იყო დრო შენი სუნთქვა მებარა

იყო დრო შენი სუნთქვა მებარა,
ახლა მარტოდენ სიზმრად გნახულობ,
აპრილი წელსაც გამოგვეპარა,
ამ წელსაც დავრჩი უგაზაფხულოდ,

მორჩა გაყალბდა სიცილი ვერცხლის,
ჩვენს შორის წლები ატყდა ლელებად,
ჩვენ ახლა უკვე ვერაფერს შევცვლით,
ჩვენ არაფერი არ გვეშველება,

რა უცებ მოდგა ჩვენსკენ ნაპირი,
ცა სუფთა როგორც ობოლის თეფში,
შენც გამორჩები როგორმე აპრილს
და ეს წვიმები ჭკუიდან შეგშლის ...


ასველებდა მწვანე თვალებს ცრემლი

ასველებდა მწვანე თვალებს ცრემლი
და გულს ღრღნიდა უჩვეულო სევდა,
მან ეხვეწა უსაშველოდ ბევრი
მაგრამ ზარი განშორების მაინც რეკდა.
სიყვარული რომ არ კვდება იცის,
მაგრამ კარგავს სიყვარულს და ამას ხვდება
აღარ ახსოვს შეყვარებულს ფიცი
იშვიათად მაგრამ ალბათ ასეც ხდება


თავს შევაფარებ ცისფერ ოცნებას

თავს შევაფარებ ცისფერ ოცნებას
და სილურჯეში დავიკარგები,
წავალ და ვივლი სიყვარულისკენ
ამ სიყვარულში დავიმალები.
ნაცრისფერ მიწას დარდი მოაწვა
ლურჯი ოცნება დამრჩა მე ცაში,
სხვას ვისაც უნდა მიწაზე დარჩეს,
მე ავფრინდები მაღლა ზეცაში.
თავს შევაფარებ ცისფერ ოცნებას
და სილურჯეში დავიკარგები,
წავალ და ვივლი უკვდავებისკენ,
უკვდავებაში დავიმარხები.


ქუჩაში წვიმდა.. ღამე გაჩერდა...

ქუჩაში წვიმდა.. ღამე გაჩერდა..
ბიჭი გოგოსთან საქმეს არჩევდა..
ბიჭმა აკოცა გოგო გაიქცა...
სადღაც უფსკრულთან გოგო წაიქცა..
არ ინძრეოდა, არ ტოკდებოდა..
ბიჭს კი შიშისგან ცა მორეოდა....
თვალს არ ახელდა ბიჭი ტიროდა..
გოგო უგონოდ ღმერთს უღიმოდა..
დრო გადიოდა ბიჭი ნატრობდა....
ცა გახსნილიყო, მას გაათბობდა....
მაგრამ გოგონა არ ინძრეოდა...
იქაურ სიზმრებს ებრძოლებოდა...
და სანატრელი მომენტიც დადგა...
გაიგო ლოცვა მდუმარმა ქარმა...
გათენდა ერთი უბრალო დილა...
ბიჭს კი გოგონას საფლავი დახვდა.


შენ ერთადერთო ჩემო იმედო

შენ ერთადერთო ჩემო იმედო,
ჩემი ცხოვრების შენ ხარ ნათება,
არ იქნებოდა ქვეყნად ოცნება
და არც იმედის გამონათება
ცოდვილი სულის შენ ხარ წამალი
უშენოდ კვდება ქვეყნად ცხოვრება
ნუ მიღალატებ ამას გთხოვ მხოლოდ
ნუ შეიწირავ ამ ჩემს ცხოვრებას!


ცოტახნით მაინც ხომ გაგაბრაზე ...

რატო არ წერ არაფერს?
შენი თავი საერთოდ ვინ გგონია?
არ გინდა წერა?
ხოდა საერთოდ ნუ დაწერ!
შენნაირებით სავსეა ეს ქალაქი
შენი დანახვაც არ მინდა!
მძულხარ, ვერ გიტან შენი საქციელის გამო.

- უთხრა გამოცდაზე მყოფმა სტუდენტმა კალამს, რომელიც აღარ წერდა.

ცოტახნით მაინც ხომ გაგაბრაზე ...


ცოტას დავიცდი, მერე წავალ წვიმის კვალდაკვალ

ცოტას დავიცდი, მერე წავალ წვიმის კვალდაკვალ,
დღეს თუ არ იცი ხვალ გაიგებ, როცა დამკარგავ.
რა იყო ჩემში ასეთი ცივი რით შეგაშინე?
შენსკენ სავალი ბეწვის ხიდიც არ შემარჩინე.
ცოტას დავიცდი, სანამ გავა წვიმის სურნელი,
ნუღარ განიცდი პატიებას შენგან არ ველი.
თურმე ბოლომდე ყველაფერი არ შეგძლებია
მე ხომ მოგენდე ამის მეტი რა შემიძლია?
ცოტას დავიცდი, მერე წავალ წვიმის კვალდაკვალ,
ნუღარ განიცდი ხვალ ხომ უკვე მართლა დამკარგავ.


ნეტავ ...

ნეტავ...
უსიყვარულოდ ერთი ლექსი დამაწერინა...
უსიყვარულოდ ერთი წამით გამაძლებინა...
ქარიშხლიანი მოგონება წამაშლევინა...
სხვის შეცდომებზე მეც ცხოვრება მასწავლებინა...
სევდანარევი მუსიკები არ მამღერინა...
ფურცელს განდობილი ყველა ფიქრი გამათელინა...
ხვალინდელი დღე სულ სხვაგვარად დამაწყებინა...
გაუთავებლად სხვაზე ფიქრი მომაშლევინა...
თითქმის ყოველღამ ჩუმი ცრემლი არ მაღვრევინა...
მთვარის ნათებას ბედნიერი შემახედინა...
სულის ტკივივლი აღარასდროს განმაცდევინა.


წახვედი? ...

წახვედი?..
გეთქვა მაინც: - მივდივარ!..
გულს არ დაღლიდა ფუჭი ლოდინი...
ერთს გაკოცებდი უკანასკნელად
და დავრჩებოდი მძიმედ...
ლოდივით...
ცრემლიანია ეს განშორება,
სევდიანია ჩემი მოტივი,
არ ვიცი რატომ, მაგრამ რატომღაც
მაინც მოგტირი...