ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

სული (suli)


შაჰი-შაი ჯიუტი ადამიანი იყო. თუ ერთხელვე ამოიჩემებდა რასმე, უსათუოთ უნდა აესრულებია. როცა მის სურვილს რაიმე წინააღუდგებოდა და სისრულეში მოყვანა შეუძლებელი ხდებოდა, ავად შეიქნებოდა და აქიმები ტყუილა ცთილობდენ მის მორჩენას.

ერთხელ შაჰი-შაიმ იკითხა:

- სად არის ადამიანის სული?


ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze


ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

საშობაო მინიატურები

(sashobao miniaturebi)


იქ, სადღაც შორს, ბეთლემში, ცხრამეტი საუკუნისა წინათ, ცამოჭედილ ღამეს მღვიმეში დაიბადა იესო, ძე ქალწულის მარიამისა, მაშვრალთა იმედი და ნუგეში, ტანჯვის შემამსუბუქებელი, სიკვდილითა სიკვდილის დამთრგუნველი...

აქ კი... დღეს...

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze


ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

სურათი სოფლად

(surati soflad)

ხრამის პირს მიყვება ფერდობზე გაჭრილი სოფლის გზა. ხრამი და გზა უეცრად უხვევს. კუთხეში ხრამიდან თავი ამოუყვია ვეებერთელა ცაცხვს და მჭიდრო ჩრდილი ფარავს ორივ მხრივ ამოსული მუხებით გადაბურულს ყინულივით ცივ წყაროს. წყარო ფერდობის ძირში ღარიდან მორიკრიკობს; ამ ადგილას კენჭებით მოყრილ გზაზე ეცემა და ჩხრიალით უფსკრულში ვარდება. აქ მუდამ გრილა; თითქმის ცივა.

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze


ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

მთვარიან ღამის ჩრდილში

(mtvarian gamis chrdilshi)

მთვარიან ღამეში სოფლის ვიწრო, ოღრო-ჩოღრო გზა დიდ მანძილზეა დაკავებული.

ხუთი ცხენოსანი, რამდენიმე ქვეითი და სამი ურემი ბრუნდება დღეობიდან.

მოყვარე კარგად დაჰხვდა სტუმრებს; ყველა ნასიამოვნები მიდის სახლში: ყმაწვილები შეზარხოშებულნი არიან, მოხუცები - მთვრალნი; დედაბრებმა მოიგონეს თავიანთი წარსული, იმასლაათეს, მკვდარი აქეს და ცოცხალი გაქექეს; ქალიშვილებმა ცეკვით იჯერეს გული; ჭრელი თავსაფარი, წითელი ქოლგა ხალხს აჩვენეს, იკასკასეს, იცინეს; ბავშვებმა ირბინეს, ბურთი ითამაშეს.

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze


ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

მოლოდინში (molodinshi)


მიყვარს ჭექა-ქუხილი, როცა არ იცი რას მიეკედლო, როცა დიდი ხე საშიშარია - მეხი არ დაეცეს; მინდორ-ველში კი მარტოობით სული გეხუთება; გრიგალი ქარი მოტაცებას გიპირებს და თვალში გაყრის, რაც მიწას ვერ შესისხლხორცებია; ზევიდან ბნელად დაგყურებს შავი ღრუბელი, ქვევით კოჭებამდის გირტყამს ნიაღვარი.


ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze


ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

ლიტერატურული საღამო

(literaturuli sagamo)


ხუთშაბათს ლიტერატურული საღამო იყო დანიშნული. წინა დღით წერილი მივიღე. ავტორს, როგორც ეტყობა, სურს იგი გამოქვეყნებული იყოს. ვბეჭდავ უცვლელათ.

ბატონო ნ.!

გაზეთში გამოცხადებულია, რომ თქვენ 14 სექტემბერს ლიტერატურულ საღამოზე წაიკითხავთ ახალ ნაწარმოებს... სრული დარწმუნებული ვარ, ვერავითარ ახალს რასმე ვერ დასწერთ. მე თქვენზე უფრო მაგარი აგებულების ადამიანი ვარ, ჩემი ცხოვრება მკაცრ ხელობას - ექიმობას მოვანდომე, მაგრამ გამოურკვეველმა მდგომარეობამ ხელი ამაღებინა ჩემს სპეციალ მუშაობაზე და იქ ვეჩხირები, სადაც ჩემი სნეულების განკურნვას ველი.

გიგზავნით წრფელ აღსარებას, დაკვირვებულ აღწერილობას ჩემი საკუთარი ავადმყოფობისას; წაუკითხეთ იგი საზოგადოებას, იქნებ, მსმენელთაც სიამოვნებით მიიღონ და მეც წამალი მომინახონ.

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze



ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

დანგრეული ბუდეები

(dangreuli budeebi)

რუს-იაპონიის ომის შემდეგ ერთი ჩემი კარგი ნაცნობი მოგზაურობდა.

რამდენჯერმე ვთხოვე დაემუშავებინა თავისი დღიური.

მპირდებოდა.

ახლანდელი ომის დაწყებისთანავე ჩემი ნაცნობი ჯარში გაიწვიეს.

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze



ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

დადიანის ასული და მათხოვარი

(dadianis asuli da matxovari)

(ლეგენდა)


- მთაში მიდიხარ, ზურაბ?

მხედარი მარდათ გადმოხტა ცხენიდან.

- დიახ, ბატონიშვილო! მზისა და თქვენი სხივი კარგ ნადირობას მიქადის.

- რას ჩამომიტან?

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze



ორბელიანი ალექსანდრე - Orbeliani Aleqsandre

რუსების დასი ქართუელები ჩემზედ

(rusebis dasi qartuelebi chemzed)

რა ვქნა რა უყო,ღმერთს ისე დაუბადებივარ, რომ საქართველოში მე რუსები არ მიყუარან? - მე ისინი რუსეთში დიდად მიყუარან, იქ უკეთესი ხალხი არ უნდა ისინი არიან და ბევრი კარგიც მახსომ მე იმათაგან, მაგრამ აბა რა ვქნა, აქ მე ისინი არ მიყუარან, არა, ბევრჯელ ვეცადე, ეს ჩემი უსიყვარულობა იმათზე, ჩემს გულში მამეკლა, მაგრამ ვერას მოთმინებით ვერ შევიძელ, არა გამეწყორა. - არა გამეწყორა, მაგრამ ამის გამო ძალიან პირალესილები არიან: რუსების დასი ქართულები ჩემზედ, აბა რა ვქნა რა უყო. ოთხი თუ ხუთი წლის ყმაწვილი რომ ვიყავ და ჩემთან რუსებზედ ჩამოვარდებოდა ლაპარაკი, იმათ ხსენებაზედ მე კი ტირილს დავიწყებდი.


ჭავჭავაძე ილია - Chavchavadze Ilia

სარჩობელაზედ (sarchobelazed)

პატარა ამბავი


I
შუა ზაფხული იყო. მინდვრები და ქედები გოლვას სულ მთლად გადაეჭკნო და ფერი ეცვლევინებინა. იმ დღეს, რა დღიდამაც ვიწყებთ ჩვენს ამბავს, ასეთი ცხარე მზე სწვავდა ქვეყანასა, ასეთი პაპანაქება იდგა, რომ დედამიწას ბუღი ასდიოდა, თითქო გახურებული თონეაო. კაცი სიცხისაგან დაოსებული ძლივს სულს იქცევდა. ამისთანა დღეს საქონელ-გამოშვებულნი ღვინის ურმები იდგნენ მწკრივად ლოჭინის ხევის პირას. ხევში წყალი გოლვისაგან ისე მილეულიყო, რომ ძლივსღა მოიპარებოდა ქვებთა შორის რიყეზედ. საცოდავი მეურმეები, ქანცგაწყვეტილნი სიცხისაგან, გულდაღმა გაშოტილიყვნენ კონკილაზედ აყენებულ ურმებ-ქვეშ. ყველას ეძინა; — მარტო ორიოდ ბიჭი, კალთებ-აწეულნი, იდგნენ გუბის პირას და ხის ჯამებით ასხამდნენ წყალს პირდაღებულს, დასიცხულს კამეჩებსა, რომელნიც გუბეში ეყარნენ. აქეთ, პატარა მოშორებით, თავი მოეყარნათ ხარებსა, ჩამდგარიყვნენ გუბის პირას, თვალებ-დახუჭვილნი იცოხნებოდნენ და კუდით იგერიებდნენ მოუსვენარ ბუზებსა.

ილია ჭავჭავაძე - Ilia Chavchavadze


ჭავჭავაძე ილია - Chavchavadze Ilia

მგზავრის წერილები

თავი: I - III












ილია ჭავჭავაძე - Ilia Chavchavadze



ჭავჭავაძე ილია - Chavchavadze Ilia

მგზავრის წერილები

თავი: IV




















ილია ჭავჭავაძე - Ilia Chavchavadze