ირემაძე თამთა - Iremadze Tamta

მერი ბებია (Meri bebia)


მერი ბებია ღობესთან დგას და მეძახის.
გავდივარ, ფაცხა-ფუცხით. ვიცი, ასე დილაუთენია არ დამიძახებდა სათქმელი რომ არ ჰქონდეს რამე.
ვხედავ მის ჩრდილს, კარის უკანაა. ფეხისწვერებზეა აწეული მოხრილი ტანით და საკეტს ეჯაჯგურება:
-ადამიანი რომ ბერდება,პატარავდება, ფეხიდან ილევაო, ამბობენ, და აი, ძლივს მივაწვდი ამ ოხერს ახლაც, შემოდი შვილო.
მიბოდიშებს.
შევდივარ.


ირემაძე თამთა - Iremadze Tamta

მომზადება ქართულად

(momzadeba qartulad)


კაცმა ქალს აკოცა და საწოლზე მიაწვინა- ვიძაბები და თვალები მებრიცება,რადგან დედა თუ შემოვა აივნიდან, მე სხვა რამეზე უნდა გადავრთო ტელევიზორი.
ქალი კაცს თმაში უცურებს თითებს და თვალებს ხუჭავს. თვალებს ხუჭავს ისე, აი ნეტარებისგანო, რომ იტყვიან.
დედა დერეფნიდან მეძახის.
მე ტელევიზორს ვამუნჯებ და ლოყააწითლებული (შიშისგან რომ დედა შეიძლება მიმიხვდეს რას ვუყურებდი) გავდივარ აივანზე.
დედა სარეცხს ფენს.
-დიდი გოგო ხარ და რომ გათხოვდები, ხომ უნდა იცოდე როგორ იფინება სარეცხი, მოდი, დამიდექი გვერდზე და მიყურე.


ირემაძე თამთა - Iremadze Tamta

ნაკლი (nakli)

(მაშინ)

ერთი ძუძუ დიდი მაქვს მეორეზე, ბებია სულ მეუბნება ეგ არაფერია, სხეულის მარჯვენა ნაწილი ყოველთვის უსწრებს მარცხენასო, არადა, ვიცი, რომ ჩემს კლასელებს ეგ პრობლემა არ აქვთ.
ვატარებ ისეთი ფორმის ლიფს, რომ მუქი ფერის ტანსაცმელზე არაფერი მეტყობა, თუმცა ყოველთვის ვიძაბები ვინმე თუ მკერდზე დამაცქერდება- მკლავებს ვაჯვარედინებ და მხრებში ვიხრები.
გულამოღებულებს არ ვიცმევ, არც სახლში და არც გარეთ.



კახაძე ემხვარ - Kakhadze Emzar

ცისარტყელას გავდა

(cisartyelas gavda)

ცისარტყელას გავდა
ერთფეროვანს - შვიდფერში..
ფერად კონოფილმად გადიოდა ჩემს არცთუისე ფართო შუბლზე
შუბლი გავდა ალაგ-ალაგ დახეულ
სოფლის კლუბის ეკრანად გამოყენებყლ
სოფლის ერთადერთ მაღაზიაში ნაყიდ ზეწარს...
ზეწარი იყო თეთრი და
შუბლიც იყო თეთრი
შუბლიც იყო თეთრი და ალაგ-ალაგ დაჭმუჭნული..


კახაძე ემხვარ - Kakhadze Emzar

პრემიერები (premierebi)

გაწვიმდა. მერე გათოვდა კიდეც და მომეჩვენა, რომ ცოტა დათბა. პროვინციული ქალაქის თეატრში ჩემი ბოლო სპექტაკლის პრემიერა მიდიოდა. მე ქუჩაში მიტოვებული ძაღლივით ვეგდე და ვუყურებდი როგორ ეკრობოდა ფარდებად წლობით გაუწმენდავ ფანჯრებს მსხვილი, გვირილებისტოლა ფიფქები.


კლდიაშვილი დავით - Kldiashvili Davit

ბაკულას ღორები (bakulas gorebi)

ის იყო შარაგზით მომავალმა ზენათიმ გზის შესამოკლებლად ღობეზე გადარება დააპირა და ზედ შედგა ფეხი, რომ გამწარებით წამოიძახა:

- ღმერთო მომკალი!.. ღმერთო მომკალი! - ჩახტა ეზოში და ქაქანით გაენთო ეზოს ყურეში ყოფილ პატარა ბოსტნისაკენ.


კლდიაშვილი დავით - Kldiashvili Davit

მიქელა (Miqela)

უბედურ მოხუცებულობას შეესწრო მიქელა გიორგაძე. სულ მოკლე ხნის განმავლობაში მიწას მიაბარა თავისი სამი ვაჟი, ერთი ცოლშვილიანად. მრავალრიცხოვან ოჯახიდან მას შერჩა მხოლოდ ორი შვილიშვილი და დაქვრივებული რძალი მაია.

- მადლობა უფალს!.. ყველაფერი მისი ნებით ხდება! ყველა მისი ნების ქვეშ ვიმყოფებით! - ამბობდა მიქელა, როცა მწუხარება გულს მოაწვებოდა ხოლმე.


კლდიაშვილი დავით - Kldiashvili Davit

მრევლში (mrevlshi)

ნაწირვები იყო. ფართოდ გაშლილ ცაცხვის ქვეშ თავშეყრილ გლეხკაცებში ჩამჯდარი მაღალი ტანის ახალგაზრდა მღვდელი გაცხარებით ლაპარაკობდა:

განა მე თვითონ არ მაწუხებს ასეთი ჩემი მდგომარეობა, თქვე დალოცვილებო?! კი გეთქმისთ საყვედური, კი!.. ხშირად გაკლივართ… თქვენს დროზე არა გყავთ მღვდელი, მოკლებული ხართ მღვდელმსახურებას, მაგრამ რა გიყოთ, ჩემო კეთილებო, რა ვქნა, რომ ასე არ იქნეს!.. მღვდელი ახლოს გინდათ გყავდეთ, ამისათვის ბევრს ვეცადე, მაგრამ რა გზით შემოვუარო ამას, როცა მთელ სოფელში ვერსად ვერ ვიშოვე საქირავოდ სადგომი!


კლდიაშვილი დავით - Kldiashvili Davit

შერისხვა (sherisxva)

კვირა დღე იყო. ის-იყო სოფლის ეკლესიაზე წირვაც გათავდა. სალოცავად მოსული ხალხი ეკლესიის გალავანში გაიფანტა, ჯგუფ-ჯგუფად დაიყო და შეიქნა ჩვეულებრივი სჯა-მუსაიფი სოფლელებს შორის. ერთ ადგილას რამდენიმე კაცი გულმოდგინებით ყურს უგდებდა რაღაც მხიარულ ამბავს, რომელსაც მოუთხრობდა ახალგაზრდა გლეხი.

- შე კაცო, შენ ერთობ მუსაიფში ხარ და კაცია საგუნაშვილმა ეს არის წმინდა გიორგიზე გადაგცა! - უთხრა მოამბეს ხანში შესულმა გლეხმა, რომელიც ის-იყო მიუახლოვდა მხიარულად მოლაპარაკე ჯგუფს.

- რას ამბობ, გიორგი? - მიაძახეს აქეთ-იქიდან.


ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

წისქვილი (wisqvili)


მდინარეს გადუბურავს ტყის ნაბადი და ნაწყენი ბუტბუტებს: ანკარა რუდ დავიბადე თოვლსა და ყინულთა შორის, მწვანე ბალახს ვესხურებოდი წვეთებად, ისევ შევვერთდებოდი და თეთრ პატარა ქვებზე მივჩხრიალებდი; შველი მკოცნიდა, მძივებივით თევზები დასრიალებდნენ ჩემს მკერდზე, ჩემს გულში. რა კარგი დრო იყო! მერე კი ყოველი ნაწრეტი, ნარეცხი, ღვარი და წუმპე შემომიერთდა; ამამღვრიეს, გამსვარეს... არაფერია, აი ზღვაშიაც მოვხვდები, იქაც კარგია, ფართოდ გავიშლები... ეს სილა და ტლაპო მომშორდება.


ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze



ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

ძველი ამბავი

(Zvdeli ambavi)


ღელეში გავედით. აღმართს შევუდექით. მარჯვნივ და მარცხნივ მოჩანდა ახლად აღებული ყანები.

ეს რაა? - დავეკითხე თანამგზავრ მოხუც გლეხს.

პაპა-ჯვარი, - მიპასუხა მან.

რაო? რა პაპა-ჯვარი?

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze


ლორთქიფანიძე ნიკო - Lortkipanidze Niko

ტრაგედია უგმიროთ

(tragedia ugmirot)

შეუგნებლად დაერიდა ბავშების სივილს - გამოვიდა ქოხიდან... გადიარა ეზო... უგზო-უკვლოთ მიდიოდა. სადღაც ყანაში ჩამოჯდა ქვაზე. ერთი ფიქრიც არ ჩნდებოდა თავში... ცალ-ცალკე სიტყვები გაიელვებდენ ნაპერწკალივით: „ჭადი“... „ბავშები“... „ხარი“... ისევ ადგა, ჯერ შარაგზას გაყვა, მერე ორღობეში შეუხვია: დაუძახა ვიღამაც. მობრუნდა.

- გუშინწინ რომ მთხოვე ფქვილი, ღმერთია მოწამე, არ მქონდა; აი დღეს ქე მაქ ცოტა, და ნახევარ ჯამს გიზიარებ... ოღონდ არ დამღუპო - იმ პარასკევს უნდა დამიბრუნო.

ნიკო ლორთქიფანიძე - Niko Lortkipanidze