ჭავჭავაძე ილია - Chavchavadze Ilia

ჩემო კალამო, ჩემო კარგო, რად გვინდა ტაში?

(chemo kalamo, chemo kargo, rad ginda tashi?)

ჩემო კალამო, ჩემო კარგო, რად გვინდა ტაში?

რასაც ვმსახურებთ, მას ერთგულად კვლავ ვემსახუროთ,

ჩვენ წმინდა სიტყვა უშიშარად მოვფინოთ ხალხში

ბოროტთ საკლავად, — მათ სულთ-ხდომის სეირს ვუყუროთ.


თუ კაცმა ვერ სცნო ჩვენი გული, ხომ იცის ღმერთმა,

რომ წმინდა არის განზრახვა და სურვილი ჩვენი:

აგვიყოლია სიყრმიდანვე ჩვენ ქართვლის ბედმა

და დაე გვძრახონ, — ჩვენ მის ძებნით დავლიოთ დღენი.


ჩემზედ ამბობენ: „ის სიავეს ქართვლისას ამბობს,

ჩვენს ცუდს არ მალავს, ეგ ხომ ცხადი სიძულვილია!”

ბრიყვნი ამბობენ, კარგი გული კი მაშინვე სცნობს —

ამ სიძულვილში რაოდენიც სიყვარულია!


ოქტომბერი, 1861 წ.

ყვარელი.


ჭავჭავაძე ილია - Chavchavadze Ilia

1871 წელი 23 მაისი


(კომუნის დაცემის დღე)


ტვირთმძიმეთ და მაშვრალთ მხსნელი

დიდი დროშა დაიშალა...

კვლავ ქვეყნისა მჩაგრავ ძალამ

იგი დროშა დასცა დაბლა.


კვლავ ეწამა მოყვასთათვის

საოცარი იგი ერი,

კვლავ დაიდგა დიდ წამების

მან გვირგვინი მშვენიერი.


კვლავ ქვეყნისთვის დაიღვარა

წმინდა სისხლი წამებულის,

კვლავ დამარცხდა დიდი საქმე

ყოვლად მხსნელის სიყვარულის.


კვლავ ძირს დასცეს იგი მცნება,

ქვეყნის ხსნად მოვლინებული,

რომლისთვისა თითონ ღმერთი

იყო ტანჯულ და ჯვარცმული.


კვლავ შეფერხდა ისტორია,

განახლების შესდგნენ ძალნი,

და კვლავ დღესასწაულობენ

გამარჯვებულნი მტარვალნი.


29 მაისი, 1871 წ.