

სიყვარულისგან მთვრალი დავდივარ,

მე მაქვს მიზეზი შენ რომ მიყვარდე,

რადგან ვიცი რომ მართლა კარგი ხარ!


შენი ბრალია

შენი ბრალია

(sheni bralia)


ზღვამ მზეს მობანა პირი-ვნებიანს
და ცეცხლს უკიდებს შენს ბავშვურ თვალებს,
ამ ქვეყნად რაც კი გვირილებია,
დაგიკრეფ, მერე მიდი და თვალე...
მერე მიდი და, თითო ფურცელი
ცაში აპნიე ვარსკვლავცვენებად...
შენს გამოხედვას თუ გავუძელი
მწველი თვალების უხმო ჩვენებას
დაგკითხავ მერე, ვისი ბრალია,
(ცის გუმბათზე რომ ავა მზე-მაშინ)
ღიმილს რომ მიცვლი თორმეტბალიან
თორმეტბალიან გულისცემაში....
ამინდი შენი ხასიათია,
მზეს შენთან ერთად უყვარს ანთება
შენი ბრალია, ყოველ განთიადს
მთვარეს ჩასვლა რომ აგვიანდება.
ზღვამ მზეს მობანა პირი-ვნებიანს
და ცეცხლს უკიდებს შენს ბავშვურ თვალებს,
ამ ქვეყნად რაც კი ოცნებებია,
დაგიკრეფ, მერე მიდი და თვალე...


გიტარით ითქვას

გიტარით ითქვას..

(gitarit itqvas)


ვხედავ როგორ თრთის შენი ხელები
და ღვთაბასთან ვხედავ მსგავსებას
გიტარის სიმებს რომ ეფერები
რატომ ვერ მამჩნევ, რა გემართება?

ათასჯერ კოცნი დამწვარ საწამლავს
მინდა ერთმანეთს დაშორდეთ მალე
თორემ მიყვარხარ, რა მეშველება
მოკვდე და ვეღარ გიხილო ხვალე...

ანთებულ თვალებს აპარებ ჩემსკენ
მაგ მზერით მიწვავ სულსა და სხეულს,
ხომ შეიძლება ცხოვრების გზებზე
გვერძე დამიდგე მოარულს ეულს...

მინდა სიტყვებით მოგიყვე რამე
და ვერა ვპოვებ შესაფერ სიტყვას
თუ რამ გვითქვია ოცნებით ღამე
დღეს ყველაფერი გიტარით ითქვას..


როცა მოვკვდები

როცა მოვკვდები

(roca movkvdebi)


როცა მოვკვდები, იტირებენ, ვიცი, ჩემები.
როცა მოვკვდები ყველას უცხოდ მოგეჩვენებით,
ხელს ვერ შემახებთ, სიცივისგან დაიბინდებით,
ჩემი ერთგული მეგობრებიც კი შეშინდებით.
მერე ამოხვალ ამომიტან ლამაზ ყვავილებს
სხვის დღეობაზე შესანდობარს ჩუმად დამილევ,
თუ მომიგონებ მხიარული, ლაღი ფიქრებით
ქვეყნად ყველაზე ბედნიერი მკვდარი ვიქნები
და როცა ასწევ ღვინით სავსე თიხის ფიალას
გულჩათხორბილი დაგუბებულ სევდას გზას მისცემ.
ხმაგაბზარული ჩუმად იტყვი ჩემს შესანდობარს,
სხვის დასანახად ნუ იტირებ, ჩემს თავს გაფიცებ.
ყაყაჩო დარგე, ეს ნიშანი გაზაფხულისა,
რადგან ფერს მისცემს მაგ საფლავის უფერულ ლოდებს,
ვარდები დარგე მოციმციმე თეთრი ფურცლითა,
რადგან ბულბული ვარდის ტოტზე მოთქვამს და გოდებს.
არ დაგავიწყდეს ია, ნაზი იასამანი,
ორქიდეები, ასტრები და ქრიზანთემები,
სხვას ნუ ენდობი, ყვავილები ვიცი რომ გიყვარს
მიუალერსე ისე თითქოს მე მეფერები.
როცა მოვკვდები, არ დაღვარო ბევრი ცრემლები,
გაიფიქრე რომ შენი ცრემლი ცოცხალს არ მახსოვს,
არ მომაკარო შენი თბილი, სათნო ხელები,
შენს გულს რომ ვიგრძნობ ჩემთან ახლოს, ისიც გამათბობს.
მნახე და უცებ გატრიალდი აღარ მიტირო,
ვიცი დარდით და მწუხადებით სხვას ვერ წაბაძავ,
თუ სიცოცხლეში მონატრებამ მომიღო ბოლო
მკვდარს მაინც შენი სიახლოვით ნუღარ დამტანჯავ…


აჰაანდე

აჰაანდე

(ahaande)


როდესაც ფიქრობ სამყაროს შესახებ,
სადღაც შორს გაქცევა გინდა
საითკენ არ იცი, ღრიალით შესძახებ
ნუთუ დაბადება ღირდა?

ყველგან სიყალბეა, ყველგან ტყუილია,
სიმართლე ხო უკვე დაკრძალეს,
სულის სიმშვიდის მისაღწევად
თავს შეაფარებ ნაკრძალებს.

მერე რეალობა გენატრება
და ფეისბუქზე ჩატავი,
გულზე ტყე აღარ გეხატება,
ბედმა ამოგდო ლაგამი.

წიგნში იკარგები ისევ,
სვე-ბედის დაძლევას ცდილობ,
შავი მერანი მისდევს,
იმათ ვისზეც შენ ფიქრობ.


რაღა დავწერო?

რაღა დავწერო?

(raga davwero?)


რაღა დავწერო?
რაღა შევქმნა?
რაღა გიამბო?
რაღას შევეხო ჩემს სულში და
ავახმიანო?
დამრჩა სევდა და
უსაშველოდ მუქი "ცოდვები"
და ,რომ დავწერო
წასაკითხად შემეცოდები...
ეხლა ზამთარი ნაადრევად
მინგრევს დარაბებს...
გადავიტანო იქნებ ბოღმა
დარდი,
ხვალამდე....
მერე სინათლე და სარკეში
ნაპოვნი ღიმი...
წამალზე მეტად გამიყუჩებს
ნაღველს და ტკივილს...
შემომათენდა, უშენობა
ფსკერისკენ მძირავს...
შენ ეხლა მასთან თავმიდებულს
ლამაზად გძინავს..
აი,რა არის მარტო მყოფი ქალის
ეჭვები?!
ხვალ პატიებას ამ ლექსისთვის
შეგეხვეწები!!!!
თუმცაღა ვიცი გადაწონის...
ბრაზსაც ვინახავ...
რადგან იცი,რომ უსაშველოდ
მე შენ მიყვარხარ!!!!!!