მიყვარდა რადგან შევუნდე ცოდვა

მიყვარდა რადგან შევუნდე ცოდვა

(miyvarda radgan shevunde codva)



მიყვარდა რადგან შევუნდე ცოდვა

და უკუღმართი სულის ვნებანი,

მე ვაპატიე დიდი და ცოტა

და უნებლიე შეცოდებანი...

მაინც ჩამიქრა სულში მთიები,

შემომებურა იჭვის მანტია,

ის კი წავიდა ნაპატიები

და პატიება არ მაპატია...


ზღვის ტალღებს წავართვი ხმაური

ზღვის ტალღებს წავართვი ხმაური

(zgvis talgebs wavaratvi xmauri)


ზღვის ტალღებს წავართვი ხმაური,
სილაში ვიპოვე სიმშვიდე,
წყლის ქაფი სიყვარულს მახსენებს
და მეც კვლავ ვიხსენებ სიგიჟეს..
უცნაურ ქალაქში დავდივარ,
დავდივარ და ჩუმად დაგეძებ,
სევდიან ქუჩებში საირულს
ვეჩვევი და თვალებს ვაცეცებ..
მერე დრო გახდება ეული,
ფიქრში ჩამოცხება აგვისტოც,
სიყვარულს არ უნდა თამაში,
თვალებს მზის სხივებიც გაგითბობს..
ზღვისპირა კაფეში სიარულს
ვეჩვევი ისე ვით სიგარას,
შენს სახეს ტალღებში დავეძებ,
და ნაპოვნს სილაში დავმალავ...
ზღვის ტალღებს წავართვი ხმაური,
სილაში ვიპოვე სიმშვიდე,
წყლის ქაფი სიყვარულს მახსენებს
და მეც კვლავ ვიხსენებ სიგიჟეს.


ბედნიერება ჰგავს ოქროს გვირგვინს

ბედნიერება ჰგავს ოქროს გვირგვინს

(bedniereba hgavs oqros gvirgivns)


ბედნიერება ჰგავს ოქროს გვირგვინს,
ვისაკუთრებთ და მაინც გვაშინებს.
როცა ახლოა,
არაფრად გვიღირს,
როცა დავკარგავთ,
...ვიგრძნობთ მაშინვე.
ზოგჯერ გულისპირს ცრემლებით ვქარგავთ,
ზოგჯერ ღიმილით ვივსებით ცამდე,
და ზოგჯერ განგებ რაღაცას ვკარგავთ,
რომ მერე ისევ ვიპოვოთ სადმე.


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

ტრანსცენდენტი (transcendenti)

მონუსხული გაწოლილა მიწას და თვალნაცემივით მისჩერებია ციონს. ზევით ხედვით გაუშეშდა კისერი. მისთვის ირგვლივ ყველაფერი ყრუა.
ციონი კი ისეთივე ფერის, ისეთივე სიღრმის.
იქნებ რაღაც გაიელვოს ცაზე. იქნებ რასმე მიაკვლიოს ბედად. აზრთა ტეხილი ხაზებით დახვეულა ტვინი. არ ბეზრდება ამ სამყაროს მიღმითი ჭვრეტა.
შემოაღამდა. კუპრით გაიმურა ცისა ფერი.


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

უპასუხო კითხვები (upasuxo kitxvebi)


რატომ ხდება ასე?
ასე იმიტომ ხდება რომ...
რომ რომითაა გაბრუებული და რომი ულან-ბატორში ეშლება.
რატომ არის რომი რომი და რატომ წყდება სიტყვა რომით?...

ტვინში საშლელით გადაშალა უზედამხედველო აზრები და ისევ დაიბრუნა ცარიელი, თეთრი დაფა. მეწყერსაც წაუღია შავი კვადრატის საკაცობრიო ტკივილები.


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

უჩინარს მიღმა (uchinars migma)

იგრძნო, რომ უკვე ყველაფერი მობეზრდა. დაიკარგა საზრისი.
ცხელ ქვიშაზე იწვა გაუნძრევლად, პირქვე დამხობილი.
“უფორმო ქვიშა, ყველაფერი დაგეპნევა”.

ბეღურამ მოფრინავდა უშორესი ციდან. ზემოდან გადმოხედა კაცს. ქვიშის მარცვლად მოეჩვენა. არაქვიშისებური წრიპინი მოესმა:
“მომასვენე, ოღონდაც მომასვენე”.


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

ბროწეულის ხე (broweulis xe)


ცა იყო წყნარი, მოწმენდილი. ნაძვნარამდე გადაშლილი ფართო ველი უკაცრიელი ჩანდა. ხვეულ, სიცხისაგან გამომშრალ ბილიკზე ორნი მიდიოდნენ.
- რა სიცარიელეა, – თქვა ქალმა. მოთეთრო ცას გაჰყურებდა. ირგვლივ ჩქამიც არ ისმოდა. წვრილი, სუსტი ფეხები ჰქონდა. შვენოდა სიგამხდრე.
- მომწყინდა.
- გეჩვენება.
- რა დრო გასულა. უკვე საღამოა.


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

მიქელანჯელო (miqelanjelo)


ხელთა ჯადოქმნილ მტევანთა მიახლოება ლაზურის ცაზე. ღრუბლებზე გაწოლილა მოუთოკავი სულთქმა. სუნთქვა ხმიანობს მხოლოდ, როგორც მიახლოების აუწერელი ტკბობა.
ღვთაებრივ ბურუსშა გახვეული. ნისლად დაიბლანდა მადლმოსილი გრძნობა. ახლოსაა, ისე ახლოს, რომ მომნუსხავი სილამაზით ერთიანად მოიხიბლა. დაუწრეტელი ბანგითაა მთვრალი და თავახდილი დაფარფატებს გაბუნდოვნებულ სივრცეში.
მტევანთა ფერება და შეხების ჟრუანტელი. აქოჩრილი ტალღებივით მოასკდა სისხლის აზავთებული დინება. მოვარდნილი ზღვაურით დაიგლიჯა ძარღვები. სისხლის ზღვამ წალეკა გონწართმეული სხეული. მოშორდა უმძიმესი კანი, იდუმალთა საფარველი.
შიშველი სული. სისხლდაცლილი ჩონჩხი და მშვენიერების არაადამიანური წყურვილი...


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

შაგალის სამოთხე (shagalis samotxe)

იისფერი ცის თაღი, თითქოს ჩაძირული ოკეანის წყლის ქვეშ. ჩამოწოლილი სახურავი, რომლის იქით მოლოდინი სინათლის, ანგელოზნი უთეთრესი ფრთებით.
ანგელოზთა ფრთების ბუმბული ცვივა უშორესი ციდან, როგორც ზამთრის ჯადოსნური ფიფქთა ცვენა.
სამყარო მიზიდულობის კანონის გარეშე... …
თევზები დაფრინავენ ვარდისფერი ეთერის უწონად წრეზე. წყალია თუ ჰაერი აღარ აქვს აზრი. ლაყუჩები ისრუტავენ მეწამული ვარდის თრობის სურნელს. ათორმეტთა თევზთა ცაში უბოლოო ტრიალი.


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

ბურუსი (burusi)

მოსაღამოვდა. მოსარკუ ცას უკვე შეეპარა ლილისფერი. ღრუბლები გაუნძრევბლად იწვნენ ციონზე. ზღვის მწუთხე სუნი იდგა.
მთელ დღეს თაკარა, მწველი მზე აცხუნებდა. საღამოჟამს, გაუსაძლისი სიცხის შემდეგ, წვიმა წამოვიდა.
ზღვის ნაპირი უკვე დაცარიელებულიყო. თითო-ორალა დამსვენებელი თუ შერჩენოდა ქვიშიან ნაპირს.
ზაფხულის ცხელი სეზონი იდგა.
კაცი და ქალი ქვიშნარზე გაწოლილი


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

აკაცია (akacia)

პატარა, ორსართულიანი სახლი ძველ უბანში, ქალაქის შუაგულში იდგა. ვიწრო ოთახი ფართოფანჯრებიან ტალანში გადიოდა, საიდანაც ხელისგულივით მოჩანდა ძველი თბილისი.
სახლის წინ, აღმართზე, მოკირწყლული ქუჩა გადიოდა, აკაციის ხეებით გადმობურული. ხეები ჯერ კიდევ მეფის რუსეთის დროს დაერგოთ და მოხუცს უყვარდა ღია სარკმლიდან მათი ცქერა. ხეებიდან დილიდან შებინდებამდე ისმოდა ჩიტების ხმა.
- დღეს შენი დაბადების დღეა, - თქვა კაცმა.


ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz

პირველად იყო სიტყვა

(pirvelad iyo sityva)

ნანა ჩაჩუას

უჩინრად შემოვიდა გარდასახვა და აუხსნელი დარჩა ფერიცვალება. თავდაპირველად ვერაფერი გავიგე. შემოდიოდა სულში უჩვეულო ხაზები და უჩინარი ძაფებით შეიკერა დაწყვეტილი ნაფლეთები. ჯურღმულებში დაბნეული, დაკარგული მარგალიტებიც აიკინძა სრულქმნილ ასხმად.
ვიდექი ნისლიან ზღვასთან და უკვე აღარ იყო მეუფება აქოჩრილ ვნებათა ბნელთა. მონუსხულივით ჩაწყნარებულიყო ზღვის უკიდეგანო ღრმული. აღარც ჩურჩული უძირო ფსკერიდან ამომავალ ცოდვიან ხმათა, აღარც გრძნობათა მიმზიდველი სიღრმისაკენ სულსწრაფივით ცურვა.