V საუკუნე - კლარჯეთი

დაახლოებით 370 წელს კლარჯეთი მეფე ვარაზ-ბაქარს განუდგა და ბერძნებს (ბიზანტიას) დაექვემდებარა. დაახლოებით 400 წელს მეფე მირდატი უშედეგოდ ცდილობდა დაებრუნებინა მამამისის მიერ დაკარგული პროვინცია. კლარჯეთის შემოერთება მხოლოდ ვახტანგ გორგასალმა შეძლო. ჯუანშერის მიხედვით, ვახტანგის მცირე აზიაში ლაშქრობის შემდეგ მას „უკუმოსცა კეისარმან საზღვარი ქართლისა, ციხე თუხარისი და კლარჯეთი ყოველი“. ვ. გოილაძის აზრით, ეს 456 წლის ბოლოს მოხდა. დავით ხოშტარია ჯუანშერის ცნობას კლარჯეთის შემოერთების შესახებ სარწმუნოდ მიიჩნევს და იქვე აღნიშნავს, რომ V-VI საუკუნეების მიჯნიდან მაინც კლარჯეთი სხვა წყაროებითაც კვლავ ქართლის შემადგენლობაში ჩანს.
ვახტანგ გორგასალმა კლარჯეთის ერისთავად თავისი ძუძუმტე — არტავაზი დანიშნა. ქართული ისტორიული წყაროები ვახტანგ გორგასლის პერიოდ უკავშირებს კლარჯეთში სამშენებლო საქმიანობებს. მეფემ და ერისთავმა ერთად მოიარეს ახლადშემოერთებული პროვინცია და დიდი მშენებლობა დაგეგმეს. როგორც ჯუანშერის ცნობებში ჩანს, იმ პერიოდში კლარჯეთში ორი დიდი ციხე იყო — თუხარისი და ახიზა, რომელიც მეფეს დაზიანებული დახვდა. მეფის ბრძანებით არტავაზმა განაახლა ახიზა და ააშენა ახალი ციხე არტანუჯში. ჯუანშერი არაფერს წერს მეფისა და ერისთავის მიერ მონახულებულ ეკლესიებზე. არსებობს აზრი, რომ V საუკუნის II ნახევარში კლარჯეთში მხოლოდ ერთი ეკლესია იყო, რომელიც მირდატ მეფის მიერ აგებულ თუხარისის ციხეში მდებარეობდა. ჯუანშერის თხზულების მიხედვით, ვახტანგის მითითებით არტავაზმა ააშენა მონასტერი ოპიზაში და სამი ეკლესია: დაბა მერისა, შინდობისა და ახიზისა. გარდა ამისა, არსებობს ტრადიცია, რომელიც ვახტანგ მეფეს უკავშირებს თუხარისის წმინდა გიორგის ეკლესიის მშენებლობასაც.
ვახტანგის პერიოდს მიეწერება ასევე კლარჯეთში საეპისკოპოსო კათედრის დაარსება. მანამდე კლარჯეთში ცალკე საეპისკოპოსო არ ჩანს. რადგანაც მხარე თითქმის ერთი საუკუნის განმავლობაში ბიზანტიის იმპერიას ეკუთვნოდა, სავარაუდოა, რომ იგი იმპერიაში შემავალი პოლემონის პონტოს ეპარქიის ნაწილს წარმოადგენდა და ექვემდებარებოდა ტრაპეზუნტის კათედრას. V საუკუნის II ნახევარში ქართლის სამეფოს სხვა მხარეებტან ერთად კათედრა კლარჯეთშიც დაარსდა. ჯუანშერის ცნობით, ვახტანგმა „დასუა ერთი ეპისკოპოსად კლარჯეთს, ეკლესიასა ახიზისასა“.
აღსანიშნავია, რომ ჯუანშერის „ვახტანგ გორგასლის ცხოვრების“ ცნობებს ზოგიერთი მეცნიერი არ ენდობა — 1910-იანი წლებიდან მას საკმაოდ არასანდო ისტორიული წყაროს რეპუტაცია დაუმკვიდრდა. ეს ძირითადად განაპირობა ისეთი ავტორების დამოკიდებულებებმა, როგორებიც არიან ივანე ჯავახიშვილი და კორნელი კეკელიძე. ივანე ჯავახიშვილი აღნიშნავდა, რომ ეს თხზულება „ზღაპარს უფრო მიაგავს, ვიდრე ნამდვილ ისტორიას“. მისივე თქმით, იგი ვახტანგის დროსი ისტორიისათვის, რამდენიმე უმნიშვნელო ცნობის გარდა, თითქმის გამოუსადეგარია. ბოლო დროის მკვლევართა დამოკიდებულება მკვეთრად შეიცვალა ჯუანშერის თხზულებისადმი. დღეს შედარებით მეტი მეცნიერი იზიარებს მარი ბროსეს მიერ გამოთქმულ მოსაზრებას, რომ თხზულებაში მოყვანილ ზღაპრულ ამბებს რეალური ისტორიული საფუძველი გააჩნია.


VI-VII საუკუნეები - კლარჯეთი

523 წელს ქართლის სამეფოში მეფობა გაუქმდა და ქვეყნის თითქმის მთელი ტერიტორია სპარსეთის უშუალო მმართველობას დაექვემდებარა. ჯუანშერის ცნობით, სპარსეთისაგან დამოუკიდებლობა ქართლის მხოლოდ ორმა განაპირმა მთიანმა მხარემ შეინარჩუნა — კახეთის მთიულეთმა (სადაც ბაკურ მეფის შვილებმა შეაფარეს თავი) და კლარჯეთ–ჯავახეთმა. კლარჯეთის კლდეებში მთავრობდა ვახტანგ გორგასლის შთამომავალი გუარამი, დედით ხოსროიანი და მამით ბაგრატიონი. სუმბატ დავითის ძე მას „მამა ბაგრატიონთა“–ს უწოდებს, თუმცა მისი კლარჯეთის მთავრობის შესახებ არაფერს ამბობს.


VIII საუკუნე - კლარჯეთი

ჯერ კიდევ წინა საუკუნის II ნახევარში დაწყებული არაბთა ბატონობა საქართველოში განსაკუთრებით დამძიმდა VIII საუკუნის I ნახევარში, ხალიფა ხიშამის (724–743) ზეობის წლებში. 735 წელს აჯანყებული კავკასიის დასამორჩილებლად ხიშამმა თავისი ბიძაშვილი მარვან იბნ მუჰამედი (მურვან ყრუს სახელით ცნობილი) გამოგზავნა. ქართლის ცხოვრების მიხედვით, მურვანის სამხედრო ძალით შეძრწუნებული „მთავარნი და პიტიახშნი, ნათესავნი ერისთავთა და წარჩინებულთანი შეიმეოტნეს კავკასიად, და დაიმალნეს კლდეთა და ღრეთა“.
დანამდვილებით არაა დადგენილი, იყო თუ არა კლარჯეთი მურვან ყრუს მიერ დალაშქრულ მხარეთა შორის. ამის შესახებ პირდაპირ ცნობას მხოლოდ სუმბატ დავითის ძე იძლევა. მისი ცნობით:
“ყრუმან ბაღდადელმან შემუსრნა ყოველნი ციხენი და მოვლო შავშეთიცა და ღადონი
(შენიშვნა: „ღადონი“ მდინარე იმერხევის მარჯვენა ნაპირზე მდებარე ნაწილია კლარჯეთისა)”
სუმბატ დავითის ძე ასევე წერს, რომ აშოტ კურაპალატმა განაახლა მურვან ყრუს მიერ აოხრებული არტანუჯის ციხე.. განსხვავებულ ინფორმაციას იძლევიან სხვა წყაროები. „დავით და კონსტანტინეს მარტვილობაში“ აღწერილ მურვან ყრუს მარშუტში არც კლარჯეთი ჩანს და არც შავშეთი — იგი სამცხიდან არგვეთში გადადის. ამგვარადვეა შესაბამის ჩანართში ჯუანშერთან[99]. სხვაგან ჯუანშერი არაბთა მიერ გაპარტახებულ ქვეყნებს შორის ასახელებს ქართლს, სომხითსა და რანს, „არჩილის წამებაში“ ქართლთან ერთად დასახელებულია კახეთიც, მაგრამ არსადაა ნახსენები შავშეთი თუ კლარჯეთი. გიორგი მერჩულეს მიხედვით, 780–იან წლებში, გრიგოლის ხანძთაში ჩასვლისას
“კლარჯეთს და ტაოთა შინა და შავშეთს და ყოველთა მათ მახლობელთა ქუეყანათა მცირენი იპოვებოდეს დაშენებული ტყეთა შინა ადგილ–ადგილ”
ბევრი მკვლევარი ამას სასტიკი მტრის მიერ აოხრებული მხარის სურათად მიიჩნევს. თავად გიორგი მერჩულე არაბთა ლაშქრობის თაობაზე კლარჯეთში არაფერს წერს. აღსანიშნავია, რომ სუმბატ დავითის ძე (ერთადერთი ავტორი, რომელიც კლარჯეთში მურვან ყრუს ლასქრობის შესახებ იძლევა ცნობას) კლარჯეთის მოსახლეობის შემცირებას უკავშირებს არა არაბთა შემოსევებს, არამედ „სატლობას“ ანუ ქოლერის ეპიდემიას. კორნელი კეკელიძე შენიშნავს, რომ ეს უნდა იყოს 746–747 წლების დიდი ეპიდემია, რომელმაც ბიზანტიაში უამრავი ხალხი იმსხვერპლა და, ალბათ, კლარჯეთსაც მოედო.
მიუხედავად იმისა, გადაურჩა თუ არა კლარჯეთი მურვან ყრუს ლაშქრობას, რეგიონში მდგომარეობა მაინც მძიმე იყო. კლარჯეთს თავისი კვალი დაამჩნია გამანადგურებელმა ეპიდემიამ და იმ საერთო პოლიტიკურმა და ეკონომიკურმა კრიზისმა, რომელმაც VIII საუკუნეში მთელი საქართველო მოიცვა. VIII–IX საუკუნეების მიჯნაზე მხარეში ჩამკვდარი იყო როგორც სულიერი, ისე სამეურნეო ცხოვრება, გამეჩხერებული იყო მოსახლეობა, ხოლო ადმინისტრაცია — მოშლილი.


ეთნიკური შემადგენლობა ადრეულ შუა საუკუნეებში - კლარჯეთი

ნიკო მარი ფიქრობს, რომ VI საუკუნეში კლარჯეთის „თუბალ–კაინური“ ანუ ქართველური მოსახლეობა გასომხდა (перерождается в армян). ეს პროცესი ნიკო მარს, თავისივე აღიარებით, საკმაოდ ბუნდოვნად ჰქონდა წარმოდგენილი. მისი მსჯელობიდან ირკვევა, რომ იგი გადამწყვეტ ფაქტორად ამ პროცესში სომხების მასიურ ჩამოსახლებას მიიჩნევდა. მან სცადა, ეს მოვლენა წერილობითი ძეგლებითაც დაედასტურებინა და ერთადერთ წყაროზე შეჩერდა — სომეხი მემატიანის ჰოვან მამიკონიანის თხზულებაზე, რომელშიც VII საუკუნის დასაწყისია აღწერილი. ნიკო მარმა აქ სრულიად ნებისმიერად ამოიკითხა ცნობა უკვე შემდგარი (о совершившемся уже) სომხური ემიგრაციული მოძრაობის შესახებ ივერთა ამ ქვეყანაში (კლარჯეთში). ქვეყანა რომ ივერთაა, ეს თხზულებაში მართლაც აღნიშნულია — მისი მმართველი ვაშდენი „ივერთა მთავრად“ მოიხსენიება; თუმცა, სომეხთა ემიგრაციულ მოძრაობაზე მატიანეში არც პირდაპირი და არც ირიბი მინიშნება არ მოიპოვება. პავლე ინგოროყვამ დაწვრილებით განიხილა ჰოვან მამიკონიანის ცნობები და აჩვენა ნიკო მარის მოსაზრების უსაფუძვლობა. როგორც დავით ხოშტარია აღნიშნავს, ჰოვან მამიკონიანის თხზულებები ძლიერ ზღაპრულ ელემენტებს შეიცავს; თავად ნიკო მარი მათ „ნახევრადლეგენდარულს“ უწოდებს. აღსანიშნავია, რომ ამ თხზულებაში მოთხრობილი ამბავი, მოქმედი პირები და მოქმედების ადგილი (ქალაქი ტამბური შავი ზღვის პირას და შემდეგ მის ადგილად აგებული ქალაქი ჰამამაშენი) სხვა წყაროებიდან ცნობილი არაა.
კლარჯეთის მოსახლეობის სრული არმენიზაციის ჰიპოთეზა თანამედროვე მეცნიერებაში აღარ განიხილება, თუმცა გარკვეულ პერიოდში კლარჯეთში სომხური მოსახლეობის არსებობა არ გამოირიცხება. მათ აქ ყოფნას 530–540–იან წლებში ადასტურებს პროკოპი კესარიელი, რომელიც De bello gothico-ში წერს, რომ ათინას, არქაბესა და აფსაროსის მარჯვნივ აღმართული მთების გადაღმა, იბერიის საზღვრებამდე, ბიზანტიის ქვეშევრდომი პერსარმენები და არმენები ცხოვრობენ. დავით ხოშტარია ფიქრობს, რომ სომხები კლარჯეთში ძირითადად IV საუკუნის ბოლოს და უფრო ინტენსიურად კი V საუკუნეში ჩასახლდნენ. მისივე თქმით, საფიქრებელია, რომ ისინი ცენტრალური და აღმოსავლეთი სომხეთიდან წამოვიდნენ, რომელიც ბიზანტიასა და სპარსეთს შორის სომხეთის განაწილების შემდეგ (387 წელს) სპარსეთის შემადგენლობაში აღმოჩნდა. აქ ქრისტიანული მოსახლეობა ძლიერ შევიწროებას განიცდიდა, რამაც გამოიწვია 450–451 წლების აჯანყება. ლაზარ ფარპეცის „სომხეთის ისტორიიდან“ ჩანს, რომ სპარსელებთან ბრძოლის დროს სომხები ხშირად თავს აფარებდნენ ტაოს, კლარჯეთის მეზობელ ძნელადმისადგომ მხარეს. სავარაუდოა, რომ მათი ნაწილი — პრობიზანტიური ორიენტაციის სომხური არისტოკრატიული ოჯახები — ტაოდან გადავიდა და კლარჯეთში დამკვიდრდა, რომელიც ბიზანტიის დასაყრდენს წარმოადგენდა ქართლსა და მთლიანად კავკასიაში სპარსეთის წინააღმდეგ ბრძოლაში. დავით ხოშტარია თვლის, რომ ძნელი წარმოსადგენია მათ მხარის მოსახლეობაში არსებითი ეთნიკური ცვლილება გამოეწვიათ, თუმცა, როგორც ჩანს, ისინი აქტიურად ჩანდნენ პოლიტიკურ ცხოვრებაში.
დავით ხოშტარია თვლის, რომ V-VI საუკუნეებში ინტენსიურად მიმდინარეობდა კლარჯეთის მცირერიცხოვანი სომხური მოსახლეობის დაახლოვება მკვიდრ მოსახლეობასთან, თუმცა ეს პროცესი დასრულდა არა „გასომხებით“, არამედ პირიქით, სომეხთა ეთნოკულტურული ცვლილებით. მისივე აზრით, ეს ტენდენცია განსაკუთრებით VII საუკუნეში გაძლიერდა, სომხურ–ქართული საეკლესიო განხეთქილების შემდეგ, როდესაც რელიგიურად ძირითად ეთნიკურ ბირთვს მოწყვეტილი მართლმადიდებელი (დიოფიზიტი) სომხები კიდევ უფრო მჭიდროდ დაუკავშირდნენ ეთნიკურად განსხვავებულ, მაგრამ ერთმორწმუნე ქართველებს. დავით ხოშტარია მცდარად მიიჩნევს ნიკო მარის მოსაზრებას, რომ სომხების ქართიზაცია მხოლოდ VIII საუკუნეში დაიწყო და XI საუკუნემდე გაგრძელდა. მისი აზრით, ეს პროცესი უკვე VII საუკუნისათვის დასრულებული იყო. აქვე იგი არ გამორიცხავს, რომ ცალკეულ სოფლებსა თუ თემებში სომხებს უფრო დიდი ხნის განმავლობაში შეენარჩუნებინათ საკუთარი ეთნიკური ელემენტები, მათ შორის მშობლიური ენა.
ადრეული შუა საუკუნეების კლარჯეთის ეთნიკური შემადგენლობის გამოკვლევაში მეცნიერები ითვალისწინებენ ტოპონიმიკასაც. ძველი წერილობითი წყაროებით კლარჯეთში სულ ორი სომხური წარმომავლობის ტოპონიმია დადასტურებული — შატბერდი და მიძნაძორი (ამ სიტყვაშიც მიჯნა ქართულია). ქართველური ტოპონიმები გაცილებით მეტია. პავლე ინგოროყვას მოჰყავს 50–ზე მეტი გეოგრაფიული სახელწოდება, რომელთაგან, ერთი–ორი გამონაკლისის გარდა, ყველა ქართველურ ენობრივ სამყაროს ეკუთვნის. რ. ედვარდსი აღნიშნავს, რომ შატბერდი არის ერთ–ერთი თითო–ოროლა ამოცნობად სომხურ ტოპონიმთაგანი კლარჯეთში. ქართულ ტოპონიმთა უმრავლესობა სომხურთან შედარებით, მოწმობს იმას, რომ კლარჯეთის სომხობა გაცილებით ნაკლები იყო ქართველურ მოსახლეობაზე.


IX-X საუკუნეები - კლარჯეთი

IX საუკუნიდან სამხრეთი საქართველოს და მათ შორის კლარჯეთის ისტორიაშიც ახალი ეპოქა იწყება. საუკუნის დასაწყისშივე აშოტ ბაგრატიონის მიერ სამხრეთ საქართველოში დაარსდა ტაო-კლარჯეთის სამეფო, რომელიც უშუალოდ ტაოსა და კლარჯეთის გარდა მოიცავდა სხვა ისტორიულ რეგიონებსაც, შავშეთს, კოლას, არტაანსა და სხვა. ამ მოვლენის სხვადასხვაგვარი დათარიღება არსებობს — ზოგიერთი მეცნიერი სამეფოს დაარსების თარიღად 809 წელს მიიჩნევს, სხვები კი 813 წლის ახლო ხანებზე საუბრობენ. სუმბატ დავითის ძის მიხედვით აშოტი თავიდან ქართლის ერისმთავარია. იგი იბრძოდა არაბთა წინააღმდეგ, თუმცა დამარცხდა და იძულებული გახდა, კლარჯეთში გაქცეულიყო, რომელიც ბიზანტიის იმპერიის გავლენის სფეროში იყო მოქცეული. ახალი სამეფოს დაარსების შემდეგ აშოტმა კურაპალატის ტიტულიც მიიღო. რამდენიმე წლის შემდეგ აშოტმა ისარგებლა სახალიფოში დაწყებული არეულობით და არაბების წინააღმდეგ ბრძოლა განაგრძო. ბრძოლები წარმატებული გამოდგა და 820 წლისათვის ტაო-კლარჯეთის სამეფოს უკვე ქართლიც ექვემდებარებოდა.
აშოტ კურაპალატს უკავშირდება კლარჯეთის ყველაზე დიდი აღმშენებლობითი სამუშაოები. სუმბატ დავითის ძე განსაკუთრებით აღნიშნავს, რომ აშოტმა აღადგინა არტანუჯის ციხე, ააშენა მის ქვეშ ქალაქი, თვითონ ციხეში კი — თავისი საცხოვრებელი სასახლე და წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის კარის ეკლესია, რომელშიც საფლავიც გაიმზადა. აშოტმა მჭიდრო ურთიერთობა დაამყარა კლარჯეთში მოღვაწე ბერებთან, უპირველეს ყოვლისა გრიგოლ ხანძთელთან. მის პერიოდში კლარჯეთის სამონასტრო მშენებლობამ განსაკუთრებით დიდი მასშტაბები შეიძინა. თვითონ აშოტმა ამ თვალსაზრისით ბევრი ვერ მოასწრო, თუმცა საფუძველი ჩაუყარა კლარჯეთის ბერ–მონაზვნებსა და საერო ხელისუფლებას შორის ურთიერთობას, რომელსაც მისი შთამომავლები მტკიცედ იცავდნენ (ამ პერიოდის სამონასტრო აღმშენებლობის შესახებ იხილეთ ამავე სტატიის სექცია — გრიგოლ ხანძთელის პერიოდი).
სუმბატ დავითის ძის მიხედვით, 826 წელს აშოტი არაბებთან ბრძოლაში დაიღუპა. ამ მოვლენის თარიღად ზოგიერთი მეცნიერი 836 წლის ახლო ხანებსაც მიიჩნევს. აშოტს სამი ძე დარჩა — ადარნასე, ბაგრატი და გუარამი. ტაო-კლარჯეთის სამეფოს თავიდან სამივე ერთად განაგებდა, სანამ შუათანა ძმამ ბაგრატმა არ მიიღო კურაპალატის ტიტული იმპერატორისაგან. მიუხედავად ამისა, ტაოსა და კლარჯეთში იგი არ ყოფილა ისეთი ერთპიროვნული მმართველი, როგორიც აშოტი — გიორგი მერჩულე სამივე ძმას „ხელმწიფეებად“ იხსენიებს.
აშოტ კურაპალატის მიერ ტაო კლარჯეთის სამეფოში შემოერთებული ტერიტორიები (მათ შორის ქართლიც) მისი სიკვდილის შემდეგ მალე დაიკარგა. არაბთა სარდალმა ხალილ იბნ იაზიდმა 829–830 წლებში ქართლი დაიპყრო. 850–იან წლებში არაბთათვის ქართლის დათმობა საბოლოოდ გაფორმდა ბაგრატ კურაპალატსა და თბილისის ამირას შეთანხმებით, რის შედეგადაც ტაო-კლარჯეთის სამეფო ანუ ქართველთა სამეფო კვლავ სამხრეთ–დასავლეთ საქართველოს პროვინციებით შემოიფარგლა. კლარჯეთის ბაგრატიონები ერთი პერიოდი ხარკსაც უხდიდნენ არაბებს, თუმცა, მიუხედავად ამ ყველაფრისა, ქვეყანაში ეკონომიკური და სულიერი აღმავლობის პროცესი არ შეჩერებულა. პირიქით, სწორედ ესაა კლარჯეთის სამონასტრო აღმშენებლობის ყველაზე ინტენსიური პერიოდი.
888 წელს ადარნასე II–მ „ქართველთა მეფის“ ტიტული მიიღო, ხოლო სამეფოს „ქართველთა სამეფო“ ეწოდა. ერთიანი საქართველოს სამეფოს შექმნის თარიღად ითვლება 978 წელი, როდესაც „ქართველთა მეფემ“ (აღმოსავლეთ საქართველო) ბაგრატ III-მ მიითო აფხაზეთის ტახტი. ამ პერიოდში კლარჯეთი ერთიანი სამეფოს გარეთ იყო დარჩენილი. ბაგრატმა იგი 1001 წელს შემოიერთა. ამ დროიდან კლარჯეთის ისტორია ერთიან საქართველოსთანაა დაკავშირებული.


XI-XVI საუკუნეები - კლარჯეთი

XI საუკუნიდან კლარჯეთში აღმშენებლობით სამუშაოებს მთავარი დასაყრდენი — ბაგრატიონთა მხარდაჭერა გამოეცალა. 1001 წელს გარდაიცვალა დავით კურაპალატი, 1008 წელს — გურგენი. გაერთიანებული საქართველოს სამეფო კარი კლარჯეთიდან დასავლეთ საქართველოში, ქუთაისში გადავიდა. ბაგრატიონთა კლარჯულმა შტომ ფაქტობრივად არსებობა შეწყვიტა — მათი ნაწილი ბაგრატ III-მ ციხეში გამოამწყვდია, სხვებმა კი გაქცევით უშველეს თავს. სამხრეთ საქართველოში ბაგრატიონები აღარ დარჩნენ, რაც თავიდანვე აისახა ამ რეგიონის კულტურულ ცხოვრებაზე.
XI საუკუნის II ნახევრიდან საქართველოში მდგომარეობა გაუარესდა. მესოპოტამიაში დამკვიდრებული თურქ-სელჩუკები თანდათან კავკასიისა და მცირე აზიისაკენ მოიწევდნენ. 1065 წელს სულთან ალფ-არსლანის მეთაურობით ჯავახეთი დაარბიეს, 1068 წელს კი კახეთი და ქართლი. ამ პერიოდში თურქ-სელჩუკები უკვე ღრმად იყვნენ შეჭრილი მცირე აზიაში. 1071 წლის აგვისტოში მათ მანზიკერტის ბრძოლაში დაამარცხეს ბიზანტიის არმია, რამაც ახლო აღმოსავლეთში ძალთა თანაფარდობა მკვეთრად შეცვალა. 1080 წელს სელჯუკები სულთან მელიქ-შაჰის მეთაურობით მეორედ შემოესივნენ საქართველოს და თითქმის ყველა კუთხე დალაშქრეს. კლარჯეთი, რომელშიც სამი საუკუნის განმავლობაში მუსლიმი დამპყრობელი არ შესულა, განსაკუთრებით მძიმე მდგომარეობაში აღმოჩნდა. დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსის ცნობით, „... კლარჯეთი ზღვის პირამდის ... აღივსო თურქითა“. აღსანიშნავია რომ იმავე ისტორიკოსთან მელიქ-შაჰი საკმაოდ კარგადაა დახასიათებული და ქრისტიანთა სიყვარულიც კი მიეწერება. თუმცა, როგორც იმავე ნაწარმოებში ირკვევა, დამპყრობლები არ გამოირჩეოდნენ გულმოწყალებით:
“ერთსა დღესა დაწუეს ქუთათისი, და არტანუჯი, და უდაბნონი კლარჯეთისანი.”
მეცნიერები ზუსტად ვერ ამბობენ, კონკრეტულად რა ზარალი მიადგა კლარჯეთს, მის სამონასტრო კომპლექსებს, თუმცა ფაქტია, რომ მონასტერთა გადაწვას უმრავლეს შემთხვევაში ნგრევა არ გამოუწვევია (ხანძთა, შატბერდი, ოპიზა). თურქ-სელჩუკების ბატონობა კლარჯეთში მეტნაკლები ინტენსივობით XII საუკუნის დასაწყისამდე გაგრძელდა, სანამ დავით აღმაშენებელმა არ განდევნა ისინი.
XII საუკუნიდან, როდესაც კლარჯეთი უკვე გაერთიანებული ფეოდალური საქართველოს ნაწილს წარმოადგენს, კლარჯეთის აქტუალურობა, როგორც ჩანს დაიკარგა. ეს ერთი მხრივ გამოწვეული იყო სამეფო კარის კლარჯეთიდან ჯერ ქუთაისში, შემდეგ კი ტფილისში გადასვლით; ხოლო მეორე მხრივ იმით, რომ ბაგრატიონები მეტ ყურადღებას ქვეყნის შიდა, ცენტრალურ რეგიონებს უთმობდნენ. XII–XIII საუკუნეების ეკლესიები კლარჯეთში ცნობილი არაა. შემდგომი პერიოდიდანაც XVI საუკუნემდე აქ მხოლოდ ორიოდე უმნიშვნელო საკულტო ნაგებობაა.


XVI საუკუნე და შემდგომი პერიოდი - კლარჯეთი

1551 წელს კლარჯეთი სამხრეთ საქართველოს სხვა მხარეებთან ერთად ოსმალებმა დაიპყრეს. ამ დროიდან კლარჯეთის (და ზოგადად საათაბაგოს) ქართული მოსახლეობა გამუსულმანების გზაზეა დამდგარი.

რუსეთ-თურქეთის 1877–1878 წლების ომის შემდეგ, ბერლინის კონგრესზე მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ისტორიული სამხრეთ საქართველოს დიდი ტერიტორია რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. მათ შორის იყო კლარჯეთის ნაწილიც. კლარჯეთის ეს ნაწილი ბათუმის ოლქის დაქვემდებარებაში იყო და მოიცავდა ართვინის ოკრუგს, რომელიც ბათუმის ოლქის სხვა ოკრუგებთან ერთად სამხედრო და ადმინისტრაციულ საქმეებში კავკასიის არმიის მთავარსარდალს ექვემდებარებოდა. ადგილობრივ მმართველობას სათავეში ბათუმის სამხედრო გუბერნატორი ედგა. 1883-1903 წლებში ისტორიული კლარჯეთის ტერიტორია (მთლიანად ბათუმის ოლქთან ერთად) ქუთაისის გუბერნიას დაექვემდებარა. 1903 წლიდან კი კვლავ ცალკე გამოყოფილი ბათუმის ოლქის შემადგენლობაშია.
კლარჯეთი 1918 წლის 22 აპრილს ახლად დაარსებული ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკის ფარგლებში მოექცა, მისი დაშლის შემდეგ კი, იმავე წლის 26 მაისიდან საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას დაექვემდებარა. 1918 წლის 27 აგვისტოს ბრესტ-ტილოვსკის ხელშეკრულებით რუსეთმა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის თანხმობის გარეშე უარი თქვა სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიებზე, მათ შორის ისტორიულ კლარჯეთზეც. 1921 წლის 13 ოქტომბერს თურქეთსა და ამიერკავკასიის დემოკრატიულ რესპუბლიკებს შორის ხელი მოეწერა სამშვიდობო მოლაპარაკებას, რომელიც ყარსის ხელშეკრულების სახელითაა ცნობილი. ხელშეკრულებით თურქეთმა მიიღო სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიების მნიშვნელოვანი ნაწილი, მათ შორის კლარჯეთის ისტორიული რეგიონიც — ართვინის პროვნიციის სახით. 1921 წლის ხელშეკრულებით საბჭოთა კავშირსა და თურქეთს შორის დადგინდა ის საზღვარი, რომელიც დღესაც მოქმედებს საქართველოსა და თურქეთს შორის.


ვახტანგ გორგასლის პერიოდი - კლარჯეთი

კლარჯეთში პირველი მნიშვნელოვანი სამშენებლო სამუშაოების შესახებ ინფორმაციას გვაძლევს ჯუანშერი. ეს მშენებლობები ვახტანგ გორგასალსა და მის ძუძუმტეს, კლარჯეთის ერისთავ არტავაზს უკავშირდება. ჯუანშერის გადმოცემით მეფემ და ერისთავმა ერთად შემოიარეს კლარჯეთის ახლადშემოერთებული მხარე და დაგეგმეს დიდი სამშენებლო სამუშაოები. როგორც ირკვევა, ამ პერიოდში კლარჯეთში ორი დიდი ციხე იყო — თუხარისი და ახიზა. ვახტანგის ბრძანებით არტავაზმა განაახლა ახიზის ციხე და ააშენა ახალი არტანუჯის ციხე. ჯუანშერი არაფერს წერს მეფისა და ერისთავის მიერ მონახულებული ეკლესიების შესახებ, რის საფუძველზეც დავით ხოშტარია ვარაუდობს, რომ კლარჯეთში ამ პერიოდში მხოლოდ ერთი ეკლესია იყო, რომელიც V საუკუნის მეორე ნახევარში მირდატ მეფეს უნდა აეშენებინა თუხარისის ციხეში. ვახტანგ გორგასალმა, როგორც ჩანს, იზრუნა საეკლესიო მშენებლობზეც; მისი მითითებით არტავაზმა ააგო ოპიზის მონასტერი და დაბა მერის, შინდობისა და ახიზის ეკლესიები.
ბერთის ოთხთავის ერთ-ერთი მინაწერი თუხარისის წმინდა გიორგის ეკლესიის აშენებას ასევე ვახტანგ გორგასალს უკავშირებს. რ. ბლეიკი და ს. დერ ნერსესიანი მინაწერის გაკეთების თარიღს XII-XVI საუკუნეებს შორის აქცევენ. მათი შენიშვნით, ეს არის თუხარისის ეკლესიის დაარსების ლეგენდა. მინაწერის მიხედვით ეკლესია გორგასილის დროს აუგიათ. როგორც ჩანს, ლეგენდამ, რომელიც გვიანდელ მინაწერში აისახა, ვახტანგის სახელს დაუკავშირა თუხარისის ძველი, ჯერ კიდევ IV საუკუნეში აგებული ეკლესია. ამის საფუძველი შესაძლოა ის გახდა, რომ ჯუანშერის ცნობით ვახტანგის ერისთავი არტავაზი ბევრს აშენებდა კლარჯეთში. დავით ხოშტარია არ გამორიცხავს, რომ მას თუხარისის ძველ ეკლესიაზე მართლაც ჩაეტარებინა რაიმე განახლებითი სამუშაოები ან სულაც თავიდან აეშენებინა ეკლესია. თუმცა, იქვე აღნიშნავს, რომ ჯუანშერი ამის შესახებ არაფერს წერს — მის მიხედვით, ვახტანგი და არტავაზი მხოლოდ ციხის დათვალიერებით შემოიფარგლნენ.
ჯუანშერის ცნობა არტავაზის მიერ V საუკუნის მეორე ნახევარში ოპიზის მონასტრის დაარსების შესახებ მკვლევართა აბსოლუტურ უმრავლესობას ერთხანს სარწმუნოდ არ მიაჩნდა. ეს მოსაზრება გამომდინარეობს იმ გავრცელებული ტრადიციული შეხედულებიდან, რომ საქართველოში VI საუკუნის შუა ხანებამდე, ასურელი მამების მოსვლამდე საქართველოში მონასტრები არ არსებობდა. კორნელი კეკელიძე ამ თემაზე წერდა:
“არავითარი საბუთი იმისა, რომ ჩვენში ეგრეთ წოდებული ათცამეტ ასურელ მამათა მოსვლამდე მონასტრები, ამ სიტყვის ნამდვილი მნიშვნელობით, ყოფილიყო, არ არსებობს. პირველი მონასტრები ჩვენში დააარსეს აღნიშნულმა მამებმა.”
თანამედროვე მეცნიერებაში ამ საკითხთან დაკავშირებით აზრი გაყოფილია. დავით ხოშტარია მიიჩნევს, რომ ბოლო ხანებში გამოვლენილი მასალები მასალები სხვაგვარად წამოაჩენენ ქართული მონასტრების ადრეულ ეტაპს და საფუძველი არ არსებობს ეჭვისა ჯუანშერის ამ ცნობაზე. თანამედროვე მკვლევართაგან ოპიზის მონასტრის დაარსების ვახტანგის ეპოქით დათარიღებას უარყოფს ვახტანგ ჯობაძე.


VI-VIII საუკუნეები - კლარჯეთი

კლარჯეთის მხარეში VI-VII საუკუნეების სამშენებლო სამუშაოების შესახებ ცნობები პრაქტიკულად არ მოიპოვება. გამოთქმულია მოსაზრება, რომ ამ დროს უნდა დაარსებულიყო პარეხის მონასტერი, მდინარე დუგანალას ხეობაში, ბერთის ზემოთ. მკვლევართა სორის ასეთი მოსაზრების საფუძველს იძლევა „სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრება“, რომელშიც ნათქვამია, რომ წმინდა შიოს ერთ–ერთი მოწაფე მიქაელი ჩავიდა კლარჯეთში, ერთი ხანი დაჰყო ოპიზაში და შემდეგ:
“აღაშენა უწყებითა საღმრთოჲთა მცირე ეგუტერი და შესაკრებელი მცირეთა ძმათაჲ ადგილსა კლდოანსა და უვალსა კაცთაგან, რომელსა პარეხ უწოდიან.”
„გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების“ მიხედვით კი “რაჟამს ხანცთაჲ იქმნა სახელოვან მადლითა და სიხარულევან სულიერთა შვილთაგან, მას ჟამსა მიძნაძოროჲთ ხანცთად მოვიდა დიდი მეუდაბნოე მიქელ მამაჲ, რომელიცა დაემკჳდრა პარეხთა, რამეთუ იყო იგი მეგობარ ნეტარისა მამისა გრიგოლისა. და ეძიებდა მარტოდ მყოფებასა და პოვა თავისა თჳსისა სამკჳდრებელი ბერთისა პარეხთა.”
პარეხი მონასტრის დაარსების თარიღი მკვლევართა შორის აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს. მათი ნაწილი, რომელიც „სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრებაში“ აღწერილ მოვლენებს VI-VII საუკუნეებით ათარიღებს, ფიქრობს, რომ პარეხის მონასტერი მართლაც წმინდა შიოს მოწაფე მიქაელმა დააარსა VI საუკუნის შუა ხანებში. მკვლევართა მეორე ჯგუფი, რომელიც სერაპიონ ზარზმელს IX საუკუნის მოღვაწედ მიიჩნევს, თვლის, რომ ორივე თხზულებაში მოხსენიებული მიქაელი ერთი და იგივე პირია, გრიგოლ ხანძთელის თანამედროვე; შესაბამისად VI-VII საუკუნეებში პარეხი არ არსებობდა.
VII საუკუნის მეორე ნახევრიდან და VIII საუკუნიდან კლარჯეთს მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა მურვან ყრუს ლაშქრობებმა თუ ქოლერის ეპიდემიამ (იხილეთ ქვეთავი VIII საუკუნე). სამონასტრო, საეკლესიო თუ სხვა სახის მშენებლობები ამ პერიოდში საერთოდ არაა ცნობილი. უფრო მეტიც, ამ პერიოდში დაიცალა ოპიზის მონასტერი, რომელიც 750–760 წლებში კვლავ განახლდა. VIII საუკუნის მიწურულისათვის, როდესაც კლარჯეთში გრიგოლ ხანძთელი ჩავიდა, მას ოპიზის გარდა სხვა მონასტერი არ დახვედრია.

„სომხური მონასტრები“
სამეცნიერო ლიტერატურაში ერთ დროს გავრცელებული იყო მოსაზრება, რომ არაბობამდელ პერიოდში კლარჯეთში სომხებმა რაღაც მონასტრები დააარსეს. ეს აზრი მომდინარეობს ნიკო მარისაგან, რომელიც თვლიდა, რომ VI-VII საუკუნეებში კლარჯეთის მოსახლეობა სომხური ემიგრაციული ტალღის გამო „გასომხდა“. „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების“ პირველი გამოცემის წინასიტყვაობაში ნიკო მარი გრიგოლ ხანძთელისა და მისი მოწაფეების მოღვაწეობის დასაწყისის შესახებ წერდა:
“ქართველ ბერებს კლარჯეთში სომხური სამონასტრო ნაგებობები რაღაც ნგრევის შემდეგ სრულიად გაპარტახებული და მოშლილი დახვდათ. ”
VIII საუკუნის შუახანებში ოპიზის მონასტრის აღდგენასთან დაკავშირებით კი ნიკოლოზ მარი აღნიშნავდა:
“პირველი ქართული სამონასტრო კოლონია კლარჯეთში დაფუძნდა ერთ–ერთი სომხური სავანის ახალთახალ ნაფერფლარზე (на одном из совершенно свежих пепелищ армянских обителей) ”
მოგვიანებით იგივე აზრი ჩამოაყალიბა კორნელი კეკელიძემაც:
“სომხებს გაუშენებიათ მონასტრები, როგორიცაა ოპიზა, ხანძთა, იშხანი, მიძნაძორი, შატბერდი და სხვა, სადაც კულტურულ–შემოქმედებითი და ლიტერატურული მოღვაწეობა დუღდა და გადმოდუღდა. ”
დავით ხოშტარია შენიშნავს, რომ კორნელი კეკელიძე იშხნის მონასტერს შეცდომით კლარჯეთის მონასტერთა გვერდით მოიხსენიებს, მაშინ როცა იგი ტაოში მდებარეობს. ცნობილია და თანამედროვე მეცნიერებშიც კამათს არ იწვევს ის ფაქტი, რომ იშხანში პირველი კათედრალი დიოფიზიტმა მართლმადიდებელმა სომეხმა ნერსემ ააგო VII საუკუნეში, თუმცა დავით ხოშტარიას აღნიშვნით, ტაოსა და კლარჯეთის არევა არ შეიძლება, რადგან IX საუკუნემდე მათი ისტორიული ბედი სხვადასხვა იყო. უშუალოდ კლარჯეთში ამ პერიოდის სომხური მონასტრების ნიკო მარისეული მოსაზრება თანამედროვე მეცნიერებაში უარყოფილია. არ მოიპოვება არცერთი წერილობითი ცნობა, რომელიც პირდაპირ ან ირიბად დაადასტურებდა სომხების მიერ კლარჯეთში თუნდაც ერთი მონასტრის აგების ფაქტს. ასევე არ არსებობს კლარჯეთში იმხანად შემქნილი არანაირი სომხური ხელნაწერი ან სხვაგვარი კვალი სამონასტრო ცხოვრებისა.
ბოლო ხანებში კლარჯეთისა და ტაოს არქიტექტურის ისტორიის ფალსიფიკაციამ განსაკუთრებით ტენდენციური ხასიათი მიიღო. გაჩნდა პუბლიკაციები, რომლებშიც კლარჯეთი ისტორიული სომხეთის ნაწილადაა გამოცხადებული, ხოლო სამხრეთი საქართველოს IX–X საუკუნეების კულტურა — „სომხურ–ქალკედონიტურად“. ამგვარ პუბლიკაციებში, როგორც დავით ხოშტარია აღნიშნავს, არქიტექტურული ასპექტი უკანა პლანზეა, ვინაიდან ხელოვნების ისტორიის თვალსაზრისით ტაო–კლარჯეთის არქიტექტურის სომხურად გამოცხადების აბსურდულობა ყველაზე მეტადაა თვალში საცემი.


გრიგოლ ხანძთელის პერიოდი - კლარჯეთი

ყველაზე ფართომასშტაბიანი აღმშენებლობა კლარჯეთში IX საუკუნიდან იწყება და დაკავშირებულია შუა საუკუნეების საქართველოს ყველაზე დიდი სამონასტრო მოძრაობის ინიციატორის — გრიგოლ ხანძთელის მოღვაწეობასთან. გრიგოლი კლარჯეთში ქართლიდან 780 წლის ახლო ხანებში ჩავიდა. მას თან ახლდა სამი თანამგზავრი, საბა, თეოდორე და ქრისტეფორე, რომლებმაც შემდგომში თავისი წვლილი შეიტანეს სამონასტრო მშენებლობაში. მათი თავდაპირველი თავშესაფარი ოპიზის ახლადაღგენილი მონასტერი იყო, სადაც გრიგოლმა ორი წელი დაჰყო. ორი წლის შემდეგ იგი ანაქორეტი ბერის, ხუედიოსის ჩაგონებით აარსებს ახალ მონასტერს — ხანძთას.
გიორგი მერჩულეს თხზულება „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში“ ჩანან საერო ხელისუფალნი, გაბრიელ დაფანჩული და აშოტ კურაპალატი, რომელთა დახმარებითაც მოხერხდა სამონასტრო მშენებლობების ფართოდ გაშლა. აშოტმა მჭიდრო კავშირები დაამყარა კლარჯეთში მოღვაწე ბერებთან, განსაკუთრებით კი გრიგოლ ხანძთელთან. ამის შემდეგ სამონასტრო მშენებლობა კლარჯეთში განსაკუთრებით ფართო მასშტაბებს იძენს. აშოტის მმართველობის პერიოდში აზნაურ გაბრიელ დაფანჩულის შემწეობით აშენდა ქვის ახალი ეკლესია ხანძთაში და დაარსდა დედათა მონასტერი გუნათლის ვანი. გუნათლეს შავშეთში მდებარე სოფელ გურნათელთან აიგივებენ, სადაც სავარაუდოდ IX საუკუნის მცირე დარბაზული ეკლესიაა შემონახული. სხვა ვერსიით გუნათლის ვანი არის გვიანდელი ნუკა-საყდარი. ეს მონასტერი, როგორც ჩანს, პატარა და ნაკლებადცნობილი იყო, რადგან გიორგი მერჩულე შემდეგ მის შესახებ არაფერს ამბობს და არც „ათორმეტ უდაბნოთა“ შორის იგულისხმება.
ამავე ხანებში ვარაუდობენ მერეს დედათა მონასტრის დაარსებასაც. მერეში ეკლესია ჯერ კიდევ ვახტანგ გორგასლის დროს არტავაზმა ააგო. შესაძლოა, ეს ეკლესია მონასტრის დაარსებისასაც მთელი ყოფილიყო. გიორგი მერჩულე არაფერს ამბობს მერეში ახალი ეკლესიის მშენებლობაზე, უბრალოდ აღნიშნავს, რომ დედა ფებრონია „მოიწია სამცხით და დაემკჳდრა მერეს შინა“. ამის შემდეგ ჰაგიოგრაფი უკვე მერეს მონასტერს იხსენიებს, რომელიც, როგორც ჩანს ფართოდ იყო ცნობილი. კლარჯეთის „ათორმეტ უდაბნოთა“ შორის ეს ერთადერთი დედატა მონასტერია. მისი ზოგადი მდებარეობა ცნობილია, თუმცა ნამონასტრალი ნაპოვნი არაა.
IX საუკუნის შუახანებში ბაგრატ კურაპალატმა და მისმა ძმებმა გრიგოლ ხანძთელის თხოვნით მოიარეს კლარჯეთის მონასტრები. ამ მოგზაურობის შესახებ გიორგი მერჩულეს თხზულებაში გვხვდება ახალი მონასტრები, რომლებიც ნაწარმოებში მანამდე არ ჩანს. კერძოდ, ბაგრატიონების მიერ მონახულებულ მონასტერთა შორის ნახსენებია ჯმერკის ღმრთისმშობელი, ბერთის ღმრთისმშობელი და დაბის წმინდა გიორგი. გარდა ამისა, ხანძთაში შეჩერებულ ხელმწიფეთა სანახავად მისულან მიძნაძორის წინამძღვარი „დიდი მამაჲ“ დავითი და მისი მოწაფეები — წყაროსთავის მონასტრის მაშენებელი ილარიონი და ბარეთელთას მონასტრის მაშენებელი ზაქარია. ყველა ეს მონასტერი 830–840–იან წლებში დაარსდა, მოგვიანებით კი მათ დაემატა პარეხისა და დოლისყანის მონასტრები.
ამგვარად, დროის საკმაოდ მცირე მონაკვეთში კლარჯეთში დაარსდა ან განახლდა თორმეტი დიდი მონასტერი, კლარჯეთის „ათორმეტი უდაბნოს“ სახელით ცნობილი: ოპიზა, ხანძთა, მერე, შატბერდი, მიჯნაძორი, წყაროსთავი, ბარეთელთა, ბერთა, ჯმერკი, დაბა, პარეხი და დოლისყანა. შუა საუკუნეების ავტორები ამ მონასტრებს აღფრთოვანებით „საქართველოს სინად“ მოიხსენიებენ. ყოველ მონასტერს საკუთარი წინამძღვარი ჰყავდა, თუმცა ისინი ამასთანავე ორგანიზაციულ ერთობასაც წარმოადგენდნენ, ნიკო მარის გამოთქმით „ბერების რესპუბლიკას“ (монашеская республика), რომელსაც სათავეში ედგა გრიგოლ ხანძთელი. 830–იანი წლებიდან იგი კლარჯეთის „ათორმეტ უდაბნოთა“ არქიმანდრიტად იწოდება.
დღესდღეობით საკმაოდ მცირე მასალაა შემორჩენილი იმისთვის, რომ მეცნიერულ დონეზე მოხდეს გრიგოლ ხანძთელის დროინდელი არქიტექტუის შესწავლა. თავდაპირველი ნაგებობები მონასტების უმრავლესობაში დღემდე არაა მოღწეული; ისინი ან საფუძვლიანადაა გადაკეთებული ან მთლიანად შეცვლილია ახლით. სავარაუდოდ, თავდაპირველი 830–840–ანი წლების ეკლესიების შედარებით მოზრდილი ნაშთები შემონახულია მხოლოდ წყაროსთავსა და მიჯნაძორში.