ლამაზი ბავშვობის ლამაზი სიყვარული


მე ის სევდიანი წამიც მიყვარს,
ლამაზ ბავშვობას რომ მომაგონებს,
მინდა ერთი ლექსი დაგიტოვო
და დღეს ჩემი თავი მოგაგონდეს.
თუ რა ძლიერია ჩემი გრძნობა,
როგორ გამაწამა სიმარტოვემ,
ისევ უშენობის სევდა მოაქვთ
ხეებს, რომლებიც ჩვენ მივატოვეთ.
ო, რა მონდომებით ვამზადებდი
შენთვის ფერად–ფერად მისალოცებს,
ნეტა მაშინდელი სიხარული
შენში ვარსკვლავივით კიაფობდეს.
ახლაც ისევ ისე მენატრები
და არც მიეცემი დავიწყებას,
მარტო ეს ლექსები წაიკითხე
და არ დამჭირდება დაფიცება.
ვიცი ახლა სულ სხვას ეფერები,
არც მე დამკლებია სიყვარული,
მაგრამ არასოდეს მომასვენებს,
შენთან განშორების სინანული.
შენი მონატრება ტკივილია,
თურმე ასე არვინ მყვარებია,
ჩემი ნაღველიც და სიხარულიც
შენი გახსენების წამებია.....


დავბერდი? - არა

დავბერდი? - არა

დავბერდი? - არა
ცხოვრებისაგან წყალწაღებული
მე შენს სიყვარულს ჩამოვეკიდე.
გამარჯვებული, გალაღებული
მიყვარხარ კიდევ!

დავბერდი? არა! ლექსების ფერებს
დაჰკრავს სურნელი საუკეთესო,
ნამდვილ სიყვარულს რა დააბერებს,
სულზე უტკბესო!

ვინ დააწყნარებს მეტეხის მორევს?
ვინ შეაჩერებს ლექსს ნიავქარულს?
მტკვარში ცოცხალ თევზს ვერვინ გამოლევს,
გულში - სიყვარულს.

და თუ ხანდახან ფშატის ხესავით
ვერცხლის ჭაღარას მეც შევერევი, -
გწამდეს, შენს თვალებს დაუკვნესავი
ვერ შეველევი.

დავბერდი? არა! ლექსების ფერებს
დაჰკრავს სურნელი საუკეთესო,
ნამდვილს სიყვარულს რა დააბერებს,
სულზე უტკბესო


დილით ადრიან ტაძარში გოგონა

დილით ადრიან ტაძარში გოგონა

დილით ადრიან ტაძარში გოგონა
ვიხილე სანთელით ხელში
მუხლებზე იდგა გაყინულ ქვაზე
ცრემლი სდიოდა ორივე თვალზე
ის ჩუმად კვნესოდა იტანჯებოდა
ის ჩურჩულებდა ხატს შესცქეროდა
მიშველე ღმერთო რა დაგიშავე?
ასე რო მტანჯავ არ გებრალები?
შენ ხომ იცოდი ვერ ავიტანდი
შეყვარებული რომ მომიკალი?

. . . . . . . . . საღამოს გვაიან გაყინულ
ქვაზე მას სამუდაომოდ ჩასძინებოდა


ღამემ მოგონებებს სევდა შეაპარა (ჩანახატი)

ღამემ მოგონებებს სევდა შეაპარა

. . .ღამემ მოგონებებს სევდა შეაპარა, ბალიში ცრემლით იღვენთება. . . .მე არ მძინავს, შენზე მეფიქრება.
ძნელია ვინმეს გავუზიარო ჩემი შენდამი სიყვარული და სითბო. . . . მე სიტყვები არ მყოფნის,…ზოგი იჭვნეულად შემომხედავს ხომ არ აზვიადებსო, სიტყვებს ძალა ეკარგებათ, შენ აღუწერელი ხარ. . . . .
დიდი ხანია შენი დანახვის სიხარულს ჩემს სახეზე არ გამოუნათებია, ჩემი გრძნობა ვერ აღმიწერია, ეს დიდი გრძნობა იყო, ალბათ ასე ძალიან ამიტომ მიჭირს შენი დავიწყება.
ერთხელ გითხარი ყველაზე მეტად შენ მომენატრე მეთქი, იჭვნეულად შემომხედე და ჩამეხუტე. მაშინ ყველაზე მეტად სწორედ შენ მენატრებოდი.


ტირი?.. ხო ვტირი...

ტირი?.. ხო ვტირი...

ტირი?..
-ხო ვტირი...
-მერე და რატომ?
ეს ქარმა მკითხა დარჩენილს მარტო…
გიყვარს?
-ჰო,მიყვარს…
"რამ შეგაყვარა?"-დამძახის ქარი,
მე უფრო მეტად მომაწვა დარდი,
ქარი კი დაქრის დღისით და ღამით.
და მეკითხება:" რად გიყვარს მაინც?"
-თუ გიღალატა და მიგატოვა
ის სიყვარულის რაღა ღირსია?
-დამნაშავეა...მაგრამ რა ვუყო
რომ ჩემი გული მხოლოდ მისია…
-პატარა ქალო!ნუ გადამრიე
აღარ უყვარხარ-ის ხომ სხვისია!
-გაჩუმდი ქარო...ნუ ვეყვარები
არ დავუჩოქებ,ნება მისია,
მაგრამ სიყვარულს და წმინდა გრძნობებს
არავის ვაძლევ სესხად, ნისიად…


ფიქრები? ოცნება?

ფიქრები? ოცნება?

ფიქრები? ისევ მაწამებენ.
ოცნება? რავიცი გაქრა.
დანახვის სურვილი? შემომრჩა...
იმედის ნაპერწკალი? ჩაქრა.
უშენოდ ვერ ვძლებდი? გავძელი.
ძნელია რა ვუყოთ ახლა.
ეს სევდა ბოლოს თუ მომიღებს.
ვერ გეტყვი შენ თვითონ ნახავ,
ოცნება? რავიცი დასრულდა
ფიქრები? მაწუხებს ახლაც.
რა ძნელი ყოფილა სიცოცხლე,
გულს თუ სიყვარული ახლავს


კეჭაყმაძე ზვიად

მთელი ღამე უძილო

მთელი ღამე უძილო,
მზე...
დამნათის მაღლიდან...
დილა შემოპარვია,
ცას...
ფიქრებით გადაღლილს...
მთვარე ჩამოვარდნილა,
ზეციური აკვნიდან...
და დილამდე ეძინა,
თურმე, საბან გადახდილს...

ვიღაც მეჩურჩულება,
მზე...
მიღიმის ფანჯრიდან...
და საბანში გახვეულს,
ტანზე...
დილა მაცვია...
ისე დამათენდა, რომ...
ვერ გითხარი, რა მჭირდა...
დილამ, შენი ოცნება...
ისევ შემომაჩვია...

ვიცი მომენატრება,
მზე...
მთვარე და
ეს დილა...
შენი შავი თმები და
სიფრიფანა ტუჩები...
სიყვარული, რომელიც
გულში გამოკეტილა...
და სიცოცხლე, უშენოდ...
დარდით განაყუჩები...

ღმერთო, რა ლამაზია,
დილა...
შენზე ფიქრები...
თითქოს, ტანზე მასხია...
მზე...
შიშველი, უძირო...
მე სიყვარულს გაჩუქებ...
მხოლოდ შენი ვიქნები...
რომ შენს მზერას,
შენს თვალებს...
სამუდამოდ ვუმზირო...


რურუა ილია - Rurua Ilia

რამანა ჩემი ფერეიდნელი ძმა

(ramana chemi fereidneli dzma)


პირველად მას ათას ცხრაას სამოცდათორმეტი წლის ზაფხულში შევხვდი, წითელ ხიდთან.
ფერეიდნელები გაღმა ნაპირზე გადმოვიდნენ ავტობუსებიდან.
აქეთ, გამოღმა შეკრებილნი, მდუმარედ შევცქეროდით მათ