ოხ ღმერთ ნეტავ რატომ ...

ოხ ღმერთ ნეტავ რატომ მოველი, ყოველდღე ბრძოლას და ამხედრებას?
რად მინდა ვიყო ავის პყრობელი და თან არასდროს გკადრო ვედრება?
რად ვერ დასცრება ვერც ერთი წუთით ჩემი მშფოტვარე გიჟი ცხოვრება?
რით ვერ ვისწავლე რომ სიყვარული მხოლოდ ბრძოლაში არ იბადება...


გახსოვდეს, რომ ...

ცხოვრებაში რაც არ უნდა დიდი გახდე,

გახსოვდეს, რომ შენ პატარა დაიბადე..


თუ სიყვარულს ეძებ

თუ სიყვარულს ეძებ, ისე ეძებე რომ არავის წაართვა.


ოდილავაძე ზურაბ - Odilavadze Zurabi


ნიუ-ბაბილონელი მეთოჯინეები

(დოკუმენტური მოთხრობა)

პროლოგი

`უვიცობა - მსოფლიოში საუკეთესო მეცნიერებაა, იგი უშრომელად მოგვეცემა და არ აღონებს სულს!~
ჯორდანო (ფილიპო) ბრუნო

კალამი ხელში აშურელი მესანთლის დათოია-`შტერის~ და ნიუ-იორკელი გმირის, ჯიმ ფილცუოტერის მწარე ხვედრმა ამაღებინა. აშური _ სოფელია იმერეთში, ახალი ბაბილონის ეპარქიაში, ნიუ-იორკი, _ მსოფლიო ქალაქთა ლიდერი, თანამედროვე რომი.
დასაწყისშივე გაგიმხელთ სიმართლეს ორივე მოკვდავზე: პირველი მათ შორის _ დათოია,_ ამქვეყნად გახლავთ განწირული ტანჯვისთვის, ხოლო მეორე _ ჯიმ ფილცუოტერი, _ ჯოჯოხეთში `კბილთა ღრჭენისთვის~.


რაზიკაშვილი ეთერ - Razikashvili Eter

თედო რაზიკაშვილი

(Tedo Razikashvili)

- შენ ეი, ლეღვერა, გაიღვიძე! განა დრო არ არის, ხბორები გარეკო საძოვარზე?! გესმის, როგორა ბღავიან?
-ეუბნებოდა, მაღალი, ხეხელა, ცამეტი წლის ბიჭი ბოკვერივით ჩასუქებულ, ტკბილად მძინარ უმცროს ძმას.

-ნამდვილი ძილის გუდაა ეგ თავდასიებული, ხუთი წლისაა და ჯერ კიდევ დედის ძუძუსა სწოვს! - შეუძახა მხარბეჭიანმა, ჩასკვნილმა, ცხრა წლის მეორე ძმამ, რომელმაც კარგად იცოდა, რომ ეს ბოკვერივით ბიჭი მანამ დედის ძუძუს არ გამოჯეკნიდა, ადგილიდან ფეხს არ მოიცვლიდა.


მრევლიშვილი მაყვალა - საბავშვო ლექსები


კიკლი-კიკლი

კიკლი -
კიკლი,
კიბესა,
ყურცქვიტების ციხესა
ბაჭიები სკუპიან,
მელა კბილებს ილესავს :
- სტაფილო მაქვს ჩანთითო,
აბა, ჩამობრძანდითო!
- არ ჩამოვალთ, არაო,
მელა მატყუარაო!

საწყალი კურდღელი


ეს საწყალი კურდღელი
ძლიერ ავად გაგვიხდა;
არც სტაფილო ეამა,
ჩამოდნა და გაგვიხდა.
მოვიწვიეთ ექიმად
არჩილი და ხათუნა:
ოფლი მოადინეთო,
- დაარიგეს დათუნა.
შუბლზე ტილო დავადეთ,
ამოვუგეთ საბანი,
კოვზით გადავაყლაპეთ
უებარი წამალი.
- ახლა მალე მორჩები,
არ გაინძრე საბანში,
გელოდებით, უშენოდ
სულ არ გვინდა თამაში.

კოპი

კოპი,კოპი, ტელესკოპი,
რატომ აზით ბელებს კოპი?

წაიჩხუბნენ სულელები,
ვაშლი ჰქონდათ ერთადერთი:
- არა მე და არა მეო !-
გაულახავთ ერთმანეთი.

მაგას ჰქვია დათვობა,
არ იციან დათმობა!


შამუგია პაატა - Shamugia Paata

საყოველთაო პატიება

მაპატიე, რომ გათენდა და მთვარეჩახდილი ზეცა გამოჩნდა,

მაპატიე, რომ ისევ იწვიმა და ნაწვიმარი ქუჩის გამოც და

სახლის გამოც და ყველაფრის გამო

მაპატიე, რომ საზღვარს გამოცდა

ჩემი ლექსი და ჩემი ლექსიდან ამოფრენილი ზანტი განცდები

მაპატიე და დღიდან ამისა მხოლოდ საკუთარ სხეულს გავცდები.

მაპატიე, რომ ზეცა შავია, მაპატიე, რომ ყოფა ავია,

მაპატიე, რომ ყველა უფალი ყველა მეძავთან დამნაშავეა.

მაპატიე, რომ სუნთქვა კარგია, ყოფნა კარგია, მაგრამ ბარგია,

მაპატიე, რომ ყველამ დაკარგა, რაც საბოლოოდ დასაკარგია.

მაპატიე, რომ გუშინ ქუჩაში უბრალოდ მოკლეს პატარა ბიჭი,

მაპატიე, რომ , როგორც ყოველთვის, ახლაც ისევე უზომოდ გიჭირს.

მაპატიე, რომ ეს ტკივილებიც ხანდახან მაინც რაღაცით მშველის,

რომ სიყვარული არ არსებობს და უნდა გიყვარდეს მოყვასი შენი

და უფრო მეტიც, მტერიც გვიყვარდეს, უნდა გვიყვარდეს, თანაც არათუ

უნდა გვიყვარდეს, არამედ აღარ უნდა ჩამორჩეს ყოფის მარათონს.

მაპატიე, რომ შენი მეზობლის ბავშვმა უაზროდ მოიკლა თავი,

რომ ბავშვობაში ზღაპრის კითხვისას შეგძულდა ყველა ქაჯი და დევი,

და რომ ბავშვობა სადღაც ქუჩაში გაიხადე და სიბნელეს შერჩი,

ახლა წევხარ და

არავინ გახსოვს,

არვის ახსოვხარ,

არავინ გერჩის.


გახარია ლაშა - Gaxaria Lasha

შენს კაბას წითელა თუ სჭირს ბატონები


შენს კაბას წითელა თუ სჭირს ბატონები,

ანდა - ყაყაჩოთა სახადი? . .

ცოტაც ვიცეკვოთ და დაგეპატრონები

ვიდრე სუნს იკრავდეს სხვა ხვადი.


ამ კაბას მეწამულს და ასე შრიალას -

ნიავი მოირგებს ქილიკით:

შეხედე: მთვარიდან იელმა იალა!..

წყარომდე მოკლდება ბილიკი...


შესცოდე... და ხვადი სახადი დაცადე,

ჩვილ ბაგეს აგემე ამურის მარილი;

ნიავიც ამაღამ აიხდენს საწადელს,

გაღმა დაქარდება, ქალივით.


ცოტაც და...იწინთებს ქალწული ყაყაჩო...

გახლეჩილ ბროწეულს აუვლის ტკივილი,

და ვიდრე...და ვიდრე... იყუჩე,

მკლავებში მარწიე ტივივით!..


ცხელ ნდომით ამეკარ, ვით თონეს - ლავაში

სატევარს ქარქაში უტიე ვადამდე!..

ხვალ ისევ ჩავპურდეთ ამ ჭვავის ყანაში

და ხვალაც წითელა გადამდე...


მთვარე ყაბულსაა თაფლობის შვიდ დღეზე,

ნიავმაც მოგართვა კაბა და...

წითელბატონები წყრებიან შინდებზე:

წადითო, გეყოთო ლამბადა!..


ვარდი და მტირალა ტირიფი

ვარდს უთქვამს: ბულბულს მგალობელს
სურნელით თუ ვერ ვედრები,
აღარ დავისვავ ტოტზეო
და გამოუსხამს ეკლები.

ბჭობას ტირიფი ჩართულა
ცაში აშლილი ტოტებით
უთქვამს: ნუ ქიშპობ, იმღეროს,
თავისი ოქროს ნოტებით.

ვარდს უთქვამს შენი ჩრდილისგან
პატარა ბუჩქი ხმებაო
გიჯობს მას ყური მიუგდო,
ნუთუ არ გეცოდებაო?!

ტირიფს რომ გაუგონია
გამხმარი ბუჩქის ყვირილი,
ტოტები ჩამოუშვია
და დაუწყია ტირილი.


ორშაბათს გოგონა გავიცანი

ორშაბათს გოგონა გავიცანი,
გოგონა ნახატი ყალმისანი,
მისი ღიმილი და დალალები
სამშაბათს გამიხდა საფიცარი.
ოთხშაბათს წერილი გავუგზავნე
და თავს მოსაკლავად ვიმეტებდი,
ჩემი გასაჭირი ავუხსენი,
ჩემი ეჭვები და იმედები.
პარასკევს პასუხი მომივიდა,
ვაიმე, ბედო უკეთურო!
დაბერებულხარო გნოლივითა,
ცოლ-შვილს მიხედეო, უბედურო.
თეთრად გავათენე პარასკევი,
ფიქრში გავატარე შაბათ-კვირე,
თავმოჭრილი ვარ-თქო – დავასკვენი,
ჰოდა, თავისმოკვლაც დავაპირე.
მოვიდა მეორე ორშაბათი,
ისევ შემეფეთა ის უღმერთო,
ელვამ დამიარა კოჭებამდი,
დილამშვიდობისას გისურვებთო.
მე ახლა თავის მომკვლელი ვარ?
უნდა სხვანაირად ვძლიო სვე-ბედს,
მე ვიცი, რაცხა ოხერი ვარ,
ლექსებს დავწერ და ვიოცნებებ.
ღმერთია ჩემი მწყალობელი,
მე კი – იმ უღმერთოს მგალობელი.