იოსელიანი ოტია - Ioseliani Otia

კუ და ლოკოკინა

(ku da lokokina)


დაღლილ-დაქანცული კუ, როგორც იქნა, ლპკოკინას გადაეყარა და სული მოითქვა.

_ ძლივს არ გიპოვე?

_ მოხარული ვარ რომ მეძებდი. რა ხანია არავის გავხსენებივარ.

_ არც მე ვახსოვარ არავის და ამიტომ არიან სულელები.

_ სულელები არიან და იმიტომ?!

_ შენსა და ჩემს გარდა ყველანი, რაკი არ იციან ვინ უნდა ახსოვდეთ და ჭკუა ვისგან ისწავლონ.

ლოკოკინამ რქები მოწკურა.


იოსელიანი ოტია - Ioseliani Otia

დავა ავტობუსში

(dava avtobusshi)


არ მიყვარს ცხოვრებაზე ხელჩაქნეული ადამიანი. ასეთი არ იყო ლეო, მაგრამ მუდამ ვიღაცასა და რაღაცაზე უკმაყოფილო კი მეჩვენებოდა. ვისზე, ვერ გეტყვით, მგონი, თავის თავზე, თუ ჩვენზეც _ ნაცნობ-მეგობრებზე, მტერ-მოყვარეზე, ქვეყნის ბედზე... რა უნდოდა, არ ამბობდა ან იმნაირად მიკიბულ-მოკიბულად ამბობდა, ჩვენ ვერ ვუგებდით. კარგი სალამი, მოკითხვა, საუბარი, ზოგჯერ პატარა ხალისიანი კამათი, წახუმრებაც კი, და განშორება. არაფერი ზედმეტი, გადაჭარბებული, მაგრამ, როცა მარტო ვრჩებოდი, მეჩვენებოდა, რომ იგი ჩემით კმაყოფილი არ იყო. ვერ მივეცი ამ კაცს ის «რაღაცა» და გულს აკლდა. არ წუწუნებდა, არავის უჩიოდა, ღიმილიც იცოდა, სიცილიც და მაინც მეგონა, რომ მეტს თხოულობდა. რაღაც მაახლოებდა ამ კაცთან, მაგრამ ახლოს არ ვიყავი. ჩემზე უკეთესი მეგობარი, ვფიქრობ, არ ჰყავდა, მაგრამ ჩემისთანა კი, მგონი, ბევრი... ოჯახიც ჰქონდა, მტერიც ჰყავდა, მოყვარეც და, ჩემი ფიქრით თუ გუმანით, მაინც მარტო იყო.


იოსელიანი ოტია - Ioseliani Otia

ეპიტაფია

(epitafia)

ვუძღვნი ი. ალაშვილს



როგორც მთელმა სოფელმა იცოდა, სერაფიონს ჯორი ახლოდანაც არ უნდა ჰყოლოდა ნანახი, მაგრამ თუ სიარულის დროს კაცი მარტო წელზევით დააკვირდებოდა, უსათუოდ იტყოდა, რომ ასე მხოლოდ ჯორის ფეხებს შეეძლო ევლო.
იგი არც ძველი ნამამასახლისი იყო და არც ახალი ნათავმჯდომარევი. ამ კაცისთვის ვინმეს არც სოფლის თავკაცობა მიუნდვია და ძალისძალად არც სოფელზე მზრუნველობა მოუხვევია თავზე, მაგრამ სერაფიონ გორდაძეს არც ერთი მეზობლის ძაღლი არ შეუყეფდა და ძაღლები რაა, როცა სამფეხა დაბალ სკამზე დამჯდარს დაიგულებდნენ, კატები კრუტუნით დაუძვრებოდნენ ფეხებში და თავ-კისერს მისი ჩექმის ყელზე აფხანდნენ.
სერაფიონი ყველგან იყო. ეს ჩვეულებრივ ამბადაც მიაჩნდათ, მაგრამ საკვირველი იყო, ეს მარტოხელა კაცი როგორ ასწრებდა ამდენს. მისთვის ყველა ოჯახში ინახავდნენ ულუფას, ყოველი სადილობისას კი მხოლოდ ერთი მოსახლე იყო მისი მადლიერი. სერაფიონი ყველგან იყო. ანდა უფრო სწორად _ იქ, სადაც უფრო მეტად სჭირდებოდათ სერაფიონი.


მინდა იცოდე მიყვარხარ

მინდა იცოდე მიყვარხარ

(minda icode miyarxar)


მინდა იცოდე მიყვარხარ
მინდა იცოდე გნატრობ,
რას არ მივცემდი,
რას არ გავცემდი,
შენთვის მეკოცნა,
შენთან მამყოფა,
და ეს წუთები
გაგრძელდებოდეს მუდამ,
ჩემი ფიქრები
მხოლოდ შენშია
ჩემი ოცნება
მხოლოდ შენ გნატრობს
ჩემთვის მთავარი
ამ ქვეყანაზე
მხოლოდ ორია
შენ და მზე,
მე შენით ვსუნთქავ
მე შენით ვცოცხლობ
მზე გზას მინათებს
და სხივით მათბობს
მუდამ იცოდე,
მუდამ გახსოვდეს,
მიყვარხარ და მენატრები
ძალიან!!!!!!!!!


შენ მე მატკინე გული უსაზღვროდ

შენ მე მატკინე გული უსაზღვროდ

(shen me matkine guli usazgvrod)

შენ მე მატკინე გული უსაზღვროდ
შენ მომიკალი გულში იმედი
მე ამ იმედით ვცოცხლობდი
შენ მე წამართვი სიცოცხლე.....
ჩემი ფიქრები შენთან არიან
ჩემი ოცნება მხოლოდ შენშია
და თუ ოდესმე შეგიყვარდები
და თუ ოდესმე ისევ გინატრე
მაშინ იმედი ჩამესახება
შენ გააღვიძებ ჩემში ისევ ღმერთს,
შენ დამიბრუნებ სიცოცხლის ხალისს
და გააღვიძებ ისევ სიყვარულს...


მე შენ დაგტოვე

მე შენ დაგტოვე

(me shen dagtove)

მე შენ დაგტოვე,
და დაგიტოვე მხოლოდ ფიქრები
ისევ მარტო ვარ,კვლავაც მარტო ვარ,
ისევ ფიქრებში,ლამაზ სიზმრებში...
რა დაგიტოვე?
ფუჭი ფიქრები,ფუჭი ოცნება...
რა დაგიტოვე?
ფუჭი სიტყვები,კვლავ მოგონებად გადავიქცევი...
დილაა,დღეა,
ღამეა,ბნელა
სულ თვალწინ მიდგას მე შენი სახე
მე შენ დაგტოვე,
რა დაგიტოვე?
მხოლოდ ფიქრები
ეხლა წავალ და კვლავ მოგონებად გადავიქცევი...


უცხო გამვლელი

უცხო გამვლელი

(ucxo gamvleli)

უცხო გამვლელი
შენ
მგონიხარ ქუჩაში ზოგჯერ,
ქარვისფერი თმით,
სიარულით და სუსტი
მხრებით...
მოვარღვევ ქუჩას,
მდევარივით ფეხდაფეხ მოგდევ,
მაგრამ სულ
მალე
ჩემს ოცნებას ემსხვრევა ფრთები.
მაინც არ ვნანობ...
იმ ვიღაცას
მადლობას ვუთვლი,
ღმერთმა ქნას,
ასე განმეორდეს კიდევ და კიდევ,
რადგანაც
ჩემთვის
ბედნიერად ითვლება წუთიც,
როცა შეცდომით
შენს მაგივრად ვიღაცას
მივდევ!


ჩაგეხუტები

ჩაგეხუტები

(chagexutebi ...)

ჩაგეხუტები..ისევ ვიგრძნობ შენს ძლიერ მკლავებს,
მხოლოდ ცოტა ხნით გავიგრძელებ მშვენიერ წამებს..

და თითქოს გული ვეღარ ასწრებს თანაბრად ფეთქვას..
მიყვარხარ მეთქი-გეუბნები,თითქოს არ მეთქვას..

დავიფერფლები..შეგადნები თოვლივით ხელში,
როცა სულ ოდნავ,მაგრამ გრძნობით მეხები ყელში..

თვალდახუჭული..გაყუჩული მივენდე ძალებს,
თან ვერ გიშორებ..ძალა არ მაქვს..კოცნას მაძალებ..

ტუჩის კუთხეში ვიგრძნობ უცებ დამთუთქველ სუნთქვას..
მეჩურჩულები ისეთ სიტყვებს რაც არვის უთქვამს..

ჩაგეხუტები..და შევიგრძნობ მოხვეულ მკლავებს..
მე ვერასოდეს დავივიწყებ ამ ლამაზ წამებს..


დღეს უშენობის ვეგებები მერამდენე სხივს

დღეს უშენობის ვეგებები მერამდენე სხივს

(dges ushenobis vegebebi meramdene sxivs)


დღეს უშენობის ვეგებები
მერამდენე სხივს,
თითქოს მძულს კიდეც გაყინული
გარიჟრაჟები,
ღამის ქარიშხალს გავუწოდებ
თითებს გაცრეცილს,
სხეულს დავტოვებ, ასე უხმოდ
გავედევნები...

დღეს უშენობის მერამდენე
სტრიქონებს დავწერ,
თუმცა სიტყვები ფერს კარგავენ
გრძნობების ფონზე,
ისე მიყვარხარ აი ახლა...
გაგიჟებამდე...
მონატრებას კი...ხიდად გავდებ
გადაჩვევამდე.


თვალებში ჩარჩენილ ლოდინის ნაკვალევს

თვალებში ჩარჩენილ ლოდინის ნაკვალევს

(tvalebshi charchenil lodinis nakvalevs)

თვალებში ჩარჩენილ ლოდინის ნაკვალევს,
მოვალ და
უტკბილეს კოცნებით გავფანტავ..
შენ კი ჩემს სახეზე და ხელის მტევნებზე..
გულიდან წამოსულ სიყვარულს გაბანტავ.
მაცდური გრძნობებით აღსავსე სხეულით
ვეხები სამყაროს
და მინდა ამ განცდით,
რომ ბოლო მოვუღო საკუთარ ცნობიერს...
შენ მკოცნი ისე,
რომ სუნთქვასაც არ მაცდი..
ფრჩხილით ემოციას ვხატავ შენს ბეჭებზე
მიყვარხარ – ვამბობ
და..
მერე ვჩუმდები..
არ მინდა გაჩერდე, რადგანაც ჩემს ყელზე
ითვლი პულსაციას მხურვალე ტუჩებით..
სურვილით დაცვარულ ჩემს ტანსაც,
თითებით
საკუთრად ინიშნავ უხეში ვნებებით..
გონებას ვაძინებ კოცნის იავნანით
და სუნთქვაშეკრული
შენს მკლავებს ვნებდები..