მე და შენ ვინმე თუ შეგვადარებს

მე და შენ ვინმე თუ შეგვადარებს

(me da shen vinme tu shegvadarebs)


მე და შენ ვინმე თუ შეგვადარებს,
იტყვის: -არ გვანან ერთურთს ძალიან...
შენ გავხარ მზიან, მომღიმარ დარებს,
მე კი ღამეებს უფრო მთვარიანს.

თუ საღამოა წყნარი და მშვიდი,
შენ ხარ სპეტაკი, თოვლის ფანტელი.
მე მოზიდული უფრო ვარ მშვილდი
ხან მღელვარე და ხან უდარდელი.

მზის პირველ სხივებს ოთახში იწვევ,
მე კი თვალს ვახელ და მეზმანები.
შენ ჭრელი ფრთებით ცისკენ მიიწევ,
მე კი - უფსკრულში მივექანები.


შენ ყვავილების გიყვარს ტარება,
მე კი ფიალა ყელამდე სავსე...
რა საჭიროა სხვა შედარება?!
ხედავ, პატარავ, ერთმანეთს ვავსებთ.


ლოცვა სონეტად გაინოტა აზრის არფაზე,

ლოცვა სონეტად გაინოტა აზრის არფაზე

(locva sonetad gainota azris arfaze)


რომ სამუდამოდ მოხვიდე და არ მიმატოვო
აზრის სონეტი შეგღაღადებს, აზრის სონეტი,
წარმართო მისი ლაბირინთის გზა სისწორეთი
და შუბლზე ფიქრი მნათობების მიმოათოვო.

როს თორმეტ ღამეს გაანათებს მზე მეცამეტე,
თავს ამოვზიდავ სინანულის იორდანედან,
გამახსენდება ნათლისღება იოანე და
ორ თვალთა შუა გევედრები, აწ მეც ამენთე.

და თავი ესე გალაადის ღია გალია
აღავსე შენი გაშვებული ტაძრის ჩიტებით,
სულის ღრმა ჭიდან, სადაც შენი წმინდა წყალია,
მასვი სიცოცხლე მზესრულქმნილი ჭეშმარიტების.

ლოცვა სონეტად გაინოტა აზრის არფაზე,
მოვედ, უფალო, და ეს შუბლი გაიდარბაზე.


ქროდა და ფოთლები მათოვდა

ქროდა და ფოთლები მათოვდა

(qroda da fotlebi matovda)


ქროდა და ფოთლები მათოვდა
მომდევდა ტკივილი, წყენა.
ველოდი მზის ჩასვლის დადგომას,
და არა შენ გამოჩენას.
ანგელოზს ფარულს და უხილავს
თითქოს არ ელოდა სული.
ფერიავ მოსულო მწუხრიდან
კვლავ ამისხივოსნე გული.
ფოთლები ცვივა და ქარია,
შენ ლოცვას მივანდობ ღამეს,
ჩუმ ღამეს ნაზსა და მთვარიანს
გავუღებ გრძნობათა კარებს.
მოვისვრი უფსკრულში ტკივილებს,
სევდას და შხამიან ნაღველს
და შენ გულს ჩემ გულად მივიღებ
დავხატავ მაგ მბრწყინავ სახეს.
შენ სუნთქვას შევხვდები ეული,
ცხრა ზღვიდან მონადენ ნიავს
ჩავიკრავ გადარეული
მცხუნვარეს, მწველსა და მზიანს


იყო ფიქრების ვალსი

იყო ფიქრების ვალსი

(iyo fiqrebis valsi)

იყო ფიქრების ვალსი,
იდგა რკალები წყალზე,
არ ასვენებდა ღამეს
ფიქრი ერთ ლამაზ ქალზე.

თვალს არ ეკიდა ძილი,
მზეთა ვიყავით შვილი,
რისთვის დაგვარქვეს ნეტა
დემონიური წყვილი?

მაგრამ ეს იყო სრული
ყრმობის სევდა და რული
იმ სიყვარულის ცეცხლი,
იმ არსებობის გული


ბედნიერების მოლოდინში

ბედნიერების მოლოდინში

(bednierebis molodinshi)


ბედნიერების მოლოდინში გავა ეს ღამეც
და დაიწყება მოგონების ვრცელი სიზმარი,
შენი გრძნობების მოლოდინში დავხუჭავ თვალებს
და თუკი ისევ გენატრები ჩუმად მითხარი...
შენზე ოცნების მილოდინში ჩავა ეს მთვარეც
და გათენდება უიმედო დილა უშენოდ,
შენი გრძნობების ტყვეობაში გავახელ თვალებს
და დავფიქრდები ჩემს ოცნებებს როგორ ვუშველო...
ამეშლებიან მოგონების ჩუმი ფიქრები
და გვერდს ჩამივლის მონატრების ცივი ზმანება.


რა ლამაზია ქარი წვიმაში

რა ლამაზია ქარი წვიმაში

(ra lamazia qari wvimashi)


რა ლამაზია ქარი წვიმაში,
ცოტათი სველი, ცოტათი ნელი,
როგორც მზის სხივი ამაო სიზმარში,
იგია ერთი, ამაო ფერფლი,

გარეთ გახედე როგორ თოვს,
ცოტათი მშრალი,ცოტათი თეთრი,
იცი რახდება,თითქოს ბნელდება,
სიბნელზე რომელიც ცრემლებს ახვევდა.


ჩემ თავს გაფიცებ არ დაიჯერო..

ჩემ თავს გაფიცებ არ დაიჯერო..

(chem tavs gaficeb ar daujero ... )

გეტყვიან ჩემზე არ უყვარხარო
და გევედრები არ დაიჯერო
მოხდება ასე ვიცი და მინდა,
შენს გვერძე ყოფნით გული ვიჯერო.
გეტყვიან ჩემზე გატყუებდაო,
ერთობოდაო შენტან თამაშით
მაგრამ ხომ იცი რომ ჩემნაირად
არ ყვარებიხარ ქვეყნად არავის.
ვიცი გეტყვიან დაგივიწყაო
სულ სხვა გახდაო მისი რჩეული
მაგრამ ხომ იცი რომ უშენობით
ნატვრას ავყევი გადარეული.
გეტყვიან ჩემზე მიგატოვაო
რომ მობეზრდაო შენი ალერსი
და თუ გაგება ამის მოგინდა,
მხოლოდ ჩამხედე ჩამქრალ თვალებში.
ვიცი გეტყვიან დაგივიწყაო,
გულში ნაღველი არ გაიჩერო
არ უყვარხარო გეტყვიან მაგრამ
ჩემ თავს გაფიცებ არ დაიჯერო..


კვდება ზამთარი!

კვდება ზამთარი!

(kvdeba zamtari!)


კვდება ზამთარი! აღარ დაიცდის
მასში შეჭრილი დღეს გაზაფხული,
და როგორც ვარდი ნაზდება სული,
როცა იგრძნობა სუნთქვა მაისის.

ჯერ ნაადრევი მზეთა ფერება
ხანდაზმულ ზამთარს ეალერსება,
და ქარიშხლების წამებით სავსეს
უკოცნის სევდით გაყინულ ბაგეს.

როგორც სიბერეს-ათრობს ოცნებით
სიზმარი ბავშვურ სიხარულისა,
თებერვალს-დღეთა ლურჯი ხავერდი
ოჰ, ვით უხდება გაზაფხულისა.


ქუჩას მოსდევდა ლამაზი გოგო

ქუჩას მოსდევდა ლამაზი გოგო

(quchas mosdevda lamazi gogo)

ქუჩას მოსდევდა ლამაზი გოგო
და ცალი ხელით ვარდი მოჰქონდა,
ისეთი იყო, აგიხსნათ როგორ,
მოგონილია მასთან ჯოკონდა...
გაქვავებული ბიჭები იდგნენ
და ქანდაკებებს ჰგავდნენ ყველანი,
ვერ პოულობდნენ პირველად სიტყვებს,
ხმას ვერ იღებდა დიდხანს ვერავინ!..
და როდის - როდის ერთმა მათგანმა,
იმ გაქვავებულ ყმაწვილებს შორის,
ძლივს ამოღერღა ყველას სათქმელი:
- ჩემს მტერს ასეთი ლამაზი ცოლი!...


და ესე ხდება ცხოვრებაში დღეს ომობს ყველა..

და ესე ხდება ცხოვრებაში დღეს ომობს ყველა..

(da ese xdeba cxovrebashi dges omobs yvela)


და ესე ხდება ცხოვრებაში დღეს ომობს ყველა..
დაუნდობელია ყველა წამი ვერ ივლი ნელა
თავს ვერ გაიმართლებ სიმართლეს ვერ მალავ...
ყოველთვის დიდ გრძნობას სიყვარულს მიმალავ..

ასე უაზროდ შესინებული დავიწყებ წერას..
ჩემი სიცოცხლეც ცხოვრებაა და აზრთა ღელვა...
ნეტა შემეძლოს რომ შევცვალო დღეს ბედისწერა..
დრო ზანტად გადის.. შენც მიაბიჯებ დღეს ნელა-ნელა...

ნეტა შემეძლოს გავაჩერო დრო ერტი წამით...
ნეტა სჰევხედო ოცნების საკანს... სიმართლის თვალით
ნეტა შემეძლოს აზრების გაცვლა წმაებიტ მაინც..
ამ ფიქრებით ვარ და მივაბიჯებ - არ ვიცი საიით !!!