ჯავახიშვილი მიხეილ - Javakhishvili Mikheil

ქურდი - Qurdi


ის ამბავი სულ უბრალოდ მოხდა, და თვითონ ამბავიც ისეთივე უბრალო იყო, როგორც მისი ჩამდენის დაობლებული ცხვირ-პირი, ჩაჟანგებული კბილები, მიბნედილი თვალები და დაკონკილი შალვარი, რომელიც პატრონს ისე ედგა ვიწრო თეძოებზე, თითქო შიგ ორი მრუდე კონკილა ეკიდაო.

გვარიც ზედგამოჭრილი ჰქონდა: სტეფანე ჩირაძე. მისი სახე გადიდებულ ლეღვის ჩირს ჰგავდა - მორჩილს, გამხმარსა და გამოფიტულს



ჯავახიშვილი მიხეილ - Javakhishvili Mikheil

ფინჯანი

(finjani)



შუადღე მიღწეული იქნებოდა, როდესაც ორსართულიანი სახლიდან, № 12, ლევერის ქუჩაზე, კიდევ ერთი კაცი გამოვიდა და საკონსულოს კარები ბრაზით გამოიჯახუნა.

ერთხანს შესდგა და ხელში ნაჭერი დაჭმუჭნული რბილი ქუდი ვითომ შეასწორა, ნამდვილად კი უარესად მოსთელა. მერმე ისევ აავლო თვალი იმ შენობას, როგორც სასამართლოს აჰხედავს ხოლმე მომჩივანი, რომელმაც უეჭვო საქმე წააგო, და მცირე ყოყმანის შემდეგ ლიუქსენბურგის ბაღისკენ წავიდა.

უცებ ისევ შესდგა, ჯიბეზე ხელი მოუსვენრად მოიფათურა და, რა დარწმუნდა, რომ ყოველივე თავის რიგზე იყო, ხშირი ნაბიჯით განაგრძო გზა.

საკონსულოს პირდაპირ ფილაქანზე მუდმივ დარჭობილმა აგენტმა მიმავალს თვალი აადევნა და გაიფიქრა:


ჯავახიშვილი მიხეილ - Javakhishvili Mikheil

ორი შვილი

(ori shvili)

- მაიტა ხელი, გავათავოთ, ოცდახუთმეტი!

- ორმოცი მეთქი.

- ოცდაათიც არა ღირს, გაათავე.

- არა ღირს და, შენ შენთვინა, მეც ჩემთვინა.


ჯავახიშვილი მიხეილ - Javakhishvili Mikheil

მიწის ყივილი

(miwis yivili)



ექიმმა გამსინჯა და მითხრა:

- ძალიან დაღლილხართ. უნდა დაისვენოთ, გადით პარიზიდან - ან ზღვისკენ გაისეირნეთ, ან პალმებს შეეხიზნეთ. თითიც აღარ გაანძრიოთ: სჭამეთ, სვით, იხეტიალეთ, იბანავეთ და იგორავეთ. თქვენი წამალი მარტო ეს არის. ორევუარ!

პარიზს ვერ მოვწყდებოდი. ვიღაცამ მირჩია ნოჟანი.


ჯავახიშვილი მიხეილ - Javakhishvili Mikheil

კურდღელი - Kurdgeli

პროფესორ მიხეილ ასათიანს,

რომლის ნაამბობმა დამაწერინა ეს მოთხრობა.

ავტორი.

- სიდონი, შვილო სიდონი! - დასჩურჩულებს სიბნელეში მართა საწოლზე გაშოტილ თავის ერთას. - გესმის, შვილო?

- რა გინდა, რა გაყვირებს?! - წყრომით ჰკივის პასუხი.



მაპატიე თუ გატკინე ჩემით გული

მაპატიე თუ გატკინე ჩემით გული
არსებობამ ჩემმა გზა თუ აგიბნია,
მაპატიე გადადგმული ნაბიჯები
ნაკვალევმა იარა რომ გაგიჩინა.
მაპატიე უდიდესი სიყვარული,
დაივიწყე ის რაც უკვე წარსულია,
ისევ მოვა წვიმა შენი გაზაფხულის,
ეგ წვიმა ხომ ჩემი თბილი ცრემლებია.


ასე მგონია


ასე მგონია ყველაზე ადრე,
მე ვიგრძნობ შენი სულის შერხევას.
ამიყვავილებ ოცნებას ცამდე,
ვიფიქრებ მზისთვის ხელის შეხებას.
ასე მგონია შენი ტკივილი
მე მეტკინება თუ მეტკინება,
შენი წყენა და შენი ღიმილი
სულში დაცურავს ოქროს ტივებად.
შენი ალერსის კვალი მაჩნია,
და ქარში ქარვის მძივი დამებნა.
მუდამ ახლოს ვარ და თუ დაგჭირდი,
თავს განაცვალებ დაუნანებლად.


ასე ლოდინით რომ დავიღლები


ასე ლოდინით რომ დავიღლები

(ase lodinit rom daviglebi)


ასე ლოდინით რომ დავიღლები,
ერთხელაც დავლევ აწეულ ჭიქას
და ყველას თვალწინ შენ სახელს
ვიტყვი, ხალხო ეს გოგო ძალიან
მიყვარს."


პორტრეტის აჩრდილი


დავწერე სიტყვა და გავასხვისე,
პორტრეტებს უჩარჩოდ კედლებს ვახატავ.
სიტყვით შევამკობ და წავალ ისევ,
ღვინის ჭიქაში ჩემს თავს დავკარგავ.
პორტრეტებს ირგვლივ ვუტოვებ ადგილს,
თითქოს არ მინდა მორჩეს, დასრულდეს.
მკითხველი იხილავს პორტრეტის აჩრდილს,
კედელზე ულურსმნოდ ჩამონაკიდებს.


კილაძე მაია - Kiladze Maia

ის, რაც ქალსაც უხდება და კაცსაც

(is, rac qalsac uxdeba da kacsac)


პირველი მოსაუბრე:
- მტკივნეულია?
მეორე მოსაუბრე:
- პირველად ყველას უჭირს, დაწექი.
პირველი მოასაუბრე:
- დავწვე?
მეორე მოსაუბრე:


კვარაცხელია ზურაბ - Kvaracxelia Zurab

შენთვის (shentvis)

(სათუთად შენახული ნამცვრევები)

*
...შენ, როცა ერთხელაც, სამუდამოდ გამო¬ირთვები სამყაროს არსებათა უწყვეტობიდან,
ერთი ხელის მოსმით, უგანგებოდ მოსწყდები გზას,
როცა მიხვდები – გვერდით მოსიარულე სულდგმულთა ნაბიჯს ფეხს ვერ უწყობ,
მათებურ სიმღერას ვერ მღერი,
და მათნაირ ცეკოს არ თამაშობ წინალითა და უკანალით...
დაღუპვად კი არა, აღდგინებად მონათლავ ჩავლილ მისტერიას, რადგან შენი დროის სულიერები მოწყვეტილნი არიან აშკარა და ნამდვილ სიწმინდეს. ისინი მხოლოდ თამაშობენ სიყვარულის ბალაგანში, გადანაწილებული აქვთ `ქალის~, `მამაკაცის~, `ქვეშ მყოფისა~ და `ზედა სართულის~ როლები, ჰყავთ მათზე დაფჩენილი ბრბო (მოტაშეები, მსტვენიები, მყივანები, მკივანები, ქლესიები, `დამფასებლები~, ავტოგრაფზე მონადირენი), აქვთ ნაირფერი განათება, მიწიერი მუსიკა, აღმგზნები მელოდია.


კვარაცხელია ზურაბ - Kvaracxelia Zurab

ბებოს წმინდა წერილი

(bebos wminda werili)


– ჩემთან ერთად ეს პერანგიც გაიცრიცა, შვილო, ჩემი გულივით ამასაც დააწყდა ძაფები...
მოგუდულად ჭრიალებს კარადის კარი, საკეტმოშლილი და მორღვეული. მოხუცი თრთოლვით გადმოიღებს ძველი ზეწრების წყებაში ჩამალულ ნაკეცს, სინათლეზე გამოიტანს – გადმოფენს მაგიდაზე.
– გაწვალდა... გაილია, გამჩენის მადლს ვენაცვალე...
ბოლო წლებია, ჩამიჩუმი აღარ ისმის თინიას ეზოდან. ადრე სანატრელი იყო სიჩუმე, შუქიც დღედაღამ ენთო, სტუმარიც მოდიოდა და მოდიოდა. ახლა ჩაკვდა და ჩაიფერფლა ეს სახლ-კარი, როგორც სოფლის შარაგზა ზაფხულის არდადეგების შემდგომ.
– მთელი ცხოვრება ვიბრძოდი, რომ პენსიის იმედად არ ვყოფილიყავ. ზოგი ნანატრი და დაუმადლებელი სიბერისთვის შრომობს... მე არა! ჩემი ნატვრაც და სიცოცხლეც შვილის სხეულში გამოვახვიე. გიჟი დედობა პროფესიაა, შვილო...
ძაძისა და ძველი პერანგის სუნი დადგა ოთახში.