ქალსა დავეძებ

ქალსა დავეძებ

(qalsa davedzeb)


ქალსა დავეძებ რომელიც, ლამაზი იყო ვარდზეო,
წავედი ბევრი ვიარე ვეძებე ათას მთაზეო,
ბარშიც ჩამოველ ვეძებე ვერა გავიგე მასზეო,
ბოლოს ავიღე კალამი ლექსი დავწერე მასზეო.
ვერ ვრითმე ტვინი არ მეყო,საქები მეთქვა შენზეო,
სანამ მე სიტყვებს ვიპოვი კალმახი ავა ხეზეო,
მე რითმვა რომ არ ვიცოდი,მიტომ ავდექი ფეხზეო,
საძებრად გამოვეშურე,ბარგი გადვიდე მხრებზეო,
შენი ამბავი შევიტყვე ცრემლი გადმეკრა თვალზეო,
უფალს რომ მადლი შევწირე ხატი გამოჩნდა ცაზეო,
ჩემ გზას უფალი უდზგვოდა კვალი დატოვა გზაზეო,
მეც მის კვალს რომ გამოვზდიე ავედი კლდისა წვერზეო,
სანამ შენ ეამეს იტყოდი,ყური დაგადე გულზეო,
შენი ხმა რომ გავიგენე,ამბორი ვიწყე ხელზეო,
ნუკრის თვალები შემხედე ფერი მოგეცა ტანზეო,
შენც მიხვდი ბედი ვიყავი,წამომყევ ღვთისა გზაზეო,
უფალმა ორნივ დაგვლოცა ხატი გადვადგა თავზეო,
ჩვენც მივხვდით „სიყვარულისთვის კაცია ქვეყანაზეო“


მინდოდა შემექმნა გრძნობა

მინდოდა შემექმნა გრძნობა

(mindoda shemeqmna grdznoba)


მინდოდა შემექმნა გრძნობა,-სიყვარულის წმინდა ტაძარი,
მომეხატა და გამეკვეთა ვიწრო სარკმელი,
მე ვოცნებობდი გუმბათზე და ხმებიც მესმოდა,
როგორ საამოდ ჩამოჰკრავდნენ წმინდა ზარები.
ტაძარს ექნებოდა ფართო კედლები
და დავხატავდი შემოდგომის გაცვეთილ ფოთლებს,
არ მსურდა კარი,რადგან ვინმე უხეში ლოთი,
დაუფიქრებლად მომაყრიდა გამოცლილ ბოთლებს.
მსურდა,ტაძარში შემოსულიყო ვინმე სარკმლიდან
და ჩაბნელებულ გარემოში სხივი აენთო,
მერე ჩვენ ერთად დავხატავდით კედლებზე ბავშვებს,
პატარა ფრთებიც გამოჩნდებოდა ალბათ აკვნიდან,
და ნელანელა ოცნებებმა შეისხეს ფრთები,
ილუზიებში რეალური სხივი აენთო,
ახლა,როდესაც ყველაფერი დასრულდა,ვხვდები,
ჩემი თამაშით უნებურად ღმერთიც გაერთო...
მერე თავისით მოიხატა კედლები ბავშვებით,
მესმოდა ტირილი,შვილები მიხმობდნენ.


ჩემი ლექსი-უპასუხო კითხვები .... ?

ჩემი ლექსი-უპასუხო კითხვები.....?

(chemi leqsi-upasuxo kitxvebi ... ?)


ვინმეს ვუყვარვარ? ან იქნებ არა.
კითხვები..უპასუხოდ... ნუთუ არ კმარა.
დუმილი... მხოლოდ დუმილი ფარავს
იმ ჩემს დიდ გრძნობას, რომელსაც ვმალავ.
იქნებ სიტყვები ზოგჯერ ზედმეტია
იქნებ თვალები, მართლაც ხდის ფარდას,
ყველაფერი ხომ მართლაც ნათელია
მხოლოდ ერთადერთი იმ გრძნობის გარდა.
ისევ კითხვებია მუდამ ჩემს ირგვლივ
თუმცა ვიცი, რომ პასუხი არ ჩანს.
მხოლოდ კითხვები. უკვე მომბეზრდა
არ მინდა დავიჯერო, რომ სხვას ეს არ აქვს.
ნუთუ იგივეს სხვა არ განიცდის,
ნუთუ კითხვებზე პასუხიც მას აქვს.
ალბათ ლექსით ვცდილობ პასუხი მივიღო
ეს ყველაფერი აზრს მართლაც კარგავს.
რატომ? ვინა ვარ? საიდან? რისთვის?
კითხვები,რომელზეც პასუხი მიჭირს.
ან იქნებ არ მინდა სიმართლის დანახვა
იქნებ, პასუხი მართლაც არ მიღირს.
ეხლაც გამიჩნდა რაღაცის კითხვა?
ესეც უპასუხოდ არ დარჩეს-მინდა.
”ფიქრებს არ მიეცე”-ნეტა ეს ვინ თქვა?
ამ ლექსის დაწერა მგონი არც ღირდა.


გაგონდება თუ არა

გაგონდება თუ არა

(gagondeba tu ara)


გაგონდება თუ არა
კარალეთის დღეები,
მთების ლურჯი კამარა -
უცხო სამოთხეები?
კიდევ შეგრჩა თუ არა
მხიარული თვალები?
თუ დრომ გადაუარა
და ჩაუქრო ალები?
მოვდიოდით მხარდამხარ
და დრო გვეუარესა,
აწ არ ვიცი, სადა ხარ
და რომელსა მხარესა.


მე გეუბნები რომ არ მიყვარხარ

მე გეუბნები რომ არ მიყვარხარ

(me geubnebi rom ar miyvarxar)


მე გეუბნები რომ არ მიყვარხარ
მაგრამ რატომღაც ვდარდობ ძალიან...
მე გეუბნები არ მემეტები
სხვები ხომ შენთვის არა არიან...
მე მინდა ისევ გესმოდეს ჩემი
ჩემი სიტყვები და სევდა შენზე,
როგორ გაგცვალო ან არ მიყვარდე
მე ხომ ვერასდროს ვერ ვფიქრობ სხვებზე...
მე გეუბნები თითქოს ის არ ვარ...
დავკარგე ფერი მე სილამაზის,
ხომ შეიძლება გამოვიცვალე
მაგრამ შენ ჩამრჩი გულში მარადის...
შენ გინდა ისე, ისე მიყვარდე...
და არ დაგტოვოს ჩემმა ფიქრებმა...
მე ისევ ისე ნაზად მიყვარხარ,
არ მინდა სული აგივსოს ნისლებმა...
მე გეუბნები რომ არ მიყვარხარ...
მაგრამ რატომღაც ვერ მიგატოვე...
შენი ცივი და მტკიცე სიტყვები
გულში ღრმად ისე ჩავიმახსოვრე...
ახლა ვიძახი - მე ვცოცხლობ შენით...
ცხოვრება ისე არაფერია...
მე სიყვარულის და მონატრების...
ოცნების ფერი შემომერია...


და განა ერთი?

და განა ერთი ?

(da gana erti ?)


და განა ერთი? ათასი ღამე შემომიწირავს,
ათიათასჯერ თრთოლვით მითქვამს შენი სახელი,
შენი ლანდის წინ დამიჩოქია მე ვითა მწირსა,
და ცრემლიანი თვალებით მითქვამს შენი სახელი.
და მე სულ ასე შენზე ფიქრში გავათევ ღამეს,
და მე სულ ასე შენზე ფიქრში დამათენდება,
დაგელოდები, მთელი ცხოვრება დაგელოდები,
სანამ ჭაღარა თოვლის ფიფქად დამათოვდება...


მეგონა ჩემზე ფიქრობდი

მეგონა ჩემზე ფიქრობდი

(megona chemze fiqrobdi)


მეგონა, ჩემზე ფიქრობდი, მე ხომ ამ ფიქრით ვცდებოდი,
მეგონა, ჩემთვის სუნთქავდი, მე ხომ ამ სუნთქვით ვცხოვრობდი,
მეგონა, შენი თვალები ჩემს სიყვარულს მალავდნენ,
მეგონა, ჩვენი გულები თითქოსდა ერთად სუნთქავდნენ,
მეგონა, ჩვენი ოცნება ფრთებს შეისხამდა, იფრენდა,
მეგონა, შენ მე გიყვარდი, მაგრამ მე მხოლოდ მეგონა...


მინდა სასმისივით დაგეცალოს

მინდა სასმისივით დაგეცალოს

(minda sasmisivit dagecalos)

მინდა სასმისივით დაგეცალოს,
სადმე,მტერი თუ გყავს ათიოდე,
ტკივილი სიხარულში გაგეცვალოს,
ამაყი,უდარდელი დადიოდე.
მინდა სიყვარულმა დაგაჯეროს,
უკუნი გაგინათონ კელაპტრებმა,
მიზანთან არაფერმა გაგაჩეროს,
აგიხდეს,თუკი რამ გენატრება.
მინდა ბედნიერი კაცი იყო,
დარდმა არ დაგიმონოს მცირედმა,
გრძნობისგან არასოდეს დაცლილიყო,
ბოლომდე გიმეგზუროს იმედმა.
მინდა სასმისივით დაგეცალოს,
სადმე,მტერი თუ გყავს ათიოდე,

წუხილი სიხარულში გაგეცვალოს,
ამაყი,უდარდელი დადიოდე


ბოდიში, მე წავალ

ბოდიში, მე წავალ

(bodishi, me waval)


სიჩუმე…
და მხოლოდ შრიალი ფოთლების,
წამის წინ სიტყვები: “მიყვარხარ ძალიან”
ახლა კი სხეულის შიგნიდან გრძნობები
ცრემლებად ჟონავენ დაბურულ თვალიდან.

სიჩუმე…
ნერვებმა გახეთქეს აორტა,
კბილებმა საკოცნი ტუჩები შეჭამეს,
ლოდინი პასუხის უეცრად გაორდა,
ან “მეც” და ან კიდევ “ბოდიში მე წავალ”

სიჩუმე…
და მხოლოდ შხაპუნი წვეთების,
წამის წინ სიტყვები: “გთხოვ, მინდა წავიდე”
ახლა ვერც საკუთარ სხეულში ვეტევი
და, ალბათ, სამყაროც ვერასდროს დამიტევს.


ფერადი მომენტი

ფერადი მომენტი

(feradi momenti)


სიტყვისფერ კაბას ვამკობ ბგერებით,
რძისფერ ოთახში დუმან ფერები,
სუნთქვისფერ გრძნობას უთრთის ხელები,
მივალ და ნაზად მივეფერები…
ღალატისფერი ფეხსაცმელებით
ჩემი გულიდან უჩუმრად წახვალ,
შენ მონატრება დაგაზიანებს,
სინანულისფერ სიზმარში მნახავ..
ფორთოხლისფერი გამოგაღვიძებს,
მერე სიჩუმედ მოკვდება ბგერა,
დაბრუნებისფრად აფეთქებული,
გულში შეაღწევს ნაცნობი მზერა…


მითხარი რამე

მითხარი რამე

(mitxari rame)


მითხარი რამე, თორემ მე გეტყვი,
რა უფეროა უშენო დღე
და რა წყეული უშენო ღამე,
მითხარი რამე!
მითხარი რამე, თორემ მე გეტყვი,
როგორ ვივიწყებ შენეულ წყენას,
როგორ ვიტკიებ უშენო წამებს,
მითხარი რამე!
მითხარი რამე, თორემ მე გეტყვი,
როგორ გიცდიდი, როგორ გელოდი,
როგორ ვიცრემლე, როგორ ვეწამე,
მითხარი რამე!
მითხარი რამე, თორემ სულ მალე,
დაგავიწყდები, მითხარი რამე!


მე სანამ შენში

მე სანამ შენში

(me sanam shenshi)


მე სანამ შენში შთაგონების ძიებას ვბედავ,
სანამ შენს სუნთქვას სიოდ ვაფენ ლექსის სტრიქონებს,
უხეშ ქაღალდზე საფერებელს ვერავის ვხედავ
და ჩემი მუზაც სხვა სალოცავს ვეღარ იგონებს.

ჩემს ლექსს კი არა, საკუთარ თავს უთხარ მადლობა,
შენს სილამაზეს, შენზე უკეთ, ვინ რას გაუგებს?!
მუნჯიც რომ იყოს და ვერ შეძლოს გრძნობის განდობა,
შენს სიტურფეზე მისი მზერა გაისაუბრებს.

შენ რომ მეათე მუზა იყო, თვით დრომ ინება,
შენ ცხრა დანარჩენს ერთი ათად გასცდი პატივით...
თუ წუთისოფელს განკითხვის დღე მოევლინება,
მარადისობას შენ შერჩები წმინდა ხატივით.

სიტყვებით თამაშს რომ შევწირე დრო და გონება,
მე ცოდვად მექცეს, ოღონდ გერქვას შენ შთაგონება!