გაზაფხულმა დაკრიფა

გაზაფხულმა დაკრიფა

(gazafxulma dakrifa)


გაზაფხულმა დაკრიფა,
შენს ღაწვებზე ატმები,
ტუჩებზე კი სიმწიფით ალუბლები აფეთქდნენ!
ვიცი, ბავშვობასავით თბილად მომენატრები,
თუმცა მაინც ბოლოჯერ ვკოცნი რძისფერ საფეთქლებს...
ახლაც შენი, კვალდაკვალ,
მომდევს თბილი აურა,
ცხელი, ცხელი აპრილის, მიწის სუნი მაბრუებს...
სტრიქონებიც გავგზავნე
დროში სამოგზაუროდ,
ფრთხილად ვიხსნი გულიდან
ნოსტალგიურ თავბრუ-ებს!
ჩაბნელებულ ოთახში, მარტოობა სრულიად,
„ჰეფი ენდში" ყოველთვის სასაცილოდ მიმართლებს!
მერე რა რომ ტუჩებში კოცნა აკრძალულია?..
ბოლო სუნთქვაც ცრემლიან
თვალებისკენ მივმართოთ.
შენიღბულად შეკრული,
უხეშად გაწყვეტილი...
ახლა ერთურთს ზედიზედ ცვლიან თბილი კადრები,
ის დროა, რომ სისხლისფრად დავსვათ მრავალწერტილი...
დამალულ ცრემლებივით - ჩუმად
მ ო მ ე ნ ა ტ რ ე ბ ი


ღამით ქუჩაში დავეხეტები

ღამით ქუჩაში დავეხეტები

(gamit quchashi davexetebi)


ღამით ქუჩაში დავეხეტები
მეძახის ვიღაც, არ ვიცი რისთვის,
დამსხვრეულ ბილიკს მივყვები იქით,
ვეძებ რაღაცას, არ ვიცი ვისთვის...
მეძახის, მესმის ჩუმი ჰანგები,
სველი თვალებით მივყვები ბილიკს,
გაოცებული მივიცქერი იქით
არსებობს რაღაც? ვიღაცა რისთვის?
მე არ მოვსულვარ ვიღაცა რისთვის
მე არ მასვენებს ფიქრები მისი,
დამსხვრეულ ბილიკს მივყვები იქით
ვეძებ რაღაცას, არ ვიცი რისთვის.


ნეტავი ერთხელ მანახა შენი თვალების ხედი

ნეტავი ერთხელ მანახა შენი თვალების ხედი

(netav ertxel manaxa sheni tvalebis xedi)


ნეტავი ერთხელ მანახა შენი თვალების ხედი,
ნეტავი როდისმე წარმომედგინა სიყვარულის ხმები,
ნეტავი როდისმე გამეგო უსასრულო ხმები,
ნეტავი ერთხელ მეკოცნა შენთვის.


ვიცი დრო მოვა და მეტყვი შენ ამას

ვიცი დრო მოვა და მეტყვი შენ ამას

(vici dro mova da metyvi shen amas)

ვიცი დრო მოვა და მეტყვი შენ ამას
მოდი შენ დარჩი ნუ წახვალ სხვაგან,
შენ ჩემ ფიქრებში იყავი მუდამ,
მოგონებებში ახლაც ხარ რავქნა,
მეგონა თითქოს დაგივიწყებდი,
დრო გავიდოდა გავიფიქრებდი:
შენ სხვა იყავი და მე არ გიცნობდი
და ყოველთვის მეგონა რომ გაგიცნობდი .
ასე არ იყო და არც მომხდარა ჩემი ფიქრები იყო სიზმრები
დრო მიდიოდა და თან მიჰქონდა წუხილი ,სევდა,დარდი,ფიქრები.


ქარი გადმომძახის გიშრისფერი

ქარი გადმომძახის გიშრისფერი

(qari gadmomdzaxis gishrisferi)


ქარი გადმომძახის გიშრისფერი,
ეს ქარი ნამდვილად შეშლილია!
კუბოს იმდენი ამწევი მყავს
სიკვდილის სულ არ მეშინია.
ღარიბს შევხვდები და გავფითრდები!
ან ეს გაფითრება რისი ბრალია?!
კეთილის იმდენი მყოფელი მყავს
სიღატაკის სულ არ მეშინია!
მტკვარი ჩემსავით აიმღვრევა,
ცხელი მზე შორიდან მათბობს
შენ თუ დამაჩოქებ სიყვარულო!
სხვა მე ვერაფერი მომერევა


თუ შეგიყვარდა ოდესმე ვინმე

თუ შეგიყვარდა ოდესმე ვინმე

(tu shegiyvarda odesme vinme)


თუ შეგიყვარდა ოდესმე ვინმე.
ისე ძლიერად მე რომ მიყვარხარ,
თუ შეგაწუხა უიმისობამ,
როგორც მე ვწუხვარ ჩემთან რომ არ ხარ,
და თან მან ისე დაგასაჩუქრა, როგორც
მაჩუქე სჰენ ცივი გული
მასჰინ მიხვდები თუ როგორია
ჩემი შენდამი სიყვარული...


არ შემიძლია სულ შენთან ვიყო

არ შემიძლია სულ შენთან ვიყო

(ar shemidzlia sul shentan viyo)

არ შემიძლია სულ შენთან ვიყო,
არც უშენობა არ შემიძლია,
არ შემიძლია გითხრა მიყვარხარ
ეს სიტყვები ხომ ყველამ იციან.
არ შემიძლია გულში ჩაგიკრა,
გაკოცო ესეც არ შემიძლია,
არ შემიძლია შენ გიღალატო
ეს ჩემი სულის წმინდა ფიცია.
მე სიყვარული ამაზე დიდი,
ამ,აზე წრფელი არ შემიძლია...
არ შემიძლია სულ შენთან ვიყო,
არც უშენობა არ შემიძლია!!!


ამ ცხოვრებაში

ამ ცხოვრებაში

(am cxovrebashi)


ამ ცხოვრებაში
მე ვარ სულ მარტო,
ოღონდ არ მკითხო,
ვერ გეტყვი რატომ.
ამ ცხოვრებაში მე ვარ ეული,
მაგრამ მკვდარია ჩემი სხეული.
მე აღარ ვიტვლი წუთებს და წამებს,
რადგან კვლავ შეცვლის ნათელი ღამეს.
ჩემი ცხოვრება კვლავაც გრძელდება,
მაგრამ ჩემს ტკივილს ვერავინ ხვდება.
უშენოდ ჩემი გრძნობა გაქრება,
გული კი მარტოდ მარტო დარჩება.
მოგონებები თუ გადარჩება,
ამ მოგონებას ცრემლი ახლდება.
ყველაფერი კი ასე მთავრდება,
გული უშენოდ დაიტანჯება.
სული ობოლი მარტო დარჩება
და ჩემი გრძნობა ასე გაქრება,
გაივლის დრომ და დადგება წამი
როცა მე უკვე ვიქნები გვამი.
მე გამიხსენებ სულ ერთი წამი,
შენ გეკუთვნოდა,
შენთვის ვარ მკვდარი,
შენი ვიყავი და შენი ვრჩები,
შენს ტკბილ სიზმრებში
მე შენთან ვრჩები


თუ გინდა გეტყვი, რომ არ მიყვარხარ

თუ გინდა გეტყვი, რომ არ მიყვარხარ

(tu ginda getyvi,rom ar miyvarxar)

თუ გინდა გეტყვი, რომ არ მიყვარხარ,
უღვთოდ ვტყუოდი-ფარსი დამთავრდა,
რომ გულს არასდროს შენი ხატების,
გიჯური ტრფობის ცეცხლი არ სწვავდა,

თუ გინდა ხმაში ყინულს გავურევ
არც მზერას მატკენს შენი თვალები
ჩვენ დავშორდებით ერთმანეთს ცივად
და შენ საკუთარ აღმართს აყვები…


მე დავიბადე შეყვარებული

მე დავიბადე შეყვარებული

(me davibade sheyvarebuli)


მე დავიბადე შეყვარებული,
ეს სიყვარული მუდამ თან დამაქვს,
ყოველი ფიქრი დამძიმებული,
ყოველი დარდი მისით გადამაქვს.

თუ მონატრება გაზაფხულია,
მაშ, მეც გაზაფხულს მოვეფერები,
ხასხასა მწვანე ფოთლებს – გულღიას,
ნარნარა სიოდ მოვეჩვენები.

სიტყვათა მარაგს ჯერაც არ ვკარგავ,
და ლექსიც ისევ სწრაფად იწყობა,
მაგრამ, თითქოსდა, მას აღარ ახლავს,
რაღაც ჩვეული მუზა, თუ გრძნობა.

ნატიფ ოცნებას ძალუმად ვუხმობ,
ვახმარ უწინდელ სურვილს და ძალას,
თუმცა ბავშვურად, ჩვეულად მიმნდობ,
მიამიტ ნატვრას რატომღაც ვკრძალავ.

და მაინც ვიცი, რომ ჩემი გული
ამას ვერაფრით ვერსად დამალავს,
რომ დავიბადე შეყვარებული
და სიყვარული მუდამ თან დამაქვს