კეკელიძე გიორგი - Kekelidze Giorgi

რუქა ანუ მცირე ესკიზი ჩვენებურ ახალ წელზე

და თქვამ რუქამ არაკი: ადრე ყველაფერი ბრწყინავდა, ღამით – სანამ საათი თორმეტს ჩამოკრავდა – ცა ფანტელებს გვჩუქნიდა, თოვლის პაპა – რამე ნუგბარს, მერე ჩვენს სურვილებს წაიღებდა სადღაც იდუმალ სამეფოში და იქიდან მთელი წელი გვწყალობდა და გვწყალობდ


კოტეტიშვილი ვახუშტი - Kotetishvili Vaxushti

შვილის აჩრდილი

მე სიგარეტი ამეკრძალა. ჩემიანები
მითვალთვალებენ გამუდმებით, სადმე ქურდულად
რომ არ წამძლიოს უცებ სულმა. მაინც ვახერხებ
დიდი წვალებით. გამოვაღებ უცებ ფანჯარას,


კლდიაშვილი დავით - Kldiashvili Davit

სამანიშვილის დედინაცვალი

(samanishvilis dedinacvali)


ბეკინა სამანიშვილი, რასაკვირველია, ღარიბი აზნაური იყო, გვარიანი ღარიბიც. აბა, რა სიმდიდრეს მოასწავებდა ის ოცდაათი ურემი სიმინდი, ორმოცი ჩაფი ღვინო და ათიოდე ბათმანი ლობიო, მის მამულს რომ შემოჰქონდა და რითაც თავს ირჩენდა წლიდან-წლამდის ბეკინას ოჯახი. მაგრამ ბეკინას კი თავისი თავი მდიდრებში მოჰქონდა და ვინ იქნებოდა, რომ თავის სიღარიბეზე ერთი სიტყვა წამოეცდევინებინა ბეკინასთვის? როგორც იმერეთში ამბობენ, ერთობ გადაპრანჭული იყო ჩვენი ბეკინა.


კალანდაძე მაია - Kalandadze Maia

ყოფილი სპილო

ბოლოს მაშინ გაუკვირდა, როცა მაცივარი გამოაღო და საყინულეში თავისი ყოფილი შვილის საწოვარა აღმოაჩინა. გაახსენდა, რომ ლურჯი ყვავილებით გაწყობილი ყვითელი საწოვარა ზაფხულის დახუთულ ღამეს უყიდა სასეირნოდ გამოყვანილს, აჩხავლებულს და ტირილისგან გაწითლებულს.


კვინიკაძე ნესტან - Kvinikadze Nestan

დევები მთებში წვანან

დილაა.
დევი მობილურ ტელეფონს ფეხაკრეფით აძვრენს დედის ჩანთიდან. მხრებში მოხრილი ტუალეტში მიიპარება. ფეხით კარს იჭერს და ხელისგულს შლის. თეთრი ქაღალდის ნაგლეჯზე მიწერილ ნომერს კრეფს.
- გოგი გამარჯობათ, მე გუშინ გესაუბრეთ მანქანის თაობაზე...


ლებანიძე მურმან - Lebanidze Murman

მუხრან მაჭავარიანს

მუხრან მაჭავარიანის ლექსი დღესავით ნათელია. მისი პოეზია შორს დგას ე.წ. „უსაგნო ლირიკისაგან!"
ომის შემდგომ ქართულ პოეზიაში ბევრსარაფერს მიუპყრია იმდენი ყურადღება, რამდენიც მუხრან მაჭავარიანის სახელს მისმა პოეზიამ ახალი პერსპექტივები დასახა. ის მოგვევლინა მოულოდნელი, მანამდე თქვენთვის უცნობი, ერთი შეხედვით უჩვეულო ქართული ლექსით. უბოდიშობამდე მისული გაბედულება, ოცი წლის ჭაბუკისათვის შეუფერებელი აზრის სიმძიმე და რკინისებური ლოგიკა


ლორთქიფანიძე ალექსანდრე - Lortqifanidze Aleqsandre

თეთრჯიბეებიანი წითელი ქურთუკები

შეინახეთ წითელი ქურთუკები, თეთრი ჯიბეებით,
კარგად შეინახეთ წითელი ქურთუკები, თეთრი ჯიბეებით,
ისე შეინახეთ წითელი ქურთუკები, თეთრი ჯიბეებით,


ლომოური ირაკლი - Lomouri Irakli

იბერი სამურაის ხარაკირი

(პარალელური საქართველოს ქრონიკებიდან)

ეძღვნება იუკიო მისიმას

ბონსაი უდროო დროს აყვავდა _ აგვისტოში, შუაღამისას.
ქალი გაუგებარმა შეგრძნებამ გააღვიძა, მარჯვენა იდაყვს დაეყრდნო, იატაკზე გაშლილ ქვეშაგებზე წამოიწია, ცარიელ სარეცელს დახედა და უხმოდ შეჰკივლა: მოეჩვენა, ქმრის სილუეტს არჩევს... მაგრამ ეს მხოლოდ გაბადრული მთვარის ფოლადისფერი შუქ-ჩრდილის ანცობა გახლდათ, მეტი არაფერი.
ქალი წამოდგა, ფანჯარასთან პერანგისამარა მივიდა, მთვარეს ახედა _ არაბუნებრივად ვეება, ცივი და გლუვი მოეჩვენა. გამონაშუქი თვალსა სჭრიდა, თითქოს გაველურებული კატის კლანჭი გფხოჭნისო. შუა ზაფხულში თითქოს ჭირხლს დაეფარა ყოველი: მიწაც, მთაც, სახლებიც და იატაკიც _ ისე ბრწყინავდა, ისე კასკასებდა.
ცხოვრებაში პირველად შეაძრწუნა სილამაზემ.
ქალაქს მკვდრისფერი ედო. უმკაცრესი ბრძანებით ჩაებნელებინათ, ეული შუქიც კი არსადა კრთოდა.
ქალმა ბონსაის დახედა _ რაფაზე იდგა. ციცქნა ფოთლები ერთიან მუქ-მწვანე მასად ჩანდა, ვარჯი მიკროსკოპული თეთრი წერტილებით გადაპენტილიყო _ თითქოს ისპანახი მოხარშეს, გადაწურეს და მერე ზედ შაქრის ფხვნილი მოაყარესო. გაუკვირდა. არ ეგონა, აბანოზის ხე ამდენ ყვავილს თუ მოისხამდა. პირველად აუყვავდა.
რატომღაც ქმრის უკანასკნელი სიტყვა გაახსენდა, დამშვიდობებისას რომ უჩურჩულა ხმამაღლა:
_ გახსოვდეს, სალესი ქვა ზარდახშაშია, საწერ მაგიდაზე.
ქალი შეტრიალდა, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, ბამბუკის თეჯირი გასწია და ქმრის სამუშაო ოთახში შევიდა. სინათლე არ აუნთია, მთვარე საზენიტო პროჟექტორივით ჭახჭახებდა. ჰიპოპოტამის ძვლისგან გამოჭრილ ძველისძველ ზარდახშას თავი ახადა და სალესი ამოიღო. უკან საძინებელში შებრუნდა.
კუთხეში აბრეშუმისნაჭერგადაფარებული მზითვის კიდობანი იდგა _ მამამისმა, იმპერატორის საგვარეულო-მემკვიდრეობითმა შტალმეისტერმა, საკუთარი ხელით რომ აუვსო სულ რაღაც ერთი წლის წინათ, როცა კომანდორს მიათხოვეს. ნუთუ მხოლოდ ერთი წელი გავიდა?
ქალს გულისფრიალივით ძალუმი და მჭმუნვარე, მაგრამ გამჭვირვალე შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს ქმრის გარეშე არასოდეს უცოცხლია. ის, რაც გათხოვებამდე იყო მის ცხოვრებაში, მხოლოდ სიზმარსა ჰგავდა _ უნიჭოს, უაზროს, გადავიწყებულს...
პრინცესა საეხიმესავით განიცდიდა ქმართან განშორებას.
ქალმა აბრეშუმის თეთრი ნაჭერი, ლოტოსისყვავილნაქარგი, კიდობანს შეხსნა, მხრებზე მოიგდო, მერე კი გულიდან ვერცხლის გასაღები ამოიღი, დღედაღამ ვერცხლის ძეწკვზე რომ ჰქონდა ფოსოში, ჯერ არშევსებულ, დათრთვილულ ძუძუებს შორის.
გასაღები აკანკალებული ხელით მოარგო კლიტეს _ ტკაცუნით გაიხსნა.
კიდობანში ბნელოდა. ხელი მოაფათურა, ხირაგანზე გადაწერილი ვეფხისტყაოსანი გვერდზე გასწია და ზღვის ლომის ეშვისგან გამოთლილი ჭადრაკის ქვეშ მიაგნო, რასაც ეძებდა. რიოში მარგალიტებით გაწყობილი ნატის ბუდიდან დაშნა ამოაცურა, ფხა გაუსინჯა. საკმაოდ ბასრი ეჩვენა, მაგრამ სალესი მაინც მოიმარჯვა, ზედ გაუსვა ისე ფრთხილად, თითქოს დაშნა ფაიფურისგან იყო დამზადებული და არა გორდაფოლადისაგან.
ქმარი გაახსენდა. თითქოს მის გვერდით იდგა. ქალმა იგრძნო, როგორ მოუჭირა ქმარმა ხელი მკლავზე, დაშნა თითქოს თავისით გასრიალდა სალესზე...
არადა, ქმარი შორს იყო, ძალიან შირს _ ჩრდილოეთის საგანაგებო, გამაგრებული სასაზღვრო რაიონის კომანდორად დანიშნეს ერთი თვის წინათ. სანატრელი დაწინაურება, დიდი პატივი იყო, _ ჯორჯოპონიის კონფედერაციულ იმპერიაში შვიდად-შვიდი კომანდორი ჰყავდათ. დასავლეთის პროვინციის მმართველ სეფეწულ-ნარინ-იმპერატორს თავადაც მხოლოდ კომანდორ-ბრიგადირის წოდება ჰქონდა...
ქალმა მწარედ ამოიოხრა. დიახ, მართალია, დაწინურებაც იყო, აღიარებაც, დაფასებაც, მაგრამ თან, უმძიმესი ტვირთიც... იმ დროს დანიშნეს კომანდორად, როცა პაჭანიკების ურდოები კარს მოადგნენ, როცა ყველაფერი სასწორზეა შეგდებული. ერთი შეცდომა, ერთი წაგებული ბრძოლა და ქვეყანა შეიძლება მომთაბარე ველურების საპარპაშოდ იქცეს...
ქალი იატაკზე დაეშვა ფანჯრის ქვეშ, ფეხმორთხმით დაჯდა ჭილოფზე, ბონსაის ჩრდილში. სალეს ქვას ერთხელ გაუსვა დაშნა, ორჯერ, სამჯერ _ უფრო თამამად, დაჟინებით, ეშხით... აუხსნელი, გიჟური სიხარულით.

ტალახიანი კამუფლიაჟი და ფეხსაცმელი კუთხეში ეყარა. ქალმა ხალათი მოიცვა, ჭუჭყიანი ფორმა ჩაიხუტა _ ოთახიდან გაიტანა.
_ ყველაფერი დაკარგულია ღირსების გარდა. ჩვენი სისხლი დევის სისხლია. ზეკაცების მოდგმას ჩიაკაცები ნამუსს ვერ ახდიან. ვერც მოტყუებით, ვერც მზაკვრობით და ვერც ღალატით. მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად იმისა, რომ გაგვყიდეს. ვიღაც ნაძირალამ მტერი ჩვენს ზურგში საიდუმლო ბილიკით შემოიყვანა. სპეცდანიშნულების ჯავშანბრიგადა ალყაში აღმოჩნდა. პანიკა დაიწყო, ჯარისკაცები გაიქცნენ. სახე დავკარგე, ვალი ვერ მოვიხადე, ბრძოლის ველზე ვერ დავრჩი სამარადჟამოდ... მაგრამ სამი დიდი ღვთაება: ამიდა, კანნონი და სეისი დასავლეთის სამოთხეში მელიან. მიიღეთ სული ჩემი!
კომანდორმა ერთი ყლუპი მოსვა, ფიალა დადგა, ახალგალესილი დაშნა ქარქაშიდან ამოიღო, დანისპირს ქათქათა თეთრი ნაჭერი საგულდაგულოდ შემოახვია, მარჯვენა ხელი მოსჭიდა, შემოაბრუნა, სტომაქისკენ წვერით მიიმარჯვა და ნელ-ნელა დააწვა _ შერჭობა დაიწყო.
ქალი უხმოდ უყურებდა. წამით თვალი მოხუჭა, როცა ტყავი გადაიხსნა, როცა წითელმა წვეთმა გამოჟონა.
კაცმა კრიჭა შეიკრა, შუბლზე ღარი გაუჩნდა, მკვეთრი მოძრაობით დაშნა ბოლომდე შეიყვანა. დევის სისხლმა ჩანჩქერივით გადმოხეთქა. სუფრა წითლად შეიღება.
ტიკი ერთბაშად დაიცალა.
კომანდორმა ზეზვა კამკამიძემ დაშნა დაჩუტული ტიკიდან ამოაძრო, ღვინით გაჟღენთილი ნაჭერი მოხსნა, ხელსახოცით შეამშრალა, ქარქაშში ჩააბრუნა და თქვა:
_ დღეიდან, ახალ ცხოვრებაში, ალბერტ ილუმჟინოვი დამიძახე. ახალმა მთავრობამ კომუნალური მეურნეობების მართვის დეპარტამეტის უფროსობა შემომთავაზა.
...ქალი ადგა, სალესი ქვა აიღო, ქმრის სამუშაო ოთახში შევიდა, ჰიპოპოტამის ძვლისგან გამოჭრილ ძველისძველ ზარდახშას თავი ახადა და შიგ ჩაუშვა. მერე კი ლოტოსის პოზაში მჯდომ ქმართან მივიდა, მის წინ მუხლებზე დადგა, უთხრა:
_ კაცს გველის სიბრძნე თუ არა აქვს, გველივით კანს ვერ გამოიცვლის.
და შუბლზე აკოცა.


ლომოური ნიკო - Lomouri Niko

ალი

ჩემს პატარა ბიჭობაში, მაშინ, როდესაც შოლტის ხმარება კი არა, სახრის ხეირიანად მოქნევაც არ ვიცოდი, როდესაც საქონელს კი არა, ცალ გოჭსაც არავინ მომაბარებდა მინდორში წასაყვანად, - მახსოვს - მქონდა ერთი გულითადი სურვილი, ნატვრა: მე მინდოდა, მენატრებოდა ტყის ნახვა! ვისაც კი ამ ჩემს სურვილს გამოუხატავდი, ყველანი ხარხარს მოჰყვებოდნენ ხოლმე და დაცინვით და გაოცებით მეუბნებოდნენ: “ბიჭო-და, რა ხაზინები დაგიგულებია ტყეში, ან რა მარგალიტის თვლები დაგითესია შენ იქა, რო აგრე გენატრება მისი ნახვა?” ხაზინები!.. მარგალიტის თვლები!.. მაშინ არც კი მესმოდა, თუ რას ნიშნავდნენ ეს სიტყვები! ჩემი სურვილი ამ გვარ მაღალ სიტყვებიდამ არ მომდინარეობდა. ზამთარში თუ ზაფხულში, როდესაც კი ჩემი მამა-ბიძები ტყიდამ შინ დაბრუნდებოდნენ ხოლმე, უსათუოდ რამე უნდა მოეტანათ ჩემთვის. ხან მომიტანდნენ გვრიტის ლამაზ კვერცხებს, ან გვრიტის ბარტყებს; ხან მომიყვანდნენ პაწაწკინა ჩიტებს, მწყრებს, კურდღლის ბაჭიას და სხვ


ლეონიძე გიორგი - Leonidze Giorgi

ნატვრის ხე

ხეა ხეა ხერავანდი,
ზედ ასხია შარავანდი.

ხ ა ლ ხ უ რ ი