დამნაშავე ხარ...

დამნაშავე ხარ...

(damnashave xar ...)

დამნაშავე ხარ... შენ ხომ პირველად
ჩატეხე ჩვენი საერთოდ ხიდი,
მაგრამ ყველაფერს შენის ტანჯვებით
და შენის ცრემლით გამოვისყიდი.
ცდებოდი, როცა მოღალატედ და
ცხოვრების ამრევ არსებად მთვლიდი,
მაგრამ ყველაფერს შუაღამისას
იდუმალ ლოცვით გამოისყიდი.
სპეტაკ სიყვარულს მე თვალთმაქცობად
და ჩვეულებრივ სისუსტით ვხსნიდი,
მაგრამ ამასაც ჩუმი ნაღველით,
დამწველ ნაღველით გამოვისყიდი.
წაიღე..გქონდეს იმ ცოდვის ნაცვლად,
რაც ძალუძს მოგცეს იმ არავნებას,
მე დავიტოვებ მხოლოდ იმ წარსულს,
დროების ნაცვლად - შურისძიებას.


ხომ იცი ...

ხომ იცი ...

(xom ici ...)


ხომ იცი,
სანთლებად აგინთებ სიცოცხლეს,
სანთლებად,
რომლებიც სულ მუდამ იწვიან,
ხომ იცი,
ხატის წინ მუხლმოყრით ვილოცებ,
ვილოცებ და უფალს
დარდს ვეტყვი ფიქრიანს,
რომ სანთლად ავანთე
მე ჩემი ოცნება,
სიბნელეს სარეცელს არასდროს
გავუყოფ,
არაფერს არ ვითხოვ,
მე მხოლოდ ის მინდა,
რომ შენი ღიმილი
პირბადედ მაჩუქო...


შემიყვარდება უდროო ბინდი

შემიყვარდება უდროო ბინდი

(shemiyvardeba ufro bindi)


შემიყვარდება უდროო ბინდი,
თუ მზის ტოტები სევდას არ ისხამს,
თუ მაგ ფანჯრების მყუდროებიდან
თქვენ ვერ შემამჩნევთ, მოსულ ქარიშხალს...

ვტოვებ საკუთარ თავთან ხელკავით
მარტოსულების ვალსს პოეზიად...
მწუხრის ზარები ჩემთვის რეკავდნენ
სულს სინანული რომ მოეძია...

მაგრამ ხომ ვიცი ამ ზარებიდან
დამესევიან მხოლოდ ყვავები.
შემხვდი ქუჩაში ნაზარეველო,
შემხვდი,
მოგყვები და
მეყვარები...


სიყვარულია

სიყვარულია

(siyvarulia)


სიყვარულია, რომ აქცევს მოკვდავთ
კაცს ზეციერად და ქალს ღვთაებად,
სიყვარულია ჩვენ რომ გვანიჭებს:
სიბრძნეს, სიხარულს და უკვდავებას
სიყვარულია ჯვარცმა, წამება...
საღვთო კოცნაა, საღვთო ფიცია,
შეყვარებულთა წმინდა სახელი
ანგელოზებმა ცაშიც იციან.
სიყვარულია, ჩვენ რომ გვაცოცხლებს,
სიყვარულია, რაც ცოცხლად გვმარხავს,
სიყვარულია თვითონ ღვთაება
და მას მოცილედ თვით ღმერთიც არ ჰყავს,
თვით გოლგოთაზე ღმერთიც და კაციც
კაციც და ღმერთიც სიყვარულს აყავს...


თეთრი რითმები

თეთრი რითმები

(tetri ritmebi
)

გაქრება ყველა ზღაპარი ერთად,
მაგრამ დარჩება ჩვენი ზღაპრები.
შენ გადაფურცლავ ცვალებას ფერთა,
და უსათუოუდ მოგენატრები.
და მერე მოვა სხვა გაზაფხული,
და თეთრ ფერებში შენ მოირთვები,
იდგება მხოლოდ უხმო წარსული,
და თეთრ ფურცლებზე თეთრი რითმები...
და შეიცვლება აქ ბევრი რამე,
შეიცვლის სახელს ქუჩაც,უბნებიც,
სიზმრებში მოვა ის თეთრი ღამე
და მე უსაზღვროდ გესაუბრები.
შენ ალბათ მერე სხვას შეიყვარებ,
არ ემონები უმიზნო ლოდინს
და დაივიწყებ მალე,სულ მალე,
რომ სიყვარული სულ ერთხელ მოდის.
და შენ იქნები კვლავ ბედნიერი,
და გაზაფხულზეც კვლავ მოირთვები,
მე კი დამრჩება შენზე ფიქრები
და თეთრ ფურცლებზე თეთრი რითმები..


დაწყება არის ყოველთვის ძნელი

დაწყება არის ყოველთვის ძნელი

(dawyeba aris yoveltvis dzneli)


დაწყება არის ყოველთვის ძნელი,
თორემ ცხოვრება სხვის მოსაგონად,
ერთხელ გაირბენს ყოფიერების
შავ-თეთრ ეკრანზე მოძრავ სტრიქონად.
განცხადებები იქნება ბევრი,
აზრთა სხვაობაც მუდამ იქნება,
ზოგს მოვიწონებთ,გულში ჩავისვამთ,
ზოგი კი ნაცრად გარდაიქმნება.
რამოდენიმე თუ შემორჩება
მეხსიერების მთავარ მუზეუმს,
გაირბენს,ოღონდ აღარ გაქრება,
გამოანათებს არქივს უმზეურს.
გარდაცვალების მაუწყებელნი,
როცა მომხსნიან სიცოცხლის ბეჭედს,
შემოგიტოვებთ ხსოვნის ეკრანზე
განვლილ ცხოვრების თბილ ანაბეჭდებს.


მე მინდა, შენს ლანდს ეს ლექსი ვუთხრა

მე მინდა, შენს ლანდს ეს ლექსი ვუთხრა

(me mnda, shens lands es leqsi vutxra)

მე მინდა, შენს ლანდს ეს ლექსი ვუთხრა,
უბრალოდ ვუთხრა, როგორც სუფრაზე
ყველას გვაქვს ჩვენი პატარა კუთხე,
სადაც ჩვენვე ვართ ჩვენი უფროსი.

ეცემა თოვლი - თეთრი ფრინველი,
ეცემა, მაგრამ რა იცის თოვლმა?..
ან რას გაიგებ, რომ დღეს პირველად
არ შემიძლია მე შენი პოვნა.


იქნებ იმ წუთას მოგეჩვენა ზურგს უკან ფრთები

იქნებ იმ წუთას მოგეჩვენა ზურგს უკან ფრთები

(iqneb im wutas mogechvena zurgs ukan frtebi)


იქნებ იმ წუთას მოგეჩვენა ზურგს უკან ფრთები
და ცად გაჰყევი ანგელოსებს შენივე ნებით?
თუ მიმზიდველი ეგ ცხოვრება ლეგენდად იქცა, –
მიზიდულობა წესია და კანონი ბრძნული
და რაკი სრულად ეკუთვნოდა ცასა და მიწას,
მიწამ სხეული მიიხიდა და ზეცამ სული.
მაგ მძლავრი ფრთებით მოიხვეტე ჟამი და სივრცე,
გადარჩენილხარ დავიწყების სუნთქვას სუსხიანს,
ხოლო სიკვდილით ეზიარე იმხელა სიბრძნეს,
რომელიც დღემდე ვერცერთ მოკვდავს ვერ აუხსნია.


მიყვარხარ, თუმცა ეს უკვე იცი

მიყვარხარ, თუმცა ეს უკვე იცი

(miyvarxar, tumca es ukve ici)


მიყვარხარ, თუმცა ეს უკვე იცი,
მაგ ეშმაკუნა თვალებმა გაგცეს,
შეფეთებისას იწყებენ ციმციმს,
მაბეჩავებენ ვერსაით გამქცევს.


მე კი, მას აქეთ, რაც ეს დამმართე,
ლექსად დამჩემდა ფიქრის გამართვა.
და აღარ მახსოვს სხვა მისამართი,
შენი სახლისკენ სავალის გარდა.


ერთხელაც მოვალ და გაგენდობი,
რომ აღარ ძალმიძს ყოფნა უშენოდ,
რომ გაბლანდულან სულში ბინდები
და შენი შუქით უნდა უშველო.


ზღვის პირას

ზღვის პირას

(zgvis piras)


ზღვის პირას დავეძებ ნაპირებს...
ტალღების ღრიალი მაგიჟებს...
მე მგონი, რომ წვიმას აპირებს...
მე წვიმა მახსენებს ნაბიჯებს...
წვეთები წაშლიან ნაბიჯებს...
ნაპირზე დარდისგან დნებიან...
ტალღები აწყდება ნაპირებს...
და წყალში უჩუმრად ქრებიან...
ტალღები წაშლიან იმედებს...
ტალღებში უძიროდ ვეშვები...
მოვალ და კვლავ დაგაიმედებ...
და წყალს შეგასხამ პეშვებით...
ვხედავ ნაპირებს ვშორდები...
წვიმაც მაწვება ზემოდან...
წყლის ზედაპირზე ვსწორდები...
და ღრუბლებს ვხედავ ქვემოდან...
წვეთების ხმაური ჩამესმის...
წვეთები იმედებს მისველებს...
უეცრად ტალღების ხმა მესმის...
ტალღები გაჰკივის: მიშველეთ!
ტალღებზე დაგეძებ მდუმარი...
და ცეცხლის მენთება ალია...
ვარ ზღვის და წვიმის სტუმარი...
და რა ვქნა, რა ჩემი ბრალია...
მე წვიმა მახსენებს ნაბიჯებს...
მე მგონი, რომ წვიმას აპირებს...
ტალღების ღრიალიც მაგიჟებს...
მე კი, კვლავ დავეძებ ნაპირებს...