ბოცვაძე - Botcvadze

ბოცვაძე

გვარის ფუძეა საკუთარი სახელი ბოცვა, ბოცუა, ბოცოვა.

ინაია ბოცვაისძე მოხსენიებულია იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის აღაპებში.

ბოცვაისძეთა სახლი დიდად დაახლოებული იყო ლაშა-გიორგისთან. ჟამთა აღმწერელი გადმოგვცემს, რომ განძის ომში, რომელიც გადაიხადა ახალგაზრდა ლაშა-გიორგიმ მეფობის პირველ წლებში, ბრძოლაში მისი უშუალო თანმხლები და მცველნი იყვნენ ყვარყვარე ჯაყელის ვაჟი ბექა, გურკალელი ბაბიდა და ბოცო ბოცოისძე. მემატიანე ბრძოლის ერთ ეპიზოდს ასე აღწერს: „თვით მეფე ლაშა წინა მიეტევა მხნედ და ძლიერად, თვით გოლიათი მკლავითა სვიანითა, რომლის თანა წინამბრძოლობდეს ძლიერად ყვარყვარე ჯაყელის შვილი ბეგა, ბაბიდა გურკალელი, ბოცო ბოცოისძე, ძმა მემნარი, რამეთუ ესენი წინა განაწესეს“.

საქართველოში 576 ბოცვაძე ცხოვრობს: სამტრედიაში – 141, თბილისში – 109, ჩოხატაურში – 48.


ჯაყელი - Jakheli

ჯაყელი

სტეფანოს ორბელიანი ამბობს: „ივერიელთა ხალხს წესად აქვთ, უწოდონ თავიანთ თავადებს სახელები, მათი ადგილების მიხედვით“. ჯაყელებმა გვარი ციხესიმაგრე ჯაყიდან მიიღეს.

სახელწოდებამ ჯაჰის წყალი, ჯაყის ციხე და ციხისჯვარმა მოგვცა ცნობილი საგვარეულოები ჯაყელნი-ბოცოსძენი. ეს მოხდა მეთორმეტე საუკუნეში, კერძოდ, 1191 წლამდე. ჯაყელნი-ციხისჯვარელნი ჩნდებიან მეთოთხმეტე საუკუნეში. ისინი იყვნენ სამცხის სასპასალაროს ერისთავთ-ერისთავები.



დიდი თამარ მეფის კარზე სამცხის ერისთავად და სპასალარად აჩინეს ბოცო ჯაყელი.

თამარის მეფობის მეორე პერიოდში, 1211 წელს, შემოღებული იქნა ახალი თანამდებობა ვაზირის, კერძოდ ათაბაგი. ათაბაგი იყო სამეფო ტახტის მემკვიდრე უფლისწულის აღმზრდელი. თავისი რანგით, ათაბაგი მეორე ვაზირად ითვლებოდა. ეს პატივი წილად ხვდა ჯაყელს.

გიორგი მესამის მეფობის მეორე პერიოდში, კერძოდ 1177-1184 წლებში, მეჭურჭლეთუხუცესი იყო ყუთლუ-არსლან ჯაყელი-კორიდელი. ჩრდილო ჭანეთის კორიდეთის თემის ერისთავთ-ერისთავი. აქედან მოყოლებული, სამცხის ერისთავები და სპასალარები არიან ყვარყვარე-ივანე მეორე ჯაყელი-ციხისჯვარელი, სარგის პირველი ჯაყელი-ციხისჯვარელი, ბექა პირველი ჯაყელი-ციხისჯვარელი, ყვარყვარე მეორე ჯაყელი-ციხისჯვარელი, შალვა ჯაყელი-ციხისჯვარელი და ასე შემდეგ.

ჯაყელები, ასევე იყვნენ ვაზირები. ჯაყელები ჩორჩანელების ცნობილი საგვარეულოს განაყოფებიდანაც ჩანან. გიორგი ჩორჩანელის შუათანა ვაჟმა ბეშქენმა საფუძველი დაუდო ჯაყელთა საგვარეულოს. ბეშქენის შთამომავლობამ მეფისგან სამამულედ მიიღო ჯაყისწყლის, ფოცხოვის და ურავლის ხეობები.

ჯაყელები სამხრეთ საქართველოს, კერძოდ, სამცხის წარჩინებული ფეოდალური საგვარეულო იყო მეთერთმეტე-მეცამეტე საუკუნეებში, ხოლო მეცამეტე-მეთექვსმეტე საუკუნეებში ისინი სამცხის მთავრები იყვნენ.


კაკაბაძე-კეკიძე-გეგიძე - Kakabaze-Kekize-Gegize

კაკაბაძე-კეკიძე-გეგიძე

ამ გვარის ფუძედ ზოგი კაკაბა-ს მიიჩნევს და ფრინველს უკავშირებს, კერძოდ კაკაბს. ვფიქრობ, ეს გულუბრყვილო ეტიმოლოგიაა.

გვარის ფუძეა მამაკაცის საკუთარი სახელი კაკა, რომელსაც ერთვის თან სუფიქსები ბა და ძე.

კაკა ჩხარის ციხის მეციხოვნე, მოიხსენიება მეჩვიდმეტე საუკუნეში.



კაკაბაძე ერთ-ერთი უძველესი და ლიბოძლიერი გვარია. გვარი გვხვდება 1545 წლიდან.

„კაკაბაძე, კურსევს მცხოვრები, ბაგრატ მეფემ მისი შეწირულსა განუახლა გელათის წმიდა გიორგის“ (1545 წელი).

კაკაბაძეები მოიხსენიებიან 1561-1612 წლებში ქვემო ქართლში, 1621 წელს – ხონში, 1583 წელს – ფიმში. ასევე, კაკაბაძეები მეცხრამეტე საუკუნეში ცხოვრობდნენ აჭარაშიც, კერძოდ კი ქედის რაიონის სოფელ ორიცვაში. აქ ცნობილი იყო 1895 წელს მღვდელი კაკაბაძე, დიდი მქადაგებელი, მოყვარე და პატივმცემელი ქართველთა. თურმე, ის არ უშინდებოდა მუქარას, ეკლესიაში ზარებს რეკდა, რამდენიმე სოფლის ხალხს წირვაზე იხმობდა ამით. წინ აღდგომია ჯამეს აგებას, მაგრამ თავისი არ გასვლია. მან ჩაქვისკენ გაქცევით უშველა თავს, რადგან იქ ისლამი ისე ძლიერად არ იყო. იმ პატრიოტი მღვდლის, კაკაბაძის შვილები მომხვდურებმა ქეშიშოღლებად მონათლეს, ანუ „ურჩი მღვდლის შვილები“. გადმოცემის თანახმად, დევნის თავიდან ასაცილებლად, მღვდელს დედის თუ ახლო ნათესავის გვარი კეკიძე – გეგიძე მიუღია. ემსახურებოდა ჩაქვი-მახინჯაურის ზონის, ჯერ კიდევ, ქრისტიანად დარჩენილ მოსახლეობას.

მარადიდის უბან ქუთურეთში არიან კეკიძეები – ასე მონათლეს მღვდელ კაკაბაძის შთამომავლები. დაბა ქედის გარეუბანში კი არის სოფელი კაკაბაძიები, აქვეა ნაცოხვარი ამავე სახელწოდებით.

კაკაბაძეები, კეკიძეები და გეგიძეები ცხოვრობენ სხვა ადგილებშიც. ისინი დამოუკიდებლად გაჩენილი გვარებია.

გეგიძეები აზნაურებიც იყვნენ.

იმ კაკაბაძეებმა კი, რომლებიც აჭარაში ცხოვრობდნენ, აწარმოეს გვარი კეკიძე დ ა გეგიძე.

საქართველოში ყველაზე გავრცელებულ 1 000 გვარს შორის კაკაბაძეებს რაოდენობის მიხედვით 169-ე ადგილი უჭირავთ.

საქართველოში 3 444 კაკაბაძე ცხოვრობს: თბილისში – 868, ხონში – 575, ხელვაჩაურში – 422.


მუჯირი - Mujiri

მუჯირი – (1921 წ) გვარადქცეული თანამდებობის სიტყვაა, მუჯირი “ხვარბლის მნე” (საბა), ამავე ძირისაა : მუჯირიშვილი.
მუჯირი – ანასეული, ბოხვაური, გურიანთა, ვაკიჯვარი, თხინვალი, კონჭკათი, ლაითური, მაკვანეთი, მელექედური, მერია, ნაღობილევი, ოზურგეთი, შემოქმედი, შრომა, ცხემლისხიდი, წითელმთა, ხვარბეთი, ხიდისთავი, ჯუმათი


დავითიშვილი - Davitashvili

დავითიშვილი – დავით (ძვ. ებრ) “სიყვარული” სხვადასხვაგვარი გააზრებით “წინამძღოლი”, “შეყვარებული” და გარდა ამისა, მართლმადიდებლური ეკლესიის წმიდანთა სახელია, რომელსაც აღნიშნავდა ეკლესია 5 მარტს, 12 აპრილს , 2 მაისს, 25-26 ივლისს 5,6,19 ივლისს. ეს გვარი განსაკუთრებით გავრცელებულია ქართლში.


მაკედონია - Republic of Macedonia

მაკედონია - Republic of Macedonia

მაკედონია - Republic of Macedonia

დედაქალაქი - სკოპიე

ოფიც. ენები - მაკედონური

ვალუტა - მაკედონური დენარი (MKD)


რას უზამ თვალებს?....

არ მიყვარხარო, არა,
მაგრამ რა ვუყოთ თითებს?
იმ ხელს, რომელიც თრთის და
მოფერებასაც ითმენს....

არ მიყვარხარო, არა,
მაგრამ მაგ თვალთა კრთომა?
პატარა ბავშვიც ჰპოვებს
იმათში სითბოს თოვას...

ძვირფასო, რად ხარ მკრთალი?..
ძვირფასო, ხომ არ გცივა?...
ხომ არ შეგემთხვა ავი
და გული ხომ არ გტკივა...

გულში დამალავ გრძნობას,
ჩააქრობ ტრფობის ალებს,
მაგრამ რას უზამ თითებს?..
თვალებს....რას უზამ თვალებს?....


დღეს უშენობის სახლში მიწევს

დღეს უშენობის სახლში მიწევს
მე არსებობა,
თითქოს ლოდინიც გათანგულა
ცრუ მოლოდინით,
ვცდილობ განვაგრძო უშენობით
ჩემი ცხოვრება,
თავდაკარგული გადაჩვევას
ავედევნები...

დღეს უშენობის მერამდენე
წუთებს დავითვლი,
დრო და წამები მატარებენ
ხელის გულებზე,
შენთვის ვინ იცის, იქნებ სწრაფად
მიქრის დღეები,
ჩემთვის კი... ვითვლი, უშენობის
საუკუნეებს...

დღეს უშენობის ოცნებებში
მიწევს გაფრენა,
ახლა ფიქრებმაც უმიზეზოდ
იწყეს ჩაფერფვლა,
სიკვდილის ჩრდილი აედევნა
სიცოცხლეს ლანდად,
იქნებ კონტურებს მიღმა ვცადო
შენი დაკარგვა...

დღეს უშენობის ვეგებები
მერამდენე სხივს,
თითქოს მძულს კიდეც გაყინული
გარიჟრაჟები,
ღამის ქარიშხალს გავუწოდებ
თითებს გაცრეცილს,
სხეულს დავტოვებ, ასე უხმოდ
გავედევნები...

დღეს უშენობის მერამდენე
სტრიქონებს დავწერ,
თუმცა სიტყვები ფერს კარგავენ
გრძნობების ფონზე,
ისე მიყვარხარ აი ახლა...
გაგიჟებამდე...
მონატრებას კი...ხიდად გავდებ
გადაჩვევამდე...


ხედავ პატარავ? ერთმანეთს ვავსებთ...

მე და შენ ვინმე თუ შეგვადარებს,
იტყვის: -არ გვანან ერთურთს ძალიან...
შენ გავხარ მზიან, მომღიმარ დარებს,
მე კი ღამეებს უფრო მთვარიანს.

თუ საღამოა წყნარი და მშვიდი,
შენ ხარ სპეტაკი, თოვლის ფანტელი.
მე მოზიდული უფრო ვარ მშვილდი
ხან მღელვარე და ხან უდარდელი.

მზის პირველ სხივებს ოთახში იწვევ,
მე კი თვალს ვახელ და მეზმანები.
შენ ჭრელი ფრთებით ცისკენ მიიწევ,
მე კი - უფსკრულში მივექანები.


შენ ყვავილების გიყვარს ტარება,
მე კი ფიალა ყელამდე სავსე...
რა საჭიროა სხვა შედარება?!
ხედავ, პატარავ, ერთმანეთს ვავსებთ.


მინდა ვარსკვლავად გადავიქცე...

იცი როდესაც მოვკვდები, მინდა ვარსკვლავად გადავიქცე... შენ გზა გაგინათო და ერთ ლამაზ ღამეს შენს თვალწინ მოვწყდე და ყველაზე ლამაზი სურვილი აგისრულო


სიტყვებს ვერ ვპოულობ შენთვის შესაფერს

რა ვქნა სიტყვებს ვერ ვპოულობ შენთვის შესაფერს , დავდუმდები და დუმილი გეტყვის ყველაფერს


ათას თვალებში ჩუმად მინატრია

რამდენჯერ შენი ლამაზი თვალები, ათას თვალებში ჩუმად მინატრია, რამდენჯერ შენი ლამაზი კოცნა ჩუმად ბევრჯერაც მომნატრებია